Αποτύπωση της ψυχοκοινωνικής προσαρμογής της ακαδημαϊκής κοινότητας στην αιφνίδια και αποκλειστική εφαρμογή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης κατά την περίοδο της πανδημίας Covid-19

Abstract

Introduction: Distance learning replaced in-person instruction during the COVID-19 pandemic, helping to enforce the social distancing measures deemed necessary to protect public health on a global scale. Objective: The purpose of this doctoral dissertation proposal is to document the psychosocial adaptation of the academic community to the sudden and exclusive implementation of distance learning during the COVID-19 pandemic. Methodology: The doctoral dissertation was based on a study with a mixed- methods design. Specifically, for the quantitative research component, a cross- sectional study was conducted, while for the qualitative research component, semi-structured individual interviews and focus group interviews were conducted. The “Attitude towards e-Learning Scale among Nursing Students” tool was used for data collection, and the IBM SPSS STATISTICS 24.0 statistical package was used for statistical analysis. The sample for the quantitative study (cross-sectional study) consisted of nursing students, while the qualitative study included students participating in individual and group interviews - focus groups). Results: The final results of the study highlighted the difficulty of the academic community in adapting at the psychosocial level to distance learning as implemented during the COVID-19 pandemic. The regression model predicting students’ attitudes toward distance education (ATel) was statistically significant and explained 18.3% of the variance in ATel scores (R2 = 0.183, adjusted R2 = 0.158). Among the psychological and experiential factors, future career concerns (β = 0.237, p < 0.001), emotional distress related to social isolation (β = 0.186, p = 0.001), and perceived difficulties in group work (β = 0.140, p = 0.013) were identified as significant predictors of students’ attitudes toward distance education. In contrast, digital readiness, flexibility, and the perceived effectiveness of distance education were not found to be statistically significant predictors in the multivariate model, but were positively associated with students’ attitudes. The findings highlighted the specific challenges encountered during the educational process as it abruptly shifted from in-person to distance learning, while at the same time, the qualitative methodology contributed to the collection of valuable information through the participants’ experiences, which were used to improve and develop methods for utilizing distance education. Conclusion: Psychosocial factors were significantly associated with nursing students’ attitudes toward distance education, highlighting the importance of blended learning for interaction, collaboration, and student well-being in the post-pandemic era.

Εισαγωγή: Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αντικατέστησε την διά ζώσης κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19, εξυπηρετώντας την κοινωνικήαποστασιοποίηση η οποία κρίθηκε αναγκαία για την διαφύλαξη της υγείας σε παγκόσμια κλίμακα. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διδακτορικής διατριβής αποσκοπεί στη διερεύνηση της ψυχοκοινωνικής προσαρμογής των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας κατάτην αιφνίδια μετάβαση από τη δια ζώσης στην αποκλειστική εξ αποστάσεως διδασκαλία, η οποία επιβλήθηκε στο πλαίσιο της πανδημίας COVID-19. Μεθοδολογία: Η διδακτορική διατριβή βασίστηκε σε μελέτη μεικτού μεθοδολογικού σχεδιασμού. Συγκεκριμένα, για το σκέλος της ποσοτικής έρευνας εκπονήθηκε συγχρονική μελέτη (cross – sectional), ενώ για το σκέλος της ποιοτικής μελέτης διεξήχθησαν ημι-δομημένες προσωπικές συνεντεύξεις και συνεντεύξεις σε ομάδες εστίασης (focus groups). Για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε το εργαλείο «Attitude towards e-Learning Scale among Nursing Students» και για τη στατιστική ανάλυση το στατιστικό πακέτο IBM SPSS STATISTICS 24.0. Το δείγμα για την ποσοτική έρευνα (cross- sectional study) αποτέλεσαν φοιτητές Νοσηλευτικής, ενώ στην ποιοτική συμμετείχαν προπτυχιακοί φοιτητές με ατομικές - individuals και ομαδικές συνεντεύξεις - focus groups. Αποτελέσματα: Τα τελικά αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν την δυσκολία προσαρμογής σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο της ακαδημαϊκής κοινότητας , σε σχέση με την εξ αποστάσεως διδασκαλία όπως αυτή εφαρμόστηκε κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19. Το μοντέλο παλινδρόμησης που προβλέπει τη στάση των φοιτητών απέναντι στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση (ATel) ήταν στατιστικά σημαντικό και εξήγησε το 18,3% της διακύμανσης στις βαθμολογίες ATel (R2 =0.183, προσαρμοσμένο R2 = 0.158). Μεταξύ των ψυχολογικών και εμπειρικών παραγόντων, οι μελλοντικές ανησυχίες για την καριέρα τους (β = 0.237, p < 0.001), η συναισθηματική δυσφορία που σχετίζεται με την κοινωνική απομόνωση (β = 0.186, p = 0.001) και οι αντιληπτές δυσκολίες στην ομαδική εργασία (β = 0.140, p = 0.013) αποκαλύφθηκαν ως σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες της στάσης των φοιτητών απέναντι στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Αντίθετα, η ψηφιακή ετοιμότητα, η ευελιξία και η αντιληπτή αποτελεσματικότητα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης δεν αποκαλύφθηκαν ως στατιστικά σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες στο πολυπαραγοντικό μοντέλο, αλλά συσχετίστηκαν θετικά με τις στάσεις των φοιτητών. Τα ευρήματα υπογράμμισαν τις επιμέρους δυσκολίες κατά την διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην απότομη μετάβαση της από διά ζώσης σε εξ αποστάσεως, ενώ παράλληλα η ποιοτική μεθοδολογία συνέβαλε στην συλλογή πολύτιμων πληροφοριών μέσα από τις εμπειρίες των συμμετεχόντων οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την βελτίωση και την εξέλιξη των μεθόδων χρήσης της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Συμπέρασμα: Οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες συσχετίστηκαν σημαντικά με τις στάσεις των φοιτητών Νοσηλευτικής απέναντι στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση,αναδεικνύοντας τη σημασία της μικτής μάθησης για την αλληλεπίδραση, τη συνεργασία και την ευημερία των φοιτητών στη μεταπανδημική εποχή.