Η επίδραση της παραθυρεοειδεκτομής στην ποιότητα ζωής ασθενών που πάσχουν από πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό λόγω μονήρους αδενώματος παραθυρεοειδούς αδένα

Abstract

Introduction: Patients with asymptomatic primary hyperparathyroidism (PHPT) have been found to experience various symptoms, leading to a negatively affected quality of life (QoL). This study primarily aims at examining the effect of parathyroidectomy on the QoL of PHPT patients due to solitary parathyroid adenoma. Furthermore, secondary outcomes are to assess the physical activity and the frailty of patients with PHPT after surgical intervention, to evaluate cardiac function, and to translate and adapt the questionnaire of Pasieka (PAS-Q) for the Greek population. Materials and methods: Any patient with biochemically proven PHPT due to solitary parathyroid adenoma was eligible for inclusion to the study. For the primary outcome two groups were formed. The PTx-group whose patients underwent parathyroidectomy and the NonPTx-group whose patients were under conservative treatment. Both groups were evaluated at three time points: T1: preoperatively, T2: 3 months later, T3: 3 years later. Moreover, an additional sub-study was conducted including patients who were divided into two age groups, with a cut-off age of 65 years. The PAS-Q was first translated and adapted for the Greek population and then applied to assess the QoL of patients with PHPT. In addition, the Godin-Shephard Leisure-Time Physical Activity Questionnaire was used to assess the physical activity of the sample. The Frailty Index (FI) was also calculated to determine the frailty status of the patients. Cardiac function was assessed and the left ventricular mass index (LVMI) was calculated. Finally, statistical analysis was performed using IBM Statistical Package for Social Science (SPSS), Inc. software (v 25.0; Chicago, IL). Results: The PAS-Q was translated into Greek with no significant discrepancies. In the PTx-group, the mean total PAS-Q score was 518 at T1, at T2 it decreased to 309 (p=0.003, compared to T1) and at T3 it appeared even lower at 212 (p=0.001, compared to T1 and p=0.008, compared to T2). In contrast, in the NonPTx-group the mean total PAS-Q score was 326 at T1. At T2, the mean total score was 336 (p=0.073, compared to T1 and p=0.673, compared to T2 of the PTH group). At T3, it was 350 (p=0.019 compared to T1, p=0.023 compared to T3 of the PTx group). The mean Godin & Shephard questionnaire total score was 45.0 for both groups (PTx and non-PTx) at T1, while a statistically significant gradual increase was shown only for PTx-group. The LVMI was found to be within normal range both preoperatively and postoperatively. However, showing a statistically significant decrease. The FI in group 2 (>65 years old) decreased significantly from 0.31 to 0.22 (p<0.001). Conclusions: The quality of life of patients with PHPT due to solitary parathyroid adenoma improves as early as three months after parathyroidectomy and this improvement continues up to three years afterwards, while patients with PHPT who do not undergo surgery experience a gradually deteriorating QoL over time. In addition, the physical activity of surgically treated patients increases, while frailty decreases, both reflecting the beneficial contribution of parathyroidectomy in reducing morbidity in PHPT patients and in improving their QoL.

