Οι αντιφωνίες στον Πίνδαρο

Abstract

The present research deals thoroughly with the phenomenon of antiphons and all their categories in Pindar ̓s Epinikos. Victory odes are modeled after religious hymns, that is, hymns to a god. Each winner of the games enjoyed a victory song in his honor, relegating him to the pantheon of triumphants. Pindar, therefore, rightly calls the odes the ̓hymn ̓, as it is found that abundant hymn elements are found in them. Therefore, studying the texts, the tendency of the poet for sound harmony and correspondence combined with the content and meanings is evident. Through the visual image of the present phenomenon and through the analytical explanation and correlation of the signified, its purposefulness and essential connection with the original intention of the creator is amply demonstrated. This audible sound is spread more widely throughout the work, emphasizing or silencing messages and situations chosen by Pindar himself. This fact indicates in a practical way the complexity of the composition, since the poet, in addition to the poetic creation, had to take into account the composition of a music which will be repeated in the inversion and will be suitable in the vowels, syllables and words. Within these contexts, the phenomenon was studied in the present thesis, trying to prove with convincing arguments the aforementioned claim.

Η παρούσα έρευνα πραγματεύεται ενδελεχώς το φαινόμενο των αντιφωνιών και όλων των κατηγοριών τους στους Επινίκους του Πινδάρου. Οι επινίκιες ωδές έχουν ως πρότυπο θρησκευτικούς ύμνους, δηλαδή ύμνους προς κάποιον θεό. Ο εκάστοτε νικητής των αγώνων απολάμβανε ένα επινίκιο τραγούδι προς τιμήν του, ανάγοντάς τον στο πάνθεον των θριαμβευτών. Ο Πίνδαρος λοιπόν, δικαίως αποκαλεί τις ωδές του ‘ύμνους’, καθώς διαπιστώνεται ότι εντοπίζονται άφθονα υμνικά στοιχεία σε αυτές. Μελετώντας τα κείμενα, είναι εμφανής η τάση του ποιητή για ηχητική αρμονία και αντιστοιχία συνδυαστικά με το περιεχόμενο και τα νοήματα. Μέσα από την οπτική εικόνα του παρόντος φαινομένου και μέσα από την αναλυτική επεξήγηση και συσχετισμό του σημαινομένου, αποδεικνύεται περίτρανα η σκοπιμότητα και η ουσιαστική σύνδεσή του με την αρχική πρόθεση του δημιουργού. Το ηχητικό αυτό άκουσμα απλώνεται ευρύτερα σε όλο το έργο, τονίζοντας ή αποσιωπώντας μηνύματα και καταστάσεις, που έχει επιλέξει ο ίδιος ο Πίνδαρος. Το γεγονός αυτό υποδεικνύει με έμπρακτο τρόπο την περιπλοκότητα της σύνθεσης, εφόσον ο ποιητής, πέραν από την ποιητική δημιουργία, έπρεπε να λάβει υπόψιν του και τη σύνθεση μιας μουσικής, η οποία θα επαναλαμβάνεται στην αντιστροφή και θα είναι ταιριαστή στα φωνήεντα, τις συλλαβές και τις λέξεις. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια μελετήθηκε το φαινόμενο στην παρούσα διατριβή, προσπαθώντας να αποδείξει με πειστικά επιχειρήματα τον προαναφερθέντα ισχυρισμό.