Αξιολόγηση νεώτερων ινότροπων φαρμάκων στην αιμοδυναμική ανταπόκριση της οξείας καρδιακής ανεπάρκειας

Abstract

Aim: To compare the hemodynamic efficiency, the neurohumoral response and the clinical outcome between levosimendan and milrinone in decompensated chronic heart failure using a prolonged infusion pattern without a loading dose. Method: 50 patients admitted to emergencies for acute or decompensated heart failure, participated in the study. They divided in two equivalent groups receiving intravenously either levosimendan or milrinone up to 72 hours without a loading dose. Primary endpoint was defined the hemodynamic response. Secondary endpoint was the neurohumoral and arrhythmiogenic response of the two agents according to BNP and QRS- complex duration (filtered) respectively, at 48 and 72 hours. Complications and clinical outcome within 180 days were registrated. Results: Both agents demonstrated good hemodynamic response, BNP decrease and QRS- complex duration stability. Levosimendan showed prolonged neurohumoral effect with less readmissions. Conclusions: Prolonged infusion of levosimendan or milrinone without a loading dose in acute heart failure is an effective management.

Σκοπός: Η σύγκριση της κλινικής έκβασης, της αιμοδυναμικής αποτελεσματικότητας, και της νευροορμονικής απόκρισης μεταξύ λεβοσιμενδάνης και μιλρινόνης στην μη αντιρροπούμενη χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με δοσολογικό σχήμα παρατεταμένης χορήγησης χωρίς δόση εφόδου. Μέθοδος: 50 ασθενείς προσκομιζόμενοι στα επείγοντα για οξεία ή μη αντιρροπούμενη χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, εντάχθηκαν στην μελέτη. Χωρίστηκαν σε δύο ισοδύναμες ομάδες λαμβάνουσες ενδοφλεβίως είτε λεβοσιμενδάνη είτε μιλρινόνη μέχρι και 72 ώρες χωρίς δόση εφόδου. Πρωτεύον τελικό σημείο ορίστηκε η αιμοδυναμική ανταπόκριση. Δευτερεύον τελικό σημείο αποτέλεσε η νευροορμονική και αρρυθμιογενετική ανταπόκριση των δύο φαρμάκων ανάλογα με το ΒΝΡ και τη διάρκεια του διηθημένου διαστήματος QRS αντίστοιχα, στις 48 και 72 ώρες. Κατεγράφησαν επιπλοκές και κλινική έκβαση στις 180 ημέρες. Αποτελέσματα: Αμφότερα τα φάρμακα παρουσίασαν καλή αιμοδυναμική ανταπόκριση, μείωση του ΒΝΡ και σταθερότητα του διηθημένου διαστήματος QRS. Η λεβοσιμενδάνη παρουσίασε παρατεταμένη ευεργετική νευροορμονική δράση με λιγότερες επαναεισαγωγές. Συμπεράσματα: Η παρατεταμένη χορήγηση λεβοσιμενδάνης ή μιλρινόνης χωρίς δόση εφόδου σε οξεία καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί αποτελεσματική στρατηγική.