Εισαγωγή: Οι ασθενείς με ασυμπτωματικό πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό (ΠΥΠ) βιώνουν συνηθέστερα ένα αρνητικά επηρεασμένο επίπεδο ποιότητα ζωής. Πρωτογενής στόχος της μελέτης είναι να εξετάσουμε την επίδραση της παραθυρεοειδεκτομής στην ποιότητα ζωής των ασθενών με ΠΥΠ λόγω μονήρους αδενώματος παραθυρεοειδή αδένα. Επιπρόσθετα, δευτερογενείς στόχοι είναι η εκτίμηση της σωματικής δραστηριότητας και της σωματικής ευθραυστότητας, η αξιολόγηση της καρδιακής λειτουργίας και η μετάφραση και στάθμιση του ερωτηματολογίου της Pasieka (PAS-Q) για τον ελληνικό πληθυσμό. Υλικό και μέθοδοι: Κάθε ασθενής με βιοχημικά αποδεδειγμένο ΠΥΠ λόγω μονήρους αδενώματος παραθυρεοειδή αδένα θεωρήθηκε υποψήφιος για να συμπεριληφθεί στη μελέτη. Για τον πρωτογενή στόχο δημιουργήθηκαν δύο ομάδες: η μία ομάδα με 18 ασθενείς (ΠΘΕ-ομάδα) υπεβλήθη σε παραθυροειδεκτομή και η άλλη με 20 ασθενείς (ΜηΠΘΕ-ομάδα) παρακολουθήθηκε συντηρητικά. Οι δύο ομάδες αξιολογήθηκαν σε τρείς χρονικές στιγμές: Τ1: προεγχειρητικά, Τ2: 3 μήνες μετά, Τ3: 3 χρόνια μετά. Επιπρόσθετα, διεξήχθη υπομελέτη όπου συμπεριελήφθησαν 134 ασθενείς συνολικά οι οποίοι διαχωρίστηκαν σε δυο ηλικιακές ομάδες, με όριο τα 65 έτη. Το ερωτηματολόγιο PAS-Q πρώτα μεταφράστηκε κι ελέγχθηκε η στάθμισή του για τον ελληνικό πληθυσμό. Επιπλέον, το ερωτηματολόγιο των Godin & Shephard για την φυσική δραστηριότητα χρησιμοποιήθηκε για να εκτιμηθεί η σωματική δραστηριότητα του δείγματος ενώ για τον προσδιορισμό της σωματικής αδυναμίας/ευθραυστότητας υπολογίσθηκε ο Δείκτης Αδυναμίας (Frailty Index-FI). Η καρδιακή λειτουργία εκτιμήθηκε και προσδιορίστηκε ο δείκτης μάζας της αριστερής κοιλίας (Left Ventricular Mass Index-LVMI). Τέλος, η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με τη βοήθεια του λογισμικού IBM Statistical Package for Social Science (SPSS), Inc (v 25.0; Chicago, IL). Αποτελέσματα: Το PAS-Q μεταφράστηκε στα Ελληνικά χωρίς να υπάρξουν σημαντικές ασυμφωνίες. Ο μέσος όρος του συνολικού σκορ του PAS-Q στην ΠΘΕ-ομάδα ήταν 518 τη χρονική στιγμή Τ1, την Τ2 μειώθηκε στο 309 (p=0.003 σε σύγκριση με Τ1) και την Τ3 μειώθηκε ακόμη περισσότερο στο 212 (p=0.001, συγκριτικά με Τ1 και p=0.008, συγκριτικά με Τ2). Αντίθετα, στη Μη-ΠΘΕ ομάδα, ο μέσος όρος του συνολικού σκορ του PAS-Q ήταν 326 την χρονική στιγμή Τ1. Τη χρονική στιγμή Τ2, ήταν 336 (p=0.073, συγκριτικά με Τ1 και p=0.673, συγκριτικά με Τ2 της ΠΘΕ ομάδας) και τη χρονική στιγμή Τ3 ήταν 350 (p=0.019 συγκριτικά με T1, p=0.023 συγκριτικά με Τ3 της ΠΘΕ-ομάδας). Ο μέσος όρος του συνολικού σκορ του ερωτηματολογίου των Godin & Shephard παρουσίασε μία στατιστικά σημαντική σταδιακή αύξηση μόνο στην ΠΘΕ-ομάδα κατά τη διάρκεια της 3ετούς περιόδου παρακολούθησης. Ο LVMI βρέθηκε να είναι εντός φυσιολογικού εύρους τόσο προεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά, παρουσιάζοντας όμως μία στατιστικά σημαντική μείωση. Τέλος, ο FI στην ομάδα 2 (>65ετών) μειώθηκε από το 0.31 στο 0.22 (p<0.001). Συμπεράσματα: Η ποιότητα ζωής των ασθενών με ΠΥΠ οφειλόμενο σε μονήρες αδένωμα παραθυρεοειδή αδένα βελτιώνεται ήδη από τους τρεις μήνες μετά την παραθυρεοειδεκτομή και η βελτίωση αυτή συνεχίζεται ως και τρία χρόνια μετά. Επιπλέον, η φυσική δραστηριότητα των ασθενών που αντιμετωπίζονται χειρουργικά αυξάνεται, ενώ η σωματική αδυναμία/ευθραυστότητα μειώνεται αντανακλώντας αμφότερα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.