Μεταβολές του υδρόθειου σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο

Abstract

Aims: Hydrogen sulfide (H2S) is a gasotransmitter implicated in carbohydrate metabolism. This study explored associations between circulating H2S, glucose homeostasis, and gut microbiome composition in type 2 diabetes mellitus (DM). Methods: Blood H2S levels were quantified by HPLC in 93 DM patients; insulin resistance was assessed using HOMA-IR. Gut microbiota from 38 patients were analyzed via Oxford Nanopore 16S rRNA sequencing. Analyses were stratified by median H2S and HbA1c values. Results: Median H2S and HbA1c levels were 22.65 μM and 7%, respectively. Patients with H2S ≥ 22.65 μM were more likely to have HbA1c ≥7% (OR: 2.75; 95% CI: 1.18–6.38; p=0.022). Higher H2S was linked to lower gut microbial diversity (Shannon index: 3.36 vs. 3.67, p=0.021; Simpson index: 0.89 vs. 0.93, p=0.007). Low H2S was associated with higher relative abundance of Actinomycetota (p=0.022). No microbiome differences were observed when stratified by HbA1c, and diabetes therapy was not linked to microbial diversity. Conclusions: Increased blood H2S correlated with higher HbA1c and reduced microbial diversity, including decreased Actinomycetota. H2S may represent a potential marker of poor glycemic control and gut microbiota alteration in DM.

Σκοπός: Το υδρόθειο (H₂S) αποτελεί ένα διαβιβαστή υπό μορφή αερίου που εμπλέκεται στον μεταβολισμό των υδατανθράκων. Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τις συσχετίσεις μεταξύ των κυκλοφορούντων επιπέδων H₂S, της ομοιόστασης της γλυκόζης και της σύστασης του εντερικού μικροβιώματος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2). Μέθοδοι: Τα επίπεδα H₂S στο αίμα μετρήθηκαν με τη μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC) σε 93 ασθενείς με ΣΔτ2, ενώ η αντίσταση στην ινσουλίνη εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη HOMA-IR. Το μικροβίωμα του εντέρου από 38 ασθενείς αναλύθηκε με αλληλούχιση του 16S rRNA μέσω της πλατφόρμας Oxford Nanopore. Η κατηγοριοποίηση των αναλύσεων έγινε βάσει των διάμεσων τιμών του H₂S και της HbA1c. Αποτελέσματα: Οι διάμεσες τιμές των H₂S και HbA1c ήταν 22,65 μM και 7%, αντίστοιχα. Ασθενείς με H₂S ≥ 22,65 μM είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν HbA1c ≥ 7% (OR: 2,75· 95% CI: 1,18–6,38· p = 0,022). Υψηλότερα επίπεδα H₂S συσχετίστηκαν με χαμηλότερη μικροβιακή ποικιλότητα (Shannon index: 3,36 έναντι 3,67, p = 0,021· Simpson index: 0,89 έναντι 0,93, p = 0,007). Χαμηλά επίπεδα H₂S συσχετίστηκαν με υψηλότερη σχετική αφθονία του φύλου Actinomycetota (p = 0,022). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στο μικροβίωμα κατά την κατηγοριοποίηση βάσει HbA1c, ενώ δεν αναδείχθηκε σύνδεση μεταξύ της αντιδιαβητικής αγωγής και της μικροβιακής ποικιλότητας. Συμπεράσματα: Αυξημένα επίπεδα H₂S στο αίμα συσχετίστηκαν με υψηλότερες τιμές HbA1c και μειωμένη μικροβιακή ποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του φύλου Actinomycetota. Το H₂S δύναται να αποτελέσει πιθανό δείκτη πτωχής γλυκαιμικής ρύθμισης και μεταβολών του μικροβιώματος σε ασθενείς με ΣΔτ2.