An ethnochoreological investigation of oral traditions of contemporary dance transmission in higher dance education in Greece

Abstract

This research marks the first large-scale ethnochoreological investigation into contemporary dance transmission processes in the Greek region, essentially laying the groundwork for further research into understanding, preserving and academically grounding dance in this context. Moreover, this study portrays institutionalized contemporary dance in the 21st century, reflecting on its complex interaction with history, political influence, and the evolving pedagogical ethos of contemporary dance in higher education in Greece. The research is anchored in time and place through ethnographic documentation of the massive art protests occurring after issuance of Presidential Decree 85/2022, downgrading both the financial and the academic status within the dance sector.Furthermore, this investigation draws parallels between dance scholars such as H. Thomas (2003), A. Lepecki (2010), S. Fraleigh (2013), D. Gilbert (2014), Y. Hardt (2020), T. De Laet (2020) and E. Charalambous (2022), anthropologists, namely D. Howes (1991a), T. Ingold (2000) and S. Pink (2009), ethnochoreologist such as G. Kurath (1960), A. Kaeppler (1978), T. Buckland (1999), pedagogue H. Giroux (2020), educational theorist J. Dewey ([1916]2008) and scholar W.J. Ong (1982), among others, while exploring three intertwined concepts, those of oral tradition, embodied knowledge and contemporary dance transmission. It also introduces the concept of ‘moveprints’ (what the body receives after transmitted movement) and ‘somatoralities’ (the multifaceted, multilayered and embodied oral practice of contemporary dance transmission). Additionally, it illuminates key dimensions of the cyclical, embodied and oral pedagogy shaping contemporary dance transmission within Higher Professional Private Dance Schools in Greece. Dance ethnographies, ethnographic interviews with course directors, contemporary dance educators, dance students and autoethnographic material all create a clear outline vis-à-vis higher dance education in Greece. More specifically, autoethnography was used in a multi-dimensional way, associated both with this academic inquiry and my very own artistic evolution. Transitioning between roles, from dancer to dance educator and researcher, my autoethnographic writings formed an internal space, becoming the backbone of this four-year investigation. This study proposes that the body is not just a repository of movement and memory but on the contrary, a living archive capable of storing, generating and re-activating knowledge, while interacting with other bodies in space, and time. Ultimately, this investigation aims to vocalize (our) dancing experiences as valuable forms of embodied knowledge that can serve as a threshold for future generations.

Η παρούσα έρευνα αποτελεί την πρώτη μεγάλης κλίμακας εθνοχορολογική μελέτη που εξετάζει τις σύγχρονες διαδικασίες μετάδοσης του χορού στην Ελλάδα, θέτοντας τις βάσεις για μια συστηματική και ακαδημαϊκά τεκμηριωμένη κατανόηση του πεδίου. Παράλληλα, αποτυπώνει το σύγχρονο χορό στον 21ο αιώνα, φωτίζοντας τη σχέση του με την ιστορική συγκυρία (έκδοση του Π.Δ. 85/2022 - εκτεταμένες καλλιτεχνικές διαμαρτυρίες 2022-2023), τις πολιτικές παρεμβάσεις και τις μεταβαλλόμενες παιδαγωγικές προσεγγίσεις στην ανώτερη χορευτική εκπαίδευση. Θεωρητικά, η μελέτη συνομιλεί με θεωρητικούς του χορού όπως οι Thomas (2003), Lepecki (2010), Fraleigh (2013), Gilbert (2014), Hardt (2020), De Laet (2020) και Charalambous (2022), με ανθρωπολόγους όπως οι Howes (1991a), Ingold (2000) και Pink (2009), καθώς και με εθνοχορολόγους όπως οι Kurath (1960), Kaeppler (1978) και Buckland (1999), κ.ά. Παράλληλα, αντλεί από παιδαγωγικούς και θεωρητικούς στοχαστές όπως οι Giroux (2020), Dewey ([1916] 2008) και Ong (1982). Ενώ εισάγει τις έννοιες των moveprints: των αποτυπωμάτων που αφήνει η μεταδιδόμενη κίνηση στο σώμα και των somatoralities, δηλαδή της πολυεπίπεδης ενσώματης και προφορικής πρακτικής της διδασκαλίας του σύγχρονου χορού. Μέσα από χορευτικές εθνογραφίες, συνεντεύξεις με διευθύντριες σπουδών, καθηγήτριες και σπουδαστές/τριες σύγχρονου χορού, καθώς και μέσα από πολυδιάστατο αυτοεθνογραφικό υλικό, αναδεικνύονται οι κυκλικές και ενσώματες παιδαγωγικές διαδικασίες που χαρακτηρίζουν τις Ανώτερες Επαγγελματικές Ιδιωτικές Σχολές Χορού στην Ελλάδα. Η αυτοεθνογραφία δε, λειτουργεί ως εργαλείο έρευνας αλλά και ως χώρος προσωπικής καλλιτεχνικής εξέλιξης, διαμορφώνοντας τη ραχοκοκαλιά της τετραετούς αυτής διερεύνησης. Συνολικά, η μελέτη προτείνει ότι το σώμα δεν αποτελεί απλή αποθήκη μνήμης, αλλά ένα δυναμικό, ζωντανό αρχείο που παράγει και ενεργοποιεί γνώση μέσα από τη συνεχή αλληλεπίδραση με άλλα σώματα στο χώρο και το χρόνο. Τέλος, φιλοδοξεί να αναδείξει τις χορευτικές εμπειρίες ως ουσιαστικές μορφές ενσώματης γνώσης, πολύτιμες για τις επόμενες γενιές.