The application of the sustainability principles in sport and sport-related tourism forms

Abstract

The environmental crisis constitutes a timeless challenge that plagues humanity, mainly on a social and economic level - and will continue to be a key issue for future generations. From a different perspective, sport - and consequently sports tourism activities - constitute a social lever that appeared alongside the first human societies, improving people's quality of life. This research highlights the connection between sport and its activities, with an extension to tourist-type sports activities, such as sports events, and the natural environment. At the same time, the position of the IOC is presented, which is promoted as a model and governing body in the field of environmental sustainability in sport, offering strategies and guidelines to international federations. However, the implementation of these policies varies depending on the form and specificities of each sport, as well as the degree of involvement and internalization of each federation. To extract the data, in addition to the general bibliography of sustainability, and in particular the environmental one, 43 official documents from 13 sports federations and 14 IOC documents were analyzed. The research follows a qualitative methodology, based on grounded theory, and uses tools such as literature review, thematic analysis and content analysis. In combination with the information drawn from the general literature, specific environmental criteria checklists were created and applied from scratch, as they did not previously exist in the relevant literature. These criteria, as well as the environmental criteria checklists, constitute key contributions of the research to the scientific community. The study concludes that despite the increasing pressure for environmentally responsible practices, most federations have not effectively integrated environmental sustainability into their organizational culture. New directions for future research are suggested, such as implementing the checklists in national federations through innovation, but also examining whether they are adapted to international environmental policies.

Ο αθλητισμός αποτελεί ένα κοινωνικό αγαθό με σημαντικές επιπτώσεις καιεπιρροές στην κοινωνική δραστηριότητα. Η περιβαλλοντική κρίση συνιστά μια διαχρονική πρόκληση που μαστίζει, κυρίως σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο την ανθρωπότητα - και θα συνεχίσει να αποτελεί καίριο ζήτημα για τις επόμενες γενιές. Στην παρούσα έρευνα αναδεικνύεται η σύνδεση και αλληλεπίδραση του αθλητισμού και των τουριστικά σχετιζόμενων αθλητικών δραστηριοτήτων, όπως είναι οιαθλητικές διοργανώσεις, με το φυσικό περιβάλλον. Συγκεκριμένα, παρουσιάζεται η θέση της ΔΟΕ, η οποία προβάλλεται ως ύστατο επιβλέπον και διοικητικό όργανο στον τομέα της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας στον αθλητισμό, προσφέροντας στρατηγικές και οδηγίες στις διεθνείς ομοσπονδίες. Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών διαφέρει ανάλογα με την μορφή και τις ιδιαιτερότητες του κάθε αθλήματος, αλλά και με τον βαθμό εμπλοκής και εσωτερίκευσης της κάθε ομοσπονδίας. Για την εξαγωγή των δεδομένων, εκτός από την γενική βιβλιογραφία της βιωσιμότητας, και ειδικότερα της περιβαλλοντικής, αναλύθηκαν 43 επίσημα έγγραφα από 13 αθλητικές ομοσπονδίες και 14 έγγραφα της ΔΟΕ. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογία, βασισμένη στη θεωρία που προκύπτει από τα δεδομένα (grounded theory), και χρησιμοποιεί εργαλεία όπως η βιβλιογραφική ανασκόπηση, η θεματική ανάλυση και η ανάλυση περιεχομένου. Σε συνδυασμό με τις πληροφορίες που αντλήθηκαν από την γενική βιβλιογραφία, δημιουργήθηκαν και εφαρμόστηκαν ειδικές πρωτότυπες λίστες ελέγχου περιβαλλοντικών κριτηρίων, καθώς δεν υπήρχαν προηγουμένως στη σχετική βιβλιογραφία. Τα κριτήρια αυτά, καθώς και οι λίστες ελέγχου των περιβαλλοντικών κριτηρίων αποτελούν τη βασική συνεισφορά της παρούσας έρευνας στην επιστημονική κοινότητα. Η μελέτη καταλήγει στο ότι παρά την αυξανόμενη πίεση για περιβαλλοντικά υπεύθυνες πρακτικές, οι περισσότερες ομοσπονδίες δεν έχουν ενσωματώσει ουσιαστικά τη βιωσιμότητα στην οργανωσιακή τους κουλτούρα. Προτείνονται νέες κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, όπως η εφαρμογή των λιστών ελέγχου σε εθνικές ομοσπονδίες αλλά και ο έλεγχος του κατά πόσο προσαρμόζονται στις διεθνείς περιβαλλοντικές πολιτικές.