A prospective observational study of hospitalization characteristics in patients with diabetes mellitus admitted to the internal medicine department of the University General Hospital of Heraklion

Abstract

Τype 2 diabetes mellitus (T2DM) is one of the most common chronic diseases and amajor contributor to morbidity and hospital admissions. Patients admitted to Internal Medicine Departments are predominantly older adults with multimorbidity, polypharmacy, frailty, and functional impairment, all of which substantially influence clinical outcomes. Nevertheless, real-world data regarding the characteristics and prognosis of hospitalized patients with T2DM remain limited. The aim of this prospective observational study was to assess the characteristics of patients with T2DM hospitalized in an Internal Medicine Department, compare them with patients without diabetes, and identify factors associated with short- and long-term outcomes. Consecutive patients aged ≥65 years were enrolled. Demographic, clinical, laboratory, and treatment data were collected at admission together with validated measures of frailty and functional status. Patients with T2DM had a greater burden of comorbidity and experienced more frequent in-hospital complications; however, diabetes itself was not independently associated with either in-hospital or three-year mortality. In contrast, frailty, functional impairment, and markers of biological vulnerability emerged as the principal determinants of prognosis. Among patients with T2DM, lower HbA1c levels were associated with increased three-year mortality, with frailty significantly modifying this association. Complementary analyses in the whole sample demonstrated that vitamin B12 deficiency and persistent thrombocytopenia provided additional insights into the multidimensional nature of biological vulnerability. This thesis provides real-world evidence on a largely understudied hospitalized population and highlights that prognosis in elderly hospitalized patients with T2DM is determined primarily by frailty and biological vulnerability rather than diabetes itself, supporting a more individualized, patient-centered approach to risk assessment and management.

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) αποτελεί ένα από τα συχνότερα χρόνια νοσήματα και σημαντική αιτία νοσηρότητας και νοσηλείας. Οι ασθενείς που εισάγονται στις Παθολογικές Κλινικές είναι κατά κύριο λόγο ηλικιωμένοι, με υψηλό φορτίο συννοσηρότητας, πολυφαρμακίας, ευπάθειας και λειτουργικής έκπτωσης, χαρακτηριστικά που επηρεάζουν ουσιαστικά την πρόγνωσή τους. Ωστόσο, τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πράξης σχετικά με τα χαρακτηριστικά και την πρόγνωση των νοσηλευόμενων ασθενών με ΣΔ2 παραμένουν περιορισμένα. Σκοπός της παρούσας προοπτικής μελέτης παρατήρησης ήταν η καταγραφή των χαρακτηριστικών των ασθενών με ΣΔ2 που νοσηλεύονται σε Παθολογική Κλινική, η σύγκρισή τους με ασθενείς χωρίς ΣΔ2 και η διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονταιμε τη βραχυπρόθεσμη και τη μακροπρόθεσμη πρόγνωση. Συμπεριλήφθηκαν ασθενείς ηλικίας ≥65 ετών, στους οποίους κατά την εισαγωγή καταγράφηκαν δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, συννοσηρότητες, φαρμακευτική αγωγή, καθώς και δείκτες ευπάθειας και λειτουργικής κατάστασης. Οι ασθενείς με ΣΔ2 εμφάνιζαν μεγαλύτερο φορτίο συννοσηρότητας και συχνότερες επιπλοκές κατά τη νοσηλεία, ωστόσο ο ΣΔ2 δεν αποτελούσε ανεξάρτητο προγνωστικό παράγοντα ενδονοσοκομειακής ή τριετούς θνητότητας. Αντίθετα, η ευπάθεια, η λειτουργική έκπτωση και δείκτες βιολογικής ευαλωτότητας αναδείχθηκαν ως οι σημαντικότεροι πρόγνωστικοί παράγοντες. Επιπρόσθετα, τα μειωμένα επίπεδα HbA1c συσχετίστηκαν με αυξημένη τριετή θνητότητα στους ασθενείς με ΣΔ2, συσχέτιση που επηρεαζόταν από την παρουσία ευπάθειας (frailty). Επιπρόσθετες αναλύσεις στο σύνολο του δείγματος ανέδειξαν ότι η ανεπάρκεια βιταμίνης Β12 και η εμμένουσα θρομβοπενία αποτελούν πρόσθετες διαστάσεις της βιολογικής ευαλωτότητας. Η διατριβή παρέχει δεδομένα πραγματικής κλινικής πρακτικής για έναν πληθυσμό που υποεκπροσωπείται στη βιβλιογραφία και υποστηρίζει ότι η πρόγνωση των ηλικιωμένων νοσηλευόμενων ασθενών με ΣΔ2 καθορίζεται κυρίως από τη συνολική βιολογική ευαλωτότητα και όχι από την παρουσία του διαβήτη.