Περίληψη
Περίληψη Η παρούσα διδακτορική διατριβή ερευνά την Ιστορία του Μουσικού Σώματος του Στρατού Ξηράς και των Φιλαρμονικών του Νεοελληνικού Κράτους, παρουσιάζοντας πληροφορίες και τεκμήρια από τα πρώτα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης έως και τις αρχές του τρέχοντος αιώνα. Τα ιστορικά στοιχεία που ανιχνεύθηκαν φανερώνουν ότι η στρατιωτική μουσική ως ήχος αλλά και ως βραχίονας διοίκησης και πολεμικών επιχειρήσεων εμφανίστηκε από τα πρώτα έτη της Επανάστασης του 1821, κυρίως με την μορφή της κελευστικής μουσικής και χρησιμοποιήθηκε στην συνέχεια εξίσου από τα τακτικά και άτακτα στρατιωτικά σώματα στα πεδία των μαχών, των ασκήσεων και της καθημερινότητας της στρατοπεδιάς. Καθώς η αισθητική ανάγκη της αρμονίας είχε εισέλθει και στο στράτευμα από την περίοδο του Αγώνος και τα κελευστικά πνευστά μουσικά όργανα δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν την ανάγκη της αρμονικής διαδοχής, περιοριζόμενα σε φθόγγους της αρμονικής σειράς, η συγκρότηση στρατιωτικών φιλαρμονικών έμοιαζε αναπόφευκτη και μάλλον επιβ ...
Περίληψη Η παρούσα διδακτορική διατριβή ερευνά την Ιστορία του Μουσικού Σώματος του Στρατού Ξηράς και των Φιλαρμονικών του Νεοελληνικού Κράτους, παρουσιάζοντας πληροφορίες και τεκμήρια από τα πρώτα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης έως και τις αρχές του τρέχοντος αιώνα. Τα ιστορικά στοιχεία που ανιχνεύθηκαν φανερώνουν ότι η στρατιωτική μουσική ως ήχος αλλά και ως βραχίονας διοίκησης και πολεμικών επιχειρήσεων εμφανίστηκε από τα πρώτα έτη της Επανάστασης του 1821, κυρίως με την μορφή της κελευστικής μουσικής και χρησιμοποιήθηκε στην συνέχεια εξίσου από τα τακτικά και άτακτα στρατιωτικά σώματα στα πεδία των μαχών, των ασκήσεων και της καθημερινότητας της στρατοπεδιάς. Καθώς η αισθητική ανάγκη της αρμονίας είχε εισέλθει και στο στράτευμα από την περίοδο του Αγώνος και τα κελευστικά πνευστά μουσικά όργανα δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν την ανάγκη της αρμονικής διαδοχής, περιοριζόμενα σε φθόγγους της αρμονικής σειράς, η συγκρότηση στρατιωτικών φιλαρμονικών έμοιαζε αναπόφευκτη και μάλλον επιβεβλημένη. Η προσπάθεια συγκρότησης στρατιωτικών φιλαρμονικών από τα τέλη του 1824 συνέβαλε έτι περαιτέρω στην εξυπηρέτηση των ως άνω στρατιωτικών και αισθητικών αναγκών. Η Καποδιστριακή περίοδος υπήρξε η απαρχή της οργανωμένης χρήσης της κελευστικής μουσικής σε ημιτακτικά και τακτικά σώματα αλλά και της εκπαίδευσης κελευστικών μουσικών και αυτών της φιλαρμονικής. Κατά την περίοδο της αντιβασιλείας και της απόλυτης μοναρχίας του Όθωνα, έγινε συστηματική προσπάθεια συγκρότησης στρατιωτικών φιλαρμονικών σε όλα τα στρατιωτικά σώματα, χωρίς πάντοτε επιτυχία, ελλείψει καταρτισμένων μουσικών, αρχιμουσικών και πενιχρών αποδοχών. Η πλειοψηφία των Ελλήνων μουσικών κατά την περίοδο αυτή τοποθετήθηκε στα τάγματα για τις ανάγκες της κελευστικής μουσικής. Κατά την περίοδο της συνταγματικής μοναρχίας, η ανάγκη του μουσικού ήχου στο στράτευμα, οδήγησε στην συγκρότηση Στρατιωτικού Σχολείου Μουσικής, κατά τα πρότυπα άλλων χωρών, ώστε να καλυφθούν οι εσωτερικές ανάγκες. Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν προμήθειες μουσικών οργάνων από το εξωτερικό. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Γεωργίου Α΄ και ιδιαίτερα μετά την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων, αρκετοί επτανήσιοι μουσικοί κατατάχθηκαν στην Στρατιωτική Μουσική, συνεισφέροντας στην σταδιακή της ανάπτυξη. Οικονομικοί λόγοι αλλά και ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατεύματος επέφεραν την διάλυση και ανασύσταση των στρατιωτικών φιλαρμονικών αρκετές φορές. Το κενό τους, οσάκις παρέστη ανάγκη, καλύφθηκε κατά περίσταση από κελευστικούς μουσικούς. Οι βαλκανικοί πόλεμοι αποτέλεσαν την αφορμή σύστασης νέων στρατιωτικών φιλαρμονικών οι οποίες συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις των μετώπων και στην συνέχεια στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο παράλληλα με τους κελευστικούς μουσικούς. Η κατάταξη του Μανώλη Καλομοίρη στην Στρατιωτική Μουσική το 1918, οδήγησε σε μία σειρά λήψης οργανωτικών μέτρων, τα οποία λειτούργησαν ευεργετικά για όσο διάστημα εφαρμόστηκαν. Μετά την Μικρασιατική εκστρατεία, η Στρατιωτική Μουσική οργανώθηκε εκ νέου και κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου σχηματίσθηκαν αρκετές μεραρχιακές στρατιωτικές φιλαρμονικές με την μορφή κλιμακίων υπαγόμενων σε «Μεγάλες Στρατιωτικές Μουσικές» των Σωμάτων Στρατού. Κατά την διάρκεια του πολέμου του 1940 σχηματίσθηκαν είκοσι στρατιωτικές φιλαρμονικές και μετείχαν στις επιχειρήσεις των μετώπων, ενώ κατά την διάρκεια της Γερμανικής, Ιταλικής και Βουλγαρικής κατοχής, όλες οι στρατιωτικές φιλαρμονικές διαλύθηκαν. Ανασυγκροτήθηκαν εκ νέου μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, τμήμα της Στρατιωτικής Μουσικής μετέβη στην Κορέα. Το 1959 οι μεραρχιακές Στρατιωτικές Μουσικές ανεξαρτητοποιήθηκαν από αυτές των Σωμάτων Στρατού, ενώ το 1960 συγκροτήθηκε και η Στρατιωτική Μουσική της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ). Μετά την μεταπολίτευση, η Στρατιωτική Μουσική ακολούθησε την εκάστοτε αναδιοργάνωση του στρατεύματος, με συνέπεια την διάλυση ή συγκρότηση νέων Στρατιωτικών Μουσικών. Από το 1960 έως και σήμερα, τμήματα της Στρατιωτικής Μουσικής μετέχουν σε μουσικές εκδηλώσεις του εξωτερικού, ενισχύοντας τις συμμαχικές σχέσεις και αυτές με την ομογένεια.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
Abstract This doctoral dissertation contributes to the study of the history of the Military Music Corps of the Hellenic Army, presenting evidence from the early years of the Greek Revolution to the beginning of the present century. The historical evidence shows that military music, both as sound and as an organized ensemble, appeared in the first year of the 1821 Revolution, mainly as field music. It was subsequently used by both regular and irregular military forces on battlefields, during drills, and in daily camp life. Since the aesthetic need for harmony had already entered the army during the War of Independence, and the field-music instruments, limited to the notes of the harmonic series, could not satisfy the demand for harmonic progression, the formation of military bands therefore became both inevitable and necessary. Efforts to establish such bands began in late 1824 and expanded in the following years, further serving these military and aesthetic needs. The Kapodistrian peri ...
Abstract This doctoral dissertation contributes to the study of the history of the Military Music Corps of the Hellenic Army, presenting evidence from the early years of the Greek Revolution to the beginning of the present century. The historical evidence shows that military music, both as sound and as an organized ensemble, appeared in the first year of the 1821 Revolution, mainly as field music. It was subsequently used by both regular and irregular military forces on battlefields, during drills, and in daily camp life. Since the aesthetic need for harmony had already entered the army during the War of Independence, and the field-music instruments, limited to the notes of the harmonic series, could not satisfy the demand for harmonic progression, the formation of military bands therefore became both inevitable and necessary. Efforts to establish such bands began in late 1824 and expanded in the following years, further serving these military and aesthetic needs. The Kapodistrian period marked the beginning of the organized use of field music in semi-regular and regular units, as well as the training of field musicians and band members. During Regency and Otto’s absolute monarchy, systematic attempts were made to establish military bands in all military units, though with limited success because of shortages of trained musicians and bandmasters, as well as low pay. Most Greek musicians at the time were assigned to battalions to meet field-music needs. During the constitutional monarchy, the army’s need for music led to the establishment of a Military Music School, modeled on those of other countries, while musical instruments were purchased from abroad. Under King George I, especially after the incorporation of the Ionian Islands into Greece, many Ionian musicians joined the Military Music Corps and contributed to its gradual development.Economic reasons, as well as the need to reorganize the army, led to the disbanding and reformation of the military bands several times. Whenever necessary, their absence was occasionally covered by field musicians. The Balkan Wars prompted the creation of new military bands, which participated in front-line operations and later served in World War I alongside field musicians. Manolis Kalomiris’s enlistment in the Military Music Corps in 1918 brought a series of organizational reforms that proved beneficial while they remained in effect. After the Asia Minor Campaign, the Corps was reorganized, and during the interwar period several divisional military bands were established as detachments under the “Great Military Bands” of the Army Corps. In 1940, twenty military bands were formed and took part in front-line operations; however, during the German, Italian, and Bulgarian occupation, all military bands were disbanded and were reconstituted after World War II. Following the Civil War, a detachment of the Military Music Corps served in Korea. In 1959, the divisional military bands became independent, and in 1960 the Military Band of the Hellenic Force in Cyprus (ELDYK) was established. After the restoration of democracy, Military Music followed successive army reorganizations, leading to the dissolution or creation of new military bands. Since 1960, units of the Military Music Corps have participated in musical events abroad, strengthening both allied relations and ties with the Greek diaspora.
περισσότερα