Ο ρόλος της διάκρισης παραγωγικών και μη-παραγωγικών δραστηριοτήτων στη σχέση της λειτουργικής διανομής του εισοδήματος με την οικονομική μεγέθυνση

Abstract

The wage share in total income has shown a downward trend since the ‘70. This development, combined with the global crisis of 2008 and the austerity policies that followed it, contributed to the revival of the interest regarding issues of income distribution. More specifically, the neo-Kaleckian approach of demand regimes—which examines the outcome of an increase in the wage share on economic growth—experienced resurgence in the post-crisis period. According to this approach, growth in each economy is driven either by an increase in the wage share or by an increase in the profit share of total income. In our research we argue that this particular approach does not take into account the fact that the decline in the wage share occurred simultaneously with an increase in non-production activities, that is, activities that do not generate surplus value but either consume it or redistribute it. The present dissertation introduces the distinction between production and non-production activities in the measurement of the wage share and analyzes the effect it has on the relationship between functional income distribution and economic growth. Specifically, a theoretical model is developed that shows that the wage share in total income consists of two parts: the wage share of production workers and the wage share of non-production workers. Given that the first constitutes the variable capital, while the second is part of the surplus value paid as wages to non-production workers, we expect these two components to have different effects on economic growth. Our empirical findings support this argument through the application of the ARDL method to the U.S. economy for the period 1950–2021. Additionally, with regard to non-production sectors, we examine their capacity to lead to an increase in production activities through the rise in demand for the output of the production sectors, which is caused by an increase in non-production activities. The analysis refers to the U.S. economy for the period 1995–2018. Based on the decomposition method of the Leontief matrix using the Miyazawa method, our findings support the argument that the production sectors drive non-production ones, and not the other way around.

Το μερίδιο των μισθών στο συνολικό εισόδημα έχει παρουσιάσει μια πτωτική τάση από την δεκαετία του ‘70 έως και τις μέρες μας. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την παγκόσμια κρίση του 2008 και τις πολιτικές λιτότητας που την ακολούθησαν συντέλεσαν στην αναβίωση του ενδιαφέροντος σε θέματα διανομής του εισοδήματος. Πιο συγκεκριμένα, η νέο-καλετσκιανή προσέγγιση των καθεστώτων ζήτησης που εξετάζει το αποτέλεσμα μιας αύξησης του μεριδίου των μισθών στην οικονομική μεγέθυνση γνώρισε μια άνθηση την περίοδο μετά την κρίση. Βάσει αυτής της προσέγγισης, η μεγέθυνση σε μια οικονομία, δεδομένης της διάρθρωσης της, οδηγείται είτε από μια αύξηση του μεριδίου των μισθών είτε από μια αύξηση του μεριδίου των κερδών στο συνολικό εισόδημα. Η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός πως η μείωση του μεριδίου των μισθών στο συνολικό εισόδημα έλαβε χώρα ταυτόχρονα με μια αύξηση των μη-παραγωγικών δραστηριοτήτων ως προς το ΑΕΠ, δηλαδή δραστηριοτήτων που δεν παράγουν υπεραξία αλλά είτε την καταναλώνουν είτε την αναδιανέμουν. Η παρούσα διατριβή εισάγει τη διάκριση των παραγωγικών και μη-παραγωγικών δραστηριοτήτων στη μέτρηση του μεριδίου των μισθών και αναλύει το αποτέλεσμα που αυτή επιφέρει στη σχέση της λειτουργικής διανομής του εισοδήματος με την οικονομική μεγέθυνση. Ειδικότερα, στην παρούσα διατριβή αναπτύσσεται ένα θεωρητικό μοντέλο που καταδεικνύει πως το μερίδιο των μισθών στο συνολικό εισόδημα αποτελείται από δύο μέρη, το μερίδιο των μισθών των παραγωγικών εργαζομένων και το μερίδιο των μη-παραγωγικών εργαζομένων. Δεδομένου πως από αυτά τα μεγέθη το πρώτο αποτελεί το μέρος του μεταβλητού κεφαλαίου, ενώ το δεύτερο αποτελεί μέρος της υπεραξίας που πληρώνεται ως μισθούς στους μη-παραγωγικούς εργαζομένους, αναμένουμε μια διαφορετική επίδραση των δύο αυτών μερών στην οικονομική μεγέθυνση. Τα ευρήματα μας υποστηρίζουν το παραπάνω επιχείρημα με την εφαρμογή της μεθόδου ARDL στην οικονομία των Η.Π.Α. για την περίοδο 1950-2021. Επιπλέον, σε σχέση με τους μη-παραγωγικούς τομείς, εξετάζεται η ικανότητα τους να οδηγήσουν σε μια αύξηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων μέσω της αύξησης της ζήτησης του προϊόντος του παραγωγικού τομέα που προκαλείται από μια επέκταση των μη παραγωγικών δραστηριοτήτων για την οικονομία των Η.Π.Α. την περίοδο 1995-2018. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας βασίζονται στη μέθοδο διάσπασης του πίνακα Leontief με τη μέθοδο του Miyazawa. Τα ευρήματα μας υποστηρίζουν πως οι παραγωγικοί τομείς οδηγούν τους μη-παραγωγικούς και όχι το αντίστροφο.