Προσδιορισμός επιπέδων χρόνιου στρες πριν από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με μέτρηση των συγκεντρώσεων κορτιζόλης τρίχας

Abstract

Background: Chronic stress is believed to play a role in the pathophysiology of acute myocardial infarction (AMI). Cortisol is a biomarker associated with stress. We sought to assess stress contribution to AMI using hair cortisol concentrations (HCC) as a surrogate biomarker. We also measured two endocannabinoids: N-arachidonoylethanolamine (AEA) and 2-arachidonoylglycerol (2-AG) in hair segments, because the endocannabinoid system of signaling molecules is considered to play a stress-buffer role. Methods: HCC, AEA and 2-AG were measured in hair segments, corresponding to distinctive periods prior to hair sampling, in 102 male AMI patients and 50 healthy male controls. Standard baseline variables were collected for both groups, while for AMI patients laboratory and psychological tests were also carried out. Linear mixed models were applied to assess the effect of group and baseline variables on the trend of HCC, AEA and 2-AG prior to hair sampling. Results: Hair cortisol concentration (HCC) increased over time, with a significantly steeper rate of increase in patients with acute myocardial infarction (AMI) compared with healthy controls (interaction beta = 3.57; 95% CI: 1.74, 5.40; pConclusion: HCC, a biomarker of stress, exhibited an increasing trend prior to the onset of AMI, suggesting a potential role of stress, mediated through cortisol secretion, in the pathophysiology of AMI. In contrast, the endocannabinoids 2-AG and AEA progressively decreased in hair during the month preceding AMI onset, possibly reflecting exhaustion of the stress-regulatory system.

Υπάρχουσα γνώση: Το χρόνιο στρες θεωρείται πως συμμετέχει στην παθοφυσιολογία του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου (ΟΕΜ). Η κορτιζόλη είναι ένας βιοδείκτης που σχετίζεται με το στρες. Στη μελέτη αυτή αναζητήσαμε την ύπαρξη συσχέτισης του στρες με το ΟΕΜ με χρήση της συγκέντρωσης κορτιζόλης τρίχας (HCC) ως κατάλληλου σχετικού βιοδείκτη. Επίσης μετρήσαμε τις συγκεντρώσεις στην τρίχα δύο ενδοκανναβινοειδών: της N-arachidonoylethanolamine (AEA) και της 2-arachidonoylglycerol (2-AG). Το σύστημα σηματοδοτικών μορίων των ενδοκανναβινοειδών θεωρείται πως παίζει έναν ρόλο ρυθμιστή και εξισορροπητή του στρες. Μέθοδοι: H HCC, η ΑΕΑ και η 2-AG μετρήθηκαν σε τμήματα τριχών, που αντιστοιχούν σε διακριτές χρονικές περιόδους πριν τη δειγματοληψία, σε 102 άρρενες ασθενείς με ΟΕΜ και 50 υγιείς άρρενες (μάρτυρες). Βασικές κλινικές παράμετροι καταγράφηκαν και για τις δύο ομάδες, ενώ για τους ασθενείς με ΟΕΜ έγιναν επιπλέον εργαστηριακές εξετάσεις και ψυχολογικές εκτιμήσεις. Γραμμικά μικτά στατιστικά μοντέλα χρησιμοποιήθηκαν για να υπολογίσουν την επίδραση της ομάδας (ασθενών ή μαρτύρων) και των κλινικών παραμέτρων στην αυξομείωση των HCC, AEA και 2-AG πριν από τη δειγματοληψία. Αποτελέσματα: Η HCC αυξήθηκε συν τω χρόνω με υψηλότερο ρυθμό αύξησης στους ασθενείς με ΟΕΜ σε σχέση με τους υγιείς μάρτυρες (beta αλληλεπίδρασης = 3.57; 95% CI: 1.74, 5.40; pΣυμπέρασμα: Η HCC, βιοδείκτης τους στρες, έδειξε αυξητική τάση πριν από την εκδήλωση του ΟΕΜ, υποδεικνύοντας το δυνητικό ρόλο του στρες, μέσω της έκκρισης κορτιζόλης, στην παθοφυσιολογία του ΟΕΜ. Αντιθέτως, τα ενδοκανναβινοειδή 2-AG και ΑΕΑ ελαττώνονται σταδιακά στην τρίχα, ένα μήνα πριν την εκδήλωση του ΟΕΜ, πιθανώς ως αντανάκλαση της εξάντλησης του ρυθμιστικού συστήματος του στρες.