Investigating persuasive strategies in greek efl learners' discourse

Abstract

The act of persuasion is seen as the attempt of one party to change the beliefs, attitudes, values, feelings and intentions, of another by submitting his/her argumentative case. In this definition (resulting from Simons,1976; Lakoff, 1982; Hardin, 2010; Mintz et al. 2012) persuasion is understood to be activated through communicative means which involve the use of language. It is deployed through the basic two productive skills of language, i.e. spoken and written although other paralinguistic features may be used (e.g. face grimaces). Research in both fields is being growing. The study of this PhD thesis aims at recording the persuasive strategies of Greek teenaged students when producing written discourse in English as a foreign language (persuasive writing). In particular, 595 foreign language students (varying from 11, to 13 years of age) were engaged to write to their British pen-friends an informal letter and attempt to persuade them to read a book they had read. Connor and Lauer’s (1985) detailed system of persuasive discourse, was employed to record the persuasive efforts of the participants while both persuasive strategies and persuasive modes were associated with the speech acts that were performed by the students and the evaluation elements they also used. The hypotheses that have been examined were related to contribution of the gender and the language level of the teenaged Greek EFL to the differentiation in their written persuasive discourse. Moreover, the association between the persuasive proofs and a) the speech acts utilized by the students and b) the students’ evaluation elements (Halliday, 1994) were tested. It is concluded that both language level and the gender contribute to a high extent to the persuasive differentiation. Specifically, while students develop their foreign language level, they appear to prefer more the affective and credibility appeals than the logical ones, while the female students showed their preference to the affective appeals in their attempt to persuade the other party. Certain associations were also detected as regards to persuasive modes and the speech acts and evaluation elements of the students and last, special emphasis was placed on interpreting these associations against each persuasive mode.

Ως πράξη πειθούς θεωρείται η προσπάθεια ενός ατόμου να μεταβάλλει τις πεποιθήσεις, τις στάσεις, τις αξίες, τα συναισθήματα και τις προθέσεις ενός άλλου μέσω της επιχειρηματολογικής του υποβολής. Στον ορισμό αυτό (που προκύπτει από τους Simons 1976, Lakoff 1982, Hardin 2010, Mintz et al., 2012), η πειθώ νοείται ότι ενεργοποιείται μέσω επικοινωνιακών μέσων που περιλαμβάνουν τη χρήση της γλώσσας. Πιο συγκεκριμένα, η πειθώ ενεργοποιείται μέσα από τη χρήση των δύο βασικών παραγωγικών γλωσσικών δεξιοτήτων, δηλαδή την παραγωγή προφορικού και γραπτού λόγου, αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλα παραγλωσσικά στοιχεία (π.χ. γκριμάτσες). Η έρευνα και στους δύο αυτούς τομείς λαμβάνει συνεχώς ιδιαίτερη προσοχή. Η μελέτη αυτής της διδακτορικής διατριβής στοχεύει στην καταγραφή των στρατηγικών πειθούς των Ελλήνων εφήβων μαθητών κατά την παραγωγή γραπτού λόγου στην αγγλική ως ξένη γλώσσα. Συγκεκριμένα, 595 μαθητές της ξένης γλώσσας (που κυμαίνονται από 11 έως 13 ετών) παρακινήθηκαν για να γράψουν στους βρετανούς φίλους τους μία φιλική επιστολή με σκοπό να τους πείσουν να διαβάσουν ένα βιβλίο που είχαν διαβάσει. Το αναλυτικό σύστημα λόγου πειθούς των Connor και Lauer (1985), χρησιμοποιήθηκε για να καταγραφούν οι προσπάθειες πειθούς των συμμετεχόντων, ενώ τόσο οι στρατηγικές όσο και οι μορφές πειθούς συσχετίστηκαν με τις πράξεις λόγου που επιτελούσαν οι μαθητές και τα στοιχεία αξιολόγησης που χρησιμοποίησαν επίσης. Οι υποθέσεις που εξετάστηκαν σχετίζονταν με τη συμβολή του φύλου και του γλωσσικού επιπέδου των Ελλήνων εφήβων μαθητών της αγγλικής ως ξένης γλώσσας στη διαφοροποίηση του γραπτού λόγου πειθούς. Επιπλέον, εξετάστηκε η συσχέτιση μεταξύ των μορφών πειθούς και α) των πράξεων λόγου που επιτελούσαν οι μαθητές και β) τα στοιχεία αξιολόγησης των μαθητών (Halliday, 1994). Συμπεραίνεται ότι τόσο το γλωσσικό επίπεδο όσο και το φύλο συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στη διαφοροποίηση της επικοινωνίας πειθούς. Συγκεκριμένα, ενώ οι μαθητές αναπτύσσουν το επίπεδο γλωσσικής επάρκειας στην ξένη γλώσσα, φαίνεται να προτιμούν περισσότερο τις στρατηγικές πειθούς συναισθηματικού και ηθικού τύπου από τις στρατηγικές που προσανατολίζονται στη λογική. Από την άλλη, οι συμμετέχουσες μαθήτριες έδειξαν την προτίμησή τους στις συναισθηματικά προσανατολισμένες στρατηγικές ενώ οι