Η επίδραση της θεραπείας με αναστολείς της ιντερλευκίνης 17 και ιντερλευκίνης 23 στην αθηρωματική νόσο σε ασθενείς με μέτρια ή σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας

Abstract

Introduction: To date, several reports demonstrated improved markers of subclinical atherosclerosis in patients with psoriasis treated with biologics. However, data on the antiatherogenic effect of IL-23 inhibitors are sparse. Herein, we sought to assess the impact of one-year treatment with an IL-17 or IL-23 inhibitor on arterial stiffness in patients with moderate-to-severe psoriasis. Methods: This observational cohort study included patients with moderate-to-severe psoriasis treated with either an IL-17 inhibitor or an IL-23 inhibitor or a conventional systemic agent/apremilast (control group) for 52 weeks. The primary outcome was the evaluation of changes in carotid-femoral pulse wave velocity (PWV) and augmentation index normalized to 75 beats/min (AIx75) after 24 and 52 weeks. Secondary outcomes were the comparison of change in PWV and AIx75 between the study groups and the assessment of psoriasis disease severity scores and in ankle-brachial index (ABI). Results: In total, 66 patients, 39 males/27 females with a mean [standard deviation (SD)] age of 56 (13.1) years, were included. Twenty-one received an IL-17 inhibitor, 29 an IL-23 inhibitor and 16 a conventional systemic agent or apremilast (control group). PWV and AIx75 improved in all groups at weeks 24 and 52. However, a statistically significant reduction of PWV was observed only in the IL-23 group as early as at week 24 (p<0.001). AIx75 was reduced significantly in the IL-17 group at week 24 and in both IL-17 and IL-23 groups at week 52 (p<0.001 and p=0.014, respectively). The reduction of PWV and AIx75 at week 52 did not reach the level of statistical significance in the control group and was statistically comparable between the IL-17 and IL-23 groups. Conclusion: Both IL-23 and IL-17 inhibition exhibited comparable improvement of arterial stiffness in patients with psoriasis. Further studies are needed to evaluate the long-term impact of biologics on the cardiovascular status of these patients.

Εισαγωγή: Μέχρι σήμερα, αρκετές αναφορές κατέδειξαν βελτιωμένους δείκτες υποκλινικής αθηρωμάτωσης σε ασθενείς με ψωρίαση που έλαβαν βιολογικούς παράγοντες. Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με την αντιαθηρογόνο δράση των αναστολέων IL-23 είναι ελάχιστα. Στην παρούσα μελέτη, επιδιώξαμε να αξιολογήσουμε την επίδραση της μονοετούς θεραπείας με αναστολέα IL-17 ή IL-23 στην αρτηριακή σκληρία σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση. Μέθοδοι: Αυτή η μελέτη κοόρτης συμπεριέλαβε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση που έλαβαν θεραπεία είτε με αναστολέα IL-17 είτε με αναστολέα IL-23 είτε με συμβατικό συστηματικό παράγοντα/απρεμιλάστη (ομάδα ελέγχου) για 52 εβδομάδες. Το κύριο αποτέλεσμα ήταν η αξιολόγηση των αλλαγών στην ταχύτητα κύματος παλμού καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (PWV) και στον δείκτη ενίσχυσης σφυγμικού κύματος διορθωμένο ως προς τον καρδιακό ρυθμό (AIx75) μετά από 24 και 52 εβδομάδες. Δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν η σύγκριση της αλλαγής στην PWV και τον AIx75 μεταξύ των ομάδων μελέτης και η αξιολόγηση των βαθμολογιών σοβαρότητας της ψωρίασης και του σφυροβραχιόνιου δείκτη (ABI). Αποτελέσματα: Συνολικά, συμπεριλήφθηκαν 66 ασθενείς, 39 άνδρες/27 γυναίκες με μέση [τυπική απόκλιση (SD)] ηλικία 56 (13,1) ετών. Είκοσι ένας έλαβαν αναστολέα IL-17, 29 έναν αναστολέα IL-23 και 16 έναν συμβατικό συστηματικό παράγοντα ή απρεμιλάστη (ομάδα ελέγχου). Η PWV και η AIx75 βελτιώθηκαν σε όλες τις ομάδες στις εβδομάδες 24 και 52. Ωστόσο, στατιστικά σημαντική μείωση της PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα IL-23 ήδη από την εβδομάδα 24 (p<0,001). Η AIx75 μειώθηκε σημαντικά στην ομάδα IL-17 την εβδομάδα 24 και στις δύο ομάδες IL-17 και IL-23 την εβδομάδα 52 (p<0,001 και p=0,014, αντίστοιχα). Η μείωση της PWV και της AIx75 την εβδομάδα 52 δεν έφτασε το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας στην ομάδα ελέγχου και ήταν συγκρίσιμη μεταξύ των ομάδων IL-17 και IL-23. Συμπέρασμα: Τόσο η αναστολή της IL-23 όσο και η IL-17 παρουσίασαν συγκρίσιμη βελτίωση της αρτηριακής σκληρίας σε ασθενείς με ψωρίαση. Απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης επίδρασης των βιολογικών παραγόντων στην καρδιαγγειακή κατάσταση αυτών των ασθενών