Επίδραση της καφεϊνης στην κλινική εικόνα ασθενών με σχιζοφρένεια

Abstract

Introduction: Caffeine is the most consumed psychostimulant worldwide. Schizophrenia is an uncommon mental disorder affecting 0.34% of the global population. The aim of the present study was to investigate a possible association between caffeine consumption or the ratios MLR, NLR, PLR, SII (Neutrophil-to-Lymphocyte Ratio, Monocyte-to-Lymphocyte Ratio, Platelet-to-Lymphocyte Ratio and Systemic Immune-inflammation Index: Platelet x Neutrophil-to Lymphocyte Ratio, respectively) and the symptom profile, risky behavior and cognitive function in patients with schizophrenia. Methods: This prospective cohort study included patients diagnosed with schizophrenia who were admitted to the Psychiatry Ward or visited the Psychiatry Outpatient Clinic at the Larissa University Hospital for a period of 36 months. All patients underwent an extensive psychiatric and cognitive function assessment using the standardized Greek version of the Positive and Negative Symptom Scale (PANSS), the generalized anxiety disorder scale (GAD-7), and the Addenbrooke cognitive test (ACE-R). Blood samples were drawn for full hematological assessment and the determination of serum caffeine levels using the reversed-phase HPLC method. Results: In total, 60 patients were included in the present study. The mean age of the participants was 45 ± 11 years. The mean age at onset was 23 ± 7 years, while the mean duration of illness from age of onset was 21.58 years. Caffeine serum levels exhibited a positive correlation with the poor attention component of the general psychopathology PANSS subscale, as well as with the attention and orientation component in the ACE-R. Moreover, a positive correlation was observed between the perilous behavior PANSS subscale and caffeine serum levels. Conversely, as caffeine serum levels increased, fewer negative symptoms were reported, specifically, the poor rapport and passive/apathetic social withdrawal of the negative PANSS subscale. The MLR ratio showed a positive correlation with the hostility item of the positive scale. The NLR and SII ratios also exhibited a positive correlation with the educational disorder item of the general psychopathology scale. Conclusions: In summary, this study highlights the significant associations between caffeine serum levels, symptom severity, and cognition among patients with schizophrenia. While the findings provide valuable insights regarding the involvement of caffeine in schizophrenia, they should be interpreted with caution due to several limitations of the study. Larger scale cohort studies are required in order to elucidate the impact of caffeine consumption in patients with schizophrenia.

Εισαγωγή: Η καφεΐνη αποτελεί ο ευρύτερα καταναλούμενος ψυχοδιεγερτικός παράγοντας παγκοσμίως. Η σχιζοφρένεια είναι μια ασυνήθης ψυχική διαταραχή που προσβάλλει το 0,34% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση πιθανής συσχέτισης μεταξύ της κατανάλωσης καφεΐνης ή των λόγων NLR, MLR, PLR, SII (Neutrophil-to-Lymphocyte Ratio, Monocyte-to-Lymphocyte Ratio, Platelet-to-Lymphocyte Ratio και the Systemic Immune-inflammation Index: Platelet x Neutrophil-to Lymphocyte Ratio, αντίστοιχα) και του συμπτωματικού προφίλ, της επικίνδυνης συμπεριφοράς και των γνωστικών λειτουργιών σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Μέθοδοι: Η παρούσα προοπτική μελέτη συμπεριέλαβε ασθενείς με διάγνωση σχιζοφρένειας οι οποίοι εισήχθησαν στην Ψυχιατρική Κλινική, ή επισκέφθηκαν τα Εξωτερικά Ιατρεία της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανπεπιστημιαού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας για χρονική περίοδο 36 μηνών. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εκτεταμένη ψυχιατρική αξιολόγηση και αξιολόγηση γνωστικών λειτουργιών με χρήση της τυποποιημένης ελληνικής έκδοσης της Κλίμακας Θετικών και Αρνητικών Συμπτωμάτων (PANSS), της κλίμακας γενικευμένης αγχώδους διαταραχής (GAD-7) και της γνωστικής δοκιμασίας Addenbrooke (ACE-R). Ταυτόχρονα ελήφθησαν δείγματα αίματος με στόχο τον πλήρη αιματολογικό έλεγχο για τον προσδιορισμών των δεικτών MLR, NLR, PLR, SII, καθώς και την μέτρηση της συγκέντρωσης καφεΐνης στον ορό των ασθενών με υγρή χρωματογραφία ανάστροφης φάσης. Αποτελέσματα: Συνολικά, 60 ασθενείς συμπεριελήφθησαν στην παρούσα μελέτη. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 45 ± 11 έτη. Η μέση ηλικία έναρξης της νόσου ήταν 23 ± 7 έτη, ενώ η μέση διάρκεια της νόσου από την ηλικία έναρξης ήταν 21,58 έτη. Τα επίπεδα καφεΐνης ορού παρουσίασαν θετική συσχέτιση με το στοιχείο διαταραχή προσοχής της κλίμακας γενικής ψυχοπαθολογίας, καθώς και με το στοιχείο προσοχής και προσανατολισμού της ACE-R. Επιπλέον, παρατηρήθηκε θετική συσχέτιση μεταξύ της επικίνδυνης συμπεριφοράς και των επιπέδων καφεΐνης ορού. Αντιθέτως, καθώς τα επίπεδα καφεΐνης ορού αυξάνονταν, αναφέρονταν λιγότερα αρνητικά συμπτώματα, ειδικότερα η πτωχή συναισθηματική σχέση και η παθητική/απαθής κοινωνική απόσυρση της αρνητικής κλίμακας. Ο λόγος MLR έδειξε θετική συσχέτιση με το στοιχείο «εχθρότητα» της θετικής κλίμακας. Οι λόγοι NLR και SII παρουσίασαν εξίσου θετική συσχέτιση με το στοιχείο διαταραχή της βούλησης της κλίμακας γενικής ψυχοπαθολογίας. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη αναδεικνύει τις σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ επιπέδων καφεΐνης ορού, βαρύτητας συμπτωμάτων και γνωστικών λειτουργιών σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. Αν και τα ευρήματα παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες, θα πρέπει να ερμηνευθούν με επιφύλαξη λόγω των αρκετών περιορισμών της μελέτης. Απαιτούνται περισσότερες μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας προκειμένου να διαλευκανθεί ο αντίκτυπος της κατανάλωσης καφεΐνης σε ασθενείς με σχιζοφρένεια.