O Carl Schmitt και τα δύο πρόσωπα της κριτικής: κυριαρχία, συντακτική εξουσία και πολιτικό στο έργο του Carl Schmitt

Abstract

Is it possible to update specific concepts or notions of Schmitt's thought, such as sovereignty, constituent power, or the political, which were developed during the Weimar Republic? Or does the author's involvement with National Socialism retroactively reveal a fixed and endogenous tendency towards Nazism in these concepts, making any subsequent use of them impossible? The central thesis argued in the dissertation is that any attempt to return to Schmitt risks being diverted into completely barren paths if it does not take into account a fundamental contradiction, related to the method of internal structuring of his concepts from 1922 to 1931. At its core are two incompatible interpretations of the function of the exception, one extremely fruitful and one deeply problematic. The German jurist's alignment with Nazism can be explained, at least in part, in light of the gradual predominance of the second of these interpretive tendencies in his thought over the first. Therefore, any attempt to update or transfer the jurist's concepts from Plettenberg to the present presupposes a work not only with but also against Schmitt.

Είναι δυνατόν να επικαιροποιήσουμε συγκεκριμένα σχήματα ή έννοιες της σμιτιανής σκέψης, όπως η κυριαρχία, η συντακτική εξουσία ή το πολιτικό, που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Ή μήπως η εμπλοκή του συγγραφέα τους με τον εθνικοσοσιαλισμό αποκαλύπτει αναδρομικά μια σταθερή και ενδογενή ροπή τους προς το ναζισμό, τέτοια ώστε κάθε μετέπειτα χρήση τους να καθίσταται αδύνατη; Η βασική θέση που υποστηρίζεται στη διατριβή είναι ότι οποιαδήποτε απόπειρα επιστροφής στον Schmitt κινδυνεύει να εκτραπεί προς εντελώς άγονες οδούς, εάν δεν λάβει υπόψη μια θεμελιώδη αντίφαση, που σχετίζεται με τη μέθοδο εσωτερικής δόμησης των εννοιών του από το 1922 μέχρι το 1931. Στον πυρήνα της βρίσκονται δύο, ασύμβατες μεταξύ τους, ερμηνείες της λειτουργίας της οριακής περίστασης, μια εξαιρετικά γόνιμη και μια βαθιά προβληματική. Η δε στοίχιση του γερμανού νομικού με τον ναζισμό μπορεί να εξηγηθεί, τουλάχιστον εν μέρει, υπό το πρίσμα της βαθμιαίας επικράτησης της δεύτερης αυτής ερμηνευτικής τάσης στη σκέψη του έναντι της πρώτης. Συνεπώς, κάθε απόπειρα επικαιροποίησης ή μεταφοράς των εννοιών του νομικού από το Plettenberg στο σήμερα προϋποθέτει μια εργασία όχι πια μόνο με αλλά και ενάντια στον Schmitt.