Όροι γένεσης και κανόνες νομιμοποίησης της κοινωνικής πολιτικής στα παραδείγματα των Karl Marx και Michel Foucault

Abstract

This dissertation reflects the decline of modern values. From the very historical dawn of the new society, its structural values concerning universal freedom and equality were falling dithyrambically. The fundamental inadequacy of the condition of private property led to a horrifying accumulation of misery, inevitably floating on the noisy surface of the object. Alongside and embedded with an extreme concentration of wealth, a relatively overabundant mass of social waste became consolidated. Within this pitch-dark framework, the ambiguous object of social policy is critically reconstructed through the paradigms of Karl Marx and Michel Foucault. As is well known, social policy constitutes a privileged form of power, addressed to the outcasts of capitalist society. Therefore, its relation to their repulsive aspect is historically necessary. In these paradigms, social policy established both within and upon the separation of modern deep structures, in a manner such that the asphyxiating conditions of its emergence simultaneously constitute tight limits.

Στη διατριβή, καθρεπτίζεται η πτώση των νεωτερικών αξιών. Ευθύς από την ιστορική χαραυγή της νέας κοινωνίας, οι συγκροτησιακές αξίες της περί γενικής ελευθερίας και ισότητας έπεφταν διθυραμβικά. Η ουσιώδης ανεπάρκεια της συνθήκης της ατομικής ιδιοκτησίας οδήγησε σε μία ανατριχιαστική συσσώρευση αθλιότητας, που επέπλεε αναπόφευκτα στη θορυβώδη επιφάνεια του αντικειμένου. Δίπλα και μέσα σε μία ακραία συσσώρευση πλούτου, παγιώθηκε μία σχετικά υπεράριθμη μάζα κοινωνικών αποβλήτων. Σε αυτό το θεοσκότεινο πλαίσιο, ανακατασκευάζεται κριτικά το αμφίσημο αντικείμενο της κοινωνικής πολιτικής μέσα από τα παραδείγματα των Karl Marx και Michel Foucault. Ως γνωστόν, η κοινωνική πολιτική αποτελεί μία προνομιακή εξουσία, η οποία απευθύνεται προς τους αποκήρυχτους της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας. Η σχέση της με την αποκρουστική όψη τους, λοιπόν, είναι ιστορικά αναγκαία. Στα παραδείγματα, αυτή η ίδια θεμελιώνεται μέσα και απάνω στον χωρισμό των μοντέρνων δομών βάθους, κατ’ έναν τρόπο που οι ασφυκτικοί όροι της γένεσής της γίνονται στενόχωρα όρια.