Talent management in the new business era: a proposed model for high level business outcomes

Abstract

This doctoral dissertation examines Talent Management (TM) as a strategic organizational mechanism within the contemporary business environment, shaped by the rapid technological, organizational, and social shifts of Industry 4.0, also known as the Fourth Industrial Revolution, and the gradual transition toward Industry 5.0. The international business landscape is characterized by heightened uncertainty, process digitalization, automation, and the utilization of Artificial Intelligence and Big Data, factors that are radically transforming the nature of work, the required skill sets, and the role of human resources within organizations. In this context, effective talent management emerges as a critical determinant of organizational survival, competitiveness, and sustainability. The primary objective of this thesis is the systematic investigation of the antecedents influencing the effective implementation of TM practices (attraction, development, and retention), as well as the organizational outcomes derived therefrom, with an emphasis on digital transformation, Quality 4.0, and operational sustainability. This research seeks to address significant gaps in the international literature related to the lack of a unified theoretical framework, divergent definitions, and the fragmented empirical investigation of TM, particularly within the Industry 4.0 paradigm. Theoretically, the dissertation is grounded in an extensive and systematic literature review covering core concepts, theoretical approaches, and evolutionary trends. The study provides a detailed analysis of various talent definitions and the fundamental theoretical underpinnings of TM, such as the Resource-Based View (RBV), Human Capital Theory, and contemporary strategic approaches to Human Resource Management. Particular focus is given to conceptual clarification and functional boundary-setting, necessitated by the multidimensional nature of the concept and the absence of a universally accepted definition. The dissertation adopts a functional approach to TM based on three core dimensions: talent attraction, talent development, and talent retention. These dimensions are treated as interrelated and interdependent elements of a unified system that is influenced by the organizational and technological environment and, concurrently, affects critical business outcomes. Within the framework of Industry 4.0, TM is not approached as an isolated management practice, but as a strategic organizational capability directly linked to digital transformation, innovation, quality, and sustainability. Based on the literature review and identified research gaps, the dissertation develops an integrated conceptual and research model investigating both the facilitators and the outcomes of TM. The primary antecedents examined are leadership, organizational culture, and corporate reputation, factors which shape the context for TM implementation. The key organizational outcomes investigated include digital transformation, the adoption of Quality 4.0 practices, and business sustainability, highlighting TM's role as a catalyst for strategic change and long-term performance. Empirically, the dissertation utilizes a quantitative research approach. Primary data collection was conducted via a structured questionnaire designed in accordance with international literature and the theoretical constructs under examination. The research sample includes enterprises from various economic sectors, allowing for a broader understanding of TM practices across diverse organizational environments. Rigorous measures were taken to ensure the reliability and validity of the metrics and the suitability of the data for multivariate statistical analysis. Data analysis was performed using recognized statistical methods; specifically, Exploratory Factor Analysis (EFA) and Confirmatory Factor Analysis (CFA) were applied to evaluate the structure and validity of the research instruments, while Structural Equation Modelling (SEM) was employed to investigate causal relationships between variables. This analysis examines both direct and indirect effects of the antecedents on TM and, subsequently, its impact on critical organizational indicators. The findings underscore the strategic importance of TM in the new digital business environment. It is documented that factors such as leadership, organizational culture, and corporate reputation play a decisive role in forming a favorable framework for effective TM practices. Simultaneously, the research highlights the positive contribution of TM to accelerating digital transformation, improving organizational processes through Quality 4.0, and ensuring long-term operational sustainability. Overall, this dissertation contributes substantially to both theoretical and empirical knowledge in the field of TM. Theoretically, it offers a systematized and integrated approach within the context of Industry 4.0, bridging existing research gaps. Practically, it provides valuable guidance for management executives and HR professionals, emphasizing that strategic investment in human capital is a primary driver of digital transformation, quality, and sustainable organizational growth.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή πραγματεύεται τη Διαχείριση Ταλέντου (ΔΤ) ως στρατηγικό οργανωσιακό μηχανισμό στο σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται από τις ραγδαίες τεχνολογικές, οργανωσιακές και κοινωνικές μεταβολές της Βιομηχανίας 4.0, γνωστή και ως Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, και τη σταδιακή μετάβαση προς τη Βιομηχανία 5.0. Το διεθνές επιχειρηματικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αυξημένη αβεβαιότητα, ψηφιοποίηση διαδικασιών, αυτοματοποίηση, αξιοποίηση τεχνητής νοημοσύνης και δεδομένων μεγάλης κλίμακας, γεγονός που μεταβάλλει ριζικά τη φύση της εργασίας, τις απαιτούμενες δεξιότητες και τον ρόλο του ανθρώπινου δυναμικού στους οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό, η αποτελεσματική διαχείριση του ταλέντου αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα οργανωσιακής επιβίωσης, ανταγωνιστικότητας και βιωσιμότητας. Κεντρικός σκοπός της διατριβής είναι η συστηματική διερεύνηση των διευκολυντικών παραγόντων (antecedents) που επηρεάζουν την αποτελεσματική εφαρμογή των πρακτικών ΔΤ (προσέλκυση, ανάπτυξη, διακράτηση ταλέντου), καθώς και των οργανωσιακών αποτελεσμάτων (outcomes) που απορρέουν από αυτήν, με έμφαση στον ψηφιακό μετασχηματισμό, την Ποιότητα 4.0 (Quality 4.0) και την επιχειρησιακή βιωσιμότητα. Η έρευνα επιδιώκει να καλύψει σημαντικά ερευνητικά κενά της διεθνούς βιβλιογραφίας, τα οποία σχετίζονται με την έλλειψη ενιαίου θεωρητικού πλαισίου, τη διαφοροποίηση των ορισμών και την αποσπασματική εμπειρική διερεύνηση της ΔΤ, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της Βιομηχανίας 4.0. Σε θεωρητικό επίπεδο, η διατριβή βασίζεται σε εκτενή και συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση, η οποία καλύπτει το σύνολο των βασικών εννοιών, θεωρητικών προσεγγίσεων και εξελικτικών τάσεων που σχετίζονται με το ταλέντο και τη ΔΤ. Αναλύονται διεξοδικά οι διαφορετικές προσεγγίσεις ορισμού του ταλέντου, καθώς και οι βασικές θεωρητικές βάσεις της ΔΤ, όπως η Θεωρία των Πόρων και Ικανοτήτων (Resource-Based View), η Θεωρία του Ανθρώπινου Κεφαλαίου (Human Capital Theory) και οι σύγχρονες στρατηγικές προσεγγίσεις της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάγκη εννοιολογικής αποσαφήνισης και λειτουργικής οριοθέτησης της ΔΤ, δεδομένης της πολυδιάστατης φύσης της έννοιας και της απουσίας ευρέως αποδεκτού ορισμού στη διεθνή βιβλιογραφία. Η διατριβή υιοθετεί μια λειτουργική προσέγγιση της ΔΤ, βασισμένη σε τρεις βασικές διαστάσεις: την προσέλκυση ταλέντου, την ανάπτυξη ταλέντου και τη διατήρηση ταλέντου. Οι διαστάσεις αυτές αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία ενός ενιαίου συστήματος, το οποίο επηρεάζεται από το οργανωσιακό και τεχνολογικό περιβάλλον και, ταυτόχρονα, επηρεάζει κρίσιμα επιχειρησιακά αποτελέσματα. Στο πλαίσιο της Βιομηχανίας 4.0, η ΔΤ δεν προσεγγίζεται ως μια μεμονωμένη πρακτική διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, αλλά ως στρατηγική οργανωσιακή ικανότητα που συνδέεται άμεσα με τον ψηφιακό μετασχηματισμό, την καινοτομία, την ποιότητα και τη βιωσιμότητα. Βάσει της βιβλιογραφικής ανασκόπησης και των εντοπισμένων ερευνητικών κενών, η διατριβή αναπτύσσει ένα ολοκληρωμένο εννοιολογικό και ερευνητικό μοντέλο, στο οποίο διερευνώνται αφενός οι διευκολυντικοί παράγοντες της ΔΤ και αφετέρου τα αποτελέσματά της. Ως βασικοί διευκολυντικοί παράγοντες εξετάζονται η ηγεσία, η οργανωσιακή κουλτούρα, και η εταιρική φήμη, παράγοντες που, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, διαμορφώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσονται και εφαρμόζονται οι πρακτικές ΔΤ. Ως βασικά οργανωσιακά αποτελέσμα των σχετικών πρακτικών εξετάζονται ο ψηφιακός μετασχηματισμός, η υιοθέτηση πρακτικών Ποιότητας 4.0 και η επιχειρησιακή βιωσιμότητα, αναδεικνύοντας τον ρόλο της ΔΤ ως καταλύτη στρατηγικής αλλαγής και μακροπρόθεσμης απόδοσης. Σε εμπειρικό επίπεδο, η διατριβή υιοθετεί ποσοτική ερευνητική προσέγγιση. Η συλλογή των πρωτογενών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω δομημένου ερωτηματολογίου, το οποίο σχεδιάστηκε βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας και των θεωρητικών εννοιών που εξετάζονται. Το δείγμα της έρευνας περιλαμβάνει επιχειρήσεις από διαφορετικούς κλάδους της οικονομίας, επιτρέποντας την ευρύτερη κατανόηση των πρακτικών ΔΤ σε ποικίλα οργανωσιακά και παραγωγικά περιβάλλοντα. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διασφάλιση της αξιοπιστίας και εγκυρότητας των μετρήσεων, καθώς και στην καταλληλότητα των δεδομένων για πολυμεταβλητή στατιστική ανάλυση. Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση αναγνωρισμένων στατιστικών μεθόδων. Συγκεκριμένα, εφαρμόστηκαν Διερευνητική Παραγοντική Ανάλυση (Exploratory Factor Analysis - EFA) και Επιβεβαιωτική Παραγοντική Ανάλυση (Confirmatory Factor Analysis - CFA) για την αξιολόγηση της δομής και της εγκυρότητας των ερευνητικών εργαλείων, καθώς και Μοντελοποίηση Δομικών Εξισώσεων (Structural Equation Modelling - SEM) για τη διερεύνηση των αιτιωδών σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών του προτεινόμενου μοντέλου. Μέσω της ανάλυσης αυτής εξετάζονται τόσο οι άμεσες όσο και οι έμμεσες επιδράσεις των διευκολυντικών παραγόντων στη ΔΤ και, ακολούθως, τα αποτελέσματα της στους κρίσιμους οργανωσιακούς δείκτες. Τα ευρήματα της έρευνας αναδεικνύουν τη στρατηγική σημασία της ΔΤ στο νέο ψηφιακό επιχειρηματικό περιβάλλον. Τεκμηριώνεται ότι παράγοντες όπως η ηγεσία, η οργανωσιακή κουλτούρα, και η εταιρική φήμη διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός ευνοϊκού πλαισίου για την ανάπτυξη και εφαρμογή αποτελεσματικών πρακτικών ΔΤ. Παράλληλα, αναδεικνύεται η θετική συμβολή της ΔΤ στην ενίσχυση του ψηφιακού μετασχηματισμού, στη βελτίωση της ποιότητας των οργανωσιακών διαδικασιών μέσω της Ποιότητας 4.0 και στη μακροπρόθεσμη επιχειρησιακή βιωσιμότητα. Συνολικά, η διατριβή συμβάλλει ουσιαστικά τόσο στη θεωρητική όσο και στην εμπειρική γνώση στο πεδίο της ΔΤ. Σε θεωρητικό επίπεδο, προσφέρει μια συστηματοποιημένη και ολοκληρωμένη προσέγγιση της ΔΤ στο πλαίσιο της Βιομηχανίας 4.0, γεφυρώνοντας υφιστάμενα ερευνητικά κενά. Σε πρακτικό επίπεδο, παρέχει χρήσιμες κατευθύνσεις προς τα στελέχη διοίκησης και τους υπεύθυνους ανθρώπινου δυναμικού, αναδεικνύοντας τη σημασία της στρατηγικής επένδυσης στο ανθρώπινο κεφάλαιο ως βασικού μοχλού ψηφιακού μετασχηματισμού, ποιότητας και βιώσιμης οργανωσιακής ανάπτυξης.