Τεχνολογική καινοτομία και προεκτάσεις στη λογιστική με την υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης

Abstract

This thesis examines how prepared the Greek accounting profession is to integrate Artificial Intelligence (AI) and how accountants themselves perceive this technological shift. Although AI is gradually becoming part of accounting and auditing practices worldwide, its adoption in Greece appears to progress more slowly, influenced by structural constraints, limited training opportunities, and uncertainty around regulation. Based on an extensive review of the literature and well-established theoretical models, the study develops a framework that captures the main factors shaping accountants’ attitudes toward AI, including perceived usefulness, knowledge levels, concerns about risks, resistance to change, and organizational or technological limitations. The empirical part of the research is based on a nationwide survey of professional accountants. Using factor analysis and four binary logistic regression models, the study explores which variables encourage or discourage the intention to adopt AI tools. The results show that accountants generally recognize the potential benefits of AI, particularly in terms of improving efficiency and accuracy, yet several barriers remain. Inadequate training, lack of technological infrastructure, and uncertainty about the legal environment appear to hinder wider adoption, while concerns about job security and transparency also play a role. Resistance to change emerges as one of the strongest negative predictors, whereas perceived usefulness and sufficient digital skills increase acceptance. Overall, the thesis offers one of the first systematic assessments of AI readiness within the Greek accounting sector. The findings highlight areas where targeted action is needed, such as strengthening education and training, improving technological support, and establishing clearer ethical and regulatory guidelines that can help the professional transition more confidently toward AI-enabled practices.

Η διατριβή αυτή εξετάζει τον βαθμό ετοιμότητας του λογιστικού επαγγέλματος στην Ελλάδα απέναντι στην Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι λογιστές αντιλαμβάνονται τη σταδιακή ενσωμάτωσή της στην καθημερινή τους εργασία. Παρότι διεθνώς η ΤΝ κερδίζει συνεχώς έδαφος στη λογιστική και την ελεγκτική, στην Ελλάδα η υιοθέτηση φαίνεται να προχωρά πιο αργά, κυρίως λόγω περιορισμένης επιμόρφωσης, τεχνικών ελλείψεων και αβεβαιότητας γύρω από το νομοθετικό πλαίσιο. Με βάση τη βιβλιογραφία και αναγνωρισμένα θεωρητικά μοντέλα, διαμορφώνεται ένα εννοιολογικό πλαίσιο που περιλαμβάνει παράγοντες όπως η αντιλαμβανόμενη χρησιμότητα, το επίπεδο γνώσης, οι ανησυχίες για πιθανούς κινδύνους, η αντίσταση στην αλλαγή και οι οργανωτικές δυσκολίες. Στο εμπειρικό μέρος, η έρευνα στηρίζεται σε πανελλαδικό ερωτηματολόγιο προς επαγγελματίες λογιστές. Με τη χρήση παραγοντικής ανάλυσης και τεσσάρων μοντέλων δυαδικής λογιστικής παλινδρόμησης διερευνάται ποιοι παράγοντες ενισχύουν ή αποδυναμώνουν την πρόθεση υιοθέτησης εφαρμογών ΤΝ. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι λογιστές αναγνωρίζουν τα οφέλη της ΤΝ, ιδιαίτερα ως προς την αποδοτικότητα και την ακρίβεια, ωστόσο αρκετά εμπόδια παραμένουν. Η έλλειψη εκπαίδευσης, οι τεχνολογικές αδυναμίες και η νομοθετική ασάφεια λειτουργούν ανασταλτικά, ενώ οι ανησυχίες για εργασιακές αλλαγές και ζητήματα διαφάνειας εξακολουθούν να απασχολούν. Η αντίσταση στην αλλαγή εμφανίζεται ως σημαντικός αρνητικός παράγοντας, ενώ η χρησιμότητα και οι σχετικές δεξιότητες ενισχύουν την αποδοχή. Συνολικά, η διατριβή προσφέρει μια από τις πρώτες ολοκληρωμένες προσπάθειες αποτύπωσης της ετοιμότητας του ελληνικού λογιστικού κλάδου απέναντι στην ΤΝ. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη για πιο στοχευμένη εκπαίδευση, καλύτερη τεχνολογική υποστήριξη και πιο σαφείς ηθικές και κανονιστικές κατευθύνσεις, ώστε ο κλάδος να μπορέσει να αξιοποιήσει με ασφάλεια και εμπιστοσύνη τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης.