Εργοθεραπευτική προσέγγιση της άσκησης για τη βάδιση ασθενών με άνοια

Abstract

The present work consists of three successive studies. The purpose of the first study was to explore the reliability of the assessment of the mechanical parameters of gait in patients with Alzheimer's disease, under gait analysis process. The purpose of the second study was to study the influence of the complexity of a second task during the gait process, in relation to the spatial and temporal parameters. During the third study, a complex interventional program of occupational therapy and exercise was organized and applied in patients with dementia and was evaluated based on its impact on the kinetic and kinematic characteristics of participants gait. Twenty patients (72.9±4.2years), diagnosed with Alzheimer's disease, were evaluated (MMSE, Clock, IADL scale and SF36). A three- dimensional system of motion analysis was used to record the gait of the participants, under four conditions: simple gait, walking with the elbow in flexion, gait with a parallel kinetic goal and gait under dual cognitive task. 17 of the 20 patients were successfully recorded, and three were reassessed following the intervention of the occupational therapeutic exercise program. The rehabilitation program included exercises of cognitive type covering all fields of knowledge while physical activity exercises were applied for balance, empowerment and flexibility. The duration of the program was 3 months. An SPSS 20.0 program was used for the statistical analysis. The repeatability of all mechanical parameters was high to moderate with higher repeatability for "single support duration ̈ and ̈duration of dualsupport" for both legs while only for the main stream, the parameters: ̈Gaitspeed ̈, "Step Time" and" Take off time for the opposete leg" werefound to have the higher repeatability. Regarding the effect of the target's complexity on gait, the "velocity" parameter presents the highest sensitivity to the difficult cognitive task and follows the "step length" respectively. The objective that proves to be more impact on the gait, is the dual cognitive task against the other three situations. After the intervention program, the developing torque in the hip joint and the flexion-span angles in the hip were significantly affected. On the other hand, the significant limitation of theflexion-extensionmovements of the ankle, could be considered as a successful outcome of the program since it can be offered in this way a safer and more stable gait to the patient

Η παρούσα εργασία απαρτίζεται από τρεις διαδοχικές μελέτες. Σκοπός της πρώτης μελέτης ήταν ο έλεγχος της αξιοπιστίας των μηχανικών παραμέτρων της βάδισης ασθενών με άνοια τύπου Alzheimer, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της ανάλυσης της βάδισης. Σκοπός της δεύτερης μελέτης, ήταν η μελέτη της επίδρασης του είδους και της συνθετότητας ενός δεύτερου στόχου κατά τη διαδικασία της βάδισης, αναφορικά με τις χωρικές και χρονικές παραμέτρους αυτής. Κατά την τρίτη μελέτη, οργανώθηκε και εφαρμόστηκε ένα σύνθετο παρεμβατικό πρόγραμμα εργοθεραπείας και άσκησης σε ασθενείς με άνοια και αξιολογήθηκε βάση της επίδρασης του στα χωροχρονικά και κινηματικά χαρακτηριστικά της βάδισης των συμμετεχόντων. Είκοσι ασθενείς (72.9±3.2 έτη), με διάγνωση άνοια τύπου Alzheimer, εκτιμήθηκαν βάση σταθμισμένων κλιμάκων (MMSE, Clock, IADL, SF36). Η βάδιση των ασθενών αξιολογήθηκε με τη μέθοδο της ανάλυσης βάδισης υπό τέσσερις συνθήκες: την απλή βάδιση, τη βάδιση με τον αγκώνα σε κάμψη, τη βάδιση με παράλληλο κινητικό στόχο και τη βάδιση με ταυτόχρονο γνωστικό στόχο. Επιτυχείς καταγραφές επιτεύχθηκαν στους 17 ασθενείς ενώ μόνο οι τρεις επαναξιολογήθηκαν κατόπιν της παρέμβασης. Το παρεμβατικό πρόγραμμα περιελάμβανε ασκήσεις γνωστικού τύπου ενώ για τη σωματική άσκηση εφαρμόστηκαν ασκήσεις για την ισορροπία, την ενδυνάμωση και την ευλυγισία. Η διάρκεια του προγράμματος ήταν 3 μήνες. Μετά το παρεμβατικό πρόγραμμα ακολούθησε εκ νέου μέτρηση των παραμέτρων βάδισης. Εφαρμόστηκε στατιστική ανάλυση SPSS 20.0). Η επαναληπτικότητα όλων των μηχανικών παραμέτρων ήταν υψηλή έως μέτρια με υψηλότερης επαναληπτικότητας τις παραμέτρους ¨διάρκεια μονής στήριξης¨ και ¨ διάρκεια διπλής στήριξης¨ και για τα δύο άκρα ενώ μόνο για το επικρατητικό, προστίθενται και οι παράμετροι: ¨ταχύτητα βάδισης¨,¨χρόνος εκτέλεσης βήματος¨ και ¨χρόνος απογείωσης αντίθετου άκρου¨. Όσον αφορά την επίδραση της συνθετότητας του στόχου στη βάδιση, η παράμετρος ¨ταχύτητα¨ παρουσιάζει την μεγαλύτερη ευαισθησία στον δύσκολο γνωστικό στόχο και ακολουθεί αντιστοίχως το¨ μήκος βήματος¨. Ο στόχος που αποδεικνύεται πως επιδρά περισσότερο τη βάδιση των ανοϊκων, είναι ο γνωστικός στόχος έναντι των άλλων τριών καταστάσεων. Από την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος, επηρεάστηκε σημαντικά η αναπτυσσόμενη ροπή στην άρθρωση του ισχίου και οι γωνίες κάμψης-έκτασης στο ισχίο αντιστοίχως, ενώ ο σημαντικός περιορισμός των κινήσεων κάμψης –έκτασης της ποδοκνημικής θα μπορούσε να θεωρηθεί εξίσου επιτυχής έκβαση του προγράμματος αφού μπορεί να προσφερθεί κατά αυτόν τον τρόπο μια πιο ασφαλής και σταθερή βάδιση στον ασθενή.