Ο ρόλος ατομικών παραγόντων στην επιλογή πραγματικού συντρόφου και της ικανοποίησης από τη σχέση στην επιλογή ιδανικού συντρόφου: διερεύνηση στη βάση της θεωρίας προσκόλλησης ενηλίκων

Abstract

This doctoral thesis is within the framework of the social psychology of close interpersonal relationships and concerns the study of aspects of the issue of choosing a romantic partner in reality and at an ideal level. In particular, having as a theoretical basis the adult attachment theory to a partner, this thesis is interested in studying: First, the mediating role of specific individual factors such as rejection sensitivity, fear of being ingle and the self-perceived value of the individual as a romantic partner in terms of partner choice. Second, taking into account the participants' self-assessment of their own and their partner's attachment style, it examines how relationship satisfaction shapes the choice of an ideal partner on the basis of adult attachment styles to a partner. The study involved 208 men and 270 women (N=478) with a mean age of 41.6 years. The methodological approach was quantitative and the collection of research material was carried out through the digital administration of a series of self-report questionnaires that assessed the adult attachment style of the participants, their partners and their ideal partner, fear of being single, rejection sensitivity, relationship satisfaction and their self-perceived value as romantic partners. The findings show that security is a major criterion for choosing a partner and tends to be interpreted differently by each adult attachment style depending on the content of its internal working models. The individual factors examined influence partner choice when their values are high, directing individuals to choices that are not consistent with adult attachment theory, and relationship satisfaction, when it is low, guides individuals to seek partners whose adult attachment style confirms the rule of complementarity in terms of partner attachment style. The findings are discussed in detail on the basis of adult attachment theory and previous relevant findings, while the conclusions present a coherent reasoning of the results, highlighting the crucial role of the concept of internal working models as an interpretative rule for them.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή κινείται στο πλαίσιο της κοινωνικής ψυχολογίας των στενών διαπροσωπικών σχέσεων και αφορά στη μελέτη πτυχών του ζητήματος της επιλογής ερωτικού συντρόφου στην πραγματικότητα και σε ιδανικό επίπεδο. Ειδικότερα, έχοντας ως θεωρητική βάση τη θεωρία της προσκόλλησης ενηλίκων σε σύντροφο, η παρούσα διατριβή ενδιαφέρεται να μελετήσει: Πρώτον, τον διαμεσολαβητικό ρόλο συγκεκριμένων ατομικών παραγόντων όπως η ευαισθησία στην απόρριψη, ο φόβος να μείνει μόνη/ος και η αυτοαντιλαμβανόμενη επιτυχία του ατόμου ως ερωτικού συντρόφου ως προς την επιλογή συντρόφου. Δεύτερον, λαμβάνοντας υπόψη την αυτοαξιολόγηση των συμμετεχόντων ως προς το στυλ προσκόλλησής σε σύντροφο, τόσο των ίδιων, όσο και της/του συντρόφου τους, εξετάζει το πώς η ικανοποίηση από τη σχέση διαμορφώνει την επιλογή ιδανικού συντρόφου στη βάση των στυλ προσκόλλησης ενηλίκων σε σύντροφο. Στην έρευνα έλαβαν μέρος 208 άνδρες και 270 γυναίκες (Ν= 478) με μ.ο. ηλικίας τα 41,6 έτη. Η μεθοδολογική προσέγγιση ήταν ποσοτική και η συλλογή του ερευνητικού υλικού πραγματοποιήθηκε μέσω της ψηφιακής χορήγησης συστοιχίας ερωτηματολογίων αυτο-αναφοράς που αξιολόγησαν το στυλ προσκόλλησης ενηλίκων των συμμετεχόντων, των συντρόφων τους και του ιδανικού τους συντρόφου, τον φόβο να μείνουν μόνοι/ες, την ευαισθησία στην απόρριψη, την ικανοποίηση από τη σχέση και την αυτοαντιλαμβανόμενη επιτυχία τους ως ερωτικοί σύντροφοι. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ασφάλεια αποτελεί μείζον κριτήριο επιλογής συντρόφου και τείνει να νοηματοδοτείται διαφορετικά από κάθε στυλ προσκόλλησης ενηλίκων ανάλογα με το περιεχόμενο των εσωτερικών μοντέλων διεργασίας του. Οι ατομικοί παράγοντες που εξετάστηκαν επηρεάζουν την επιλογή συντρόφου, όταν οι τιμές τους είναι υψηλές κατευθύνοντας τα άτομα σε επιλογές που δεν συμβαδίζουν με τη θεωρία της προσκόλλησης ενηλίκων και η ικανοποίηση από τη σχέση, στις περιπτώσεις που είναι υψηλή, καθοδηγεί τα άτομα να αναζητούν συντρόφους το στυλ προσκόλλησης ενηλίκων των οποίων επιβεβαιώνει τον κανόνα της ομοιότητας ως προς το στυλ προσκόλλησης σε σύντροφο. Τα ευρήματα συζητούνται διεξοδικά στη βάση της θεωρίας της προσκόλλησης ενηλίκων σε σύντροφο και των προηγούμενων σχετικών ευρημάτων, ενώ τα συμπεράσματα παρουσιάζουν μια συνεκτική συλλογιστική των αποτελεσμάτων αναδεικνύοντας τον κρίσιμο ρόλο της έννοιας των εσωτερικών μοντέλων διεργασίας ως ερμηνευτικού κανόνα αυτών.