Πολιτισμική πολιτική και πολιτικές διώξεις έναντι των ελληνικών διασπορικών κοινοτήτων στα Βαλκάνια και την Τουρκική Δημοκρατία

Abstract

This dissertation deals with the Greek Genocide through the one-hundred-years period that started in the 19th century Ottoman Empire and continued well into the 20th century Turkey. Tapping in the extensive theoretical framework developed in the international literature a fresh approach vis-à-vis the definition of genocide is suggested in an effort to contain existing theoretical gaps without overlooking political constraints. Thus, a new definition of genocide is put forward, hopefully complete at the theoretical level yet practically as functional as the Genocide Convention. It is supported that the Greek Genocide has been a single coherent event and can be duly recognized as such despite possible political repercussions and objections. Analysis of the evidence points to a preconceived, well planned scheme of a genocide that took place in phases, whereas the first phase at least can be substantiated as genocide in the spirit and letter of the Genocide Convention. Moreover, it is shown that the cultural persecution of the Greek community of Istanbul (not failing to notice serious incidences of physical violence) has been the last integral phase of the Greek Genocide. All the above are laid out and fully analyzed through a historical perspective of the transformation of the Ottoman Empire to the Turkish Republic, the full description of the Greek communities, especially that of Istanbul, the analysis of the ideological streams that contributed to the formation of the Turkish society and government policies and a thorough discussion on genocide, cultural diversity and cultural genocide. Historical facts filtered through the theoretical framework described above has helped to understand motives, explain events and scope their consequences.

Μέσα από ένα ιστορικό ταξίδι περίπου 100 ετών, από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 20ου, η παρούσα διατριβή πραγματεύεται το θέμα των πολιτιστικών και πολιτικών διώξεων που φτάνουν στη μορφή της Γενοκτονίας των Ελληνικών διασπορικών κοινοτήτων στα Βαλκάνια τόσο κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και της σύγχρονης Τουρκίας. Αξιοποιώντας το πλούσιο διεθνές αναλυτικό πλαίσιο, προτείνεται μια φρέσκια οπτική του θέματος της γενοκτονίας, δείχνοντας τα υπάρχοντα θεωρητικά κενά και λαμβάνοντας υπ’ όψη τους πιθανούς πολιτικούς περιορισμούς. Ο προτεινόμενος ορισμός της γενοκτονίας προσπαθεί να καλύψει τα θεωρητικά κενά, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου να διατηρήσει τουλάχιστον την όποια λειτουργική αξία της Σύμβασης της Γενοκτονίας. Η περίπτωση των πολιτιστικών και πολιτικών διώξεων των Ελλήνων υπήρξε ως ένα ενιαίο γεγονός και η μελέτη των επί μέρους στοιχείων δείχνει ότι υπήρξε μία προσχεδιασμένη γενοκτονία σε φάσεις, όπου, τουλάχιστον η πρώτη, μπορεί να τεκμηριωθεί ως γενοκτονία στο πνεύμα και το γράμμα της Σύμβασης Γενοκτονίας. Επί πλέον, προτείνεται ότι η πολιτισμική καταδίωξη της Ελληνικής παροικίας της Κωνσταντινούπολης (χωρίς να παραβλέπονται οι περιπτώσεις φυσικής βίας) αποτελεί την τελευταία φάση και αναπόσπαστο μέρος αυτής (της γενοκτονίας). Τα παραπάνω τεκμηριώνονται πλήρως από τη σχετική ιστορική αναδρομή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη νεότερη Τουρκία, την πλήρη περιγραφή των ελληνικών κοινωνιών και, ιδιαίτερα, αυτής της Πόλης, την ανάλυση των ιδεολογικών ρευμάτων που διαμόρφωσαν την τουρκική κοινωνία και τις κυβερνητικές πολιτικές και τη θεωρητική συζήτηση περί φυσικής και πολιτισμικής γενοκτονίας. Η ένταξη των γεγονότων στο θεωρητικό τους πλαίσιο ανάλυσης βοηθά στο να γίνουν κατανοητά τα κίνητρα, να εξηγηθούν τα γεγονότα και να εκτιμηθούν οι συνέπειές τους.