Developing moving image literacy: filmmaking in a greek primary school

Abstract

The thesis presents a small-scale case study of a group of Greek primary school children learning to make a film. The research questions revolve around the topic of how these children learn the language and metalanguage of the moving image and how they use it in their productions. The study takes the young learners through a series of stages, including working with still photographs, storyboards and filming and editing, exploring learning progression in relation to framing and composition, and also to cultural context and identity. The analysis of the data, employing aspects of discourse and multimodal analysis, shows a complex cyclical relationship between conceptual learning and material practice. However, it also shows that the moving image involves a range of semiotic modes beyond the conventional affordances of filming and editing: that it is multimodal in ways not conventionally recognised in film and media education. The analysis also shows how the cultural resources drawn on by the children relate to their social and cultural contexts, and to their presentation of and exploration of their identities. The study concludes by presenting a three-part framework that emerged from the analysis of the data in which the concept-practice relation is seen as Dialectical; the performative use of other modes, principally action and language, is seen as Dramatic; and the related identity work as well as the conceptual learning are seen as Developmental. As well as this theoretical contribution to knowledge, the study contributes to the wider understanding of media and film education in the Greek context, hoping to offer researched recommendations towards the introduction of media and film education into the official school curriculum in the country.

Η διατριβή παρουσιάζει μια μικρής κλίμακας μελέτη περίπτωσης μιας ομάδας Ελλήνων μαθητών δημοτικού σχολείου οι οποίοι μαθαίνουν να φτιάχνουν μια ταινία. Τα ερευνητικά ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από το θέμα του πώς αυτά τα παιδιά μαθαίνουν τη γλώσσα και τη μεταγλώσσα της κινούμενης εικόνας και πώς τη χρησιμοποιούν στις παραγωγές τους. Η μελέτη οδηγεί τους μικρούς μαθητές σε μια σειρά από στάδια, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας με φωτογραφίες, storyboard και κινηματογράφηση και μοντάζ, εξερευνώντας την μαθησιακή εξέλιξη σε σχέση με το καδράρισμα και τη σύνθεση, καθώς και με το πολιτισμικό πλαίσιο και την ταυτότητα.Η ανάλυση των δεδομένων, χρησιμοποιώντας πτυχές του λόγου και της πολυτροπικής ανάλυσης, δείχνει μια σύνθετη κυκλική σχέση μεταξύ της εννοιολογικής μάθησης και της υλικής πρακτικής. Ωστόσο, δείχνει επίσης ότι η κινούμενη εικόνα περιλαμβάνει μια σειρά σημειωτικών τρόπων πέρα ​​από τις συμβατικές δυνατότητες της κινηματογράφησης και του μοντάζ: ότι είναι πολυτροπική με τρόπους που δεν αναγνωρίζονται συμβατικά στην εκπαίδευση στον κινηματογράφο και τα μέσα ενημέρωσης. Η ανάλυση επίσης δείχνει πώς οι πολιτισμικοί πόροι από τους οποίους αντλούν τα παιδιά σχετίζονται με τα κοινωνικά και πολιτισμικά τους πλαίσια, και με την παρουσίαση και την εξερεύνηση της ταυτότητάς τους. Η μελέτη ολοκληρώνεται παρουσιάζοντας ένα τριμερές πλαίσιο που προέκυψε από την ανάλυση των δεδομένων στο οποίο η σχέση έννοιας-πρακτικής θεωρείται ως Διαλεκτική· η παραστατική χρήση άλλων τρόπων, κυρίως κίνησης και γλώσσας, θεωρείται ως Δραματική· και η σχετιζόμενη δουλειά γύρω από την ταυτότητα καθώς και η εννοιολογική μάθηση θεωρούνται ως Αναπτυξιακές. Εκτός από αυτή τη θεωρητική συμβολή στη γνώση, η μελέτη συμβάλλει στην ευρύτερη κατανόηση της εκπαίδευσης στα μέσα ενημέρωσης και τον κινηματογράφο στο ελληνικό πλαίσιο, ελπίζοντας να προσφέρει τεκμηριωμένες προτάσεις για την εισαγωγή της εκπαίδευσης στα μέσα ενημέρωσης και τον κινηματογράφο στο επίσημο σχολικό πρόγραμμα στη χώρα.