Traditional art, a means to construct sustainable development on a remote island: researching an intergenerational partnership

Abstract

This doctoral thesis explores how traditional art practices contributed to education for the environment and sustainability in a remote island context through an intergenerational partnership. The research was situated on the island of Lipsi in the Dodecanese, Greece. It was conducted within the local school community, where the researcher worked as an art teacher during the research. The study adopted an a/r/tographic orientation and followed a participatory action research design across three cycles. The research examined how young people and adults worked together through artistic practice. It focused on how participants engaged with place, shared local knowledge and skills, and expressed ideas about the future of their island. The study was guided by four research questions. These addressed how participants envisioned the future of the island and how these envisionments changed across action research cycles. They also examined how intergenerational learning was experienced and how participation was negotiated within the partnership. A further focus was how traditional art practices supported the sharing and adaptation of local skills and knowledge, and how an a/r/tographic approach informed the research process. The research material included individual drawings, a collective artwork, audio and video recordings, and photographs. The analysis was qualitative and interpretive. It examined how key themes and future perspectives were discussed at different stages of the research. The findings show that traditional art practices created spaces for dialogue and shared reflection. Through these practices, participants engaged with questions of continuity, responsibility, and possible futures within their community. The thesis offers a situated account of arts-based sustainability learning through traditional art practices, understood as relational, embodied, and closely connected to place. It also reflects on the challenges and ethical considerations of participatory research in a small island context.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνά πώς οι παραδοσιακές καλλιτεχνικές πρακτικές συνέβαλαν στην εκπαίδευση για το περιβάλλον και την αειφορία σε ένα απομακρυσμένο νησιωτικό πλαίσιο μέσω μιας διαγενεακής συνεργασίας. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο νησί των Λειψών στα Δωδεκάνησα, Ελλάδα, εντός της τοπικής σχολικής κοινότητας, όπου η ερευνήτρια εργαζόταν ως εκπαιδευτικός εικαστικών κατά τη διάρκεια της έρευνας. Υιοθετήθηκε ένας α/ρ/τoγραφικός προσανατολισμός με συμμετοχικό σχεδιασμό έρευνας δράσης σε τρεις κύκλους. Η έρευνα εξέτασε πώς νέοι και ενήλικες συνεργάστηκαν μέσα από την καλλιτεχνική πρακτική. Εστίασε στο πώς οι συμμετέχοντες σχετίστηκαν με τον τόπο, μοιράστηκαν τοπικές γνώσεις και δεξιότητες και εξέφρασαν ιδέες για το μέλλον του νησιού τους. Η μελέτη καθοδηγήθηκε από τέσσερα ερευνητικά ερωτήματα. Αυτά αφορούσαν το πώς οι συμμετέχοντες οραματίστηκαν το μέλλον του νησιού και πώς αυτοί οι οραματισμοί μεταβλήθηκαν κατά τη διάρκεια των κύκλων της έρευνας δράσης. Εξέτασε, επίσης, το πώς βιώθηκε η διαγενεακή μάθηση και πώς διαπραγματεύτηκε η συμμετοχή στο πλαίσιο της συνεργασίας. Επιπλέον, διερεύνηθηκε το πώς οι παραδοσιακές καλλιτεχνικές πρακτικές υποστήριξαν τη διάδοση και την προσαρμογή τοπικών γνώσεων και δεξιοτήτων, καθώς και το πώς ο α/ρ/τoγραφικός προσανατολισμός διαμόρφωσε τη συνολική ερευνητική διαδικασία. Το ερευνητικό υλικό περιλάμβανε ατομικά σχέδια, ένα συλλογικό έργο τέχνης, ηχητικό υλικό και βιντεοσκοπήσεις, καθώς και φωτογραφικό υλικό. Η ανάλυση ήταν ποιοτική και ερμηνευτική. Εξέτασε τον τρόπο με τον οποίο βασικά θέματα και μελλοντικές προοπτικές συζητήθηκαν σε διαφορετικά στάδια της έρευνας. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι παραδοσιακές καλλιτεχνικές πρακτικές δημιούργησαν χώρους διαλόγου και συλλογικού αναστοχασμού. Μέσα από αυτές τις πρακτικές, οι συμμετέχοντες ήρθαν σε επαφή με ζητήματα συνέχειας, ευθύνης και πιθανών μελλοντικών προοπτικών της κοινότητάς τους. Η διατριβή προσφέρει μια προσανατολισμένη-στο-πλαίσιο (situated learning) προσέγγιση της μάθησης για την αειφορία με βάση τις τέχνες (arts-based sustainability learning), ειδικότερα μέσω παραδοσιακών καλλιτεχνικών πρακτικών, οι οποίες νοούνται ως σχεσιακές, ενσώματες και στενά συνδεδεμένες με τον τόπο. Επίσης, εξετάζει τις προκλήσεις και τις ηθικές πτυχές της συμμετοχικής έρευνας στο πλαίσιο ενός μικρού νησιού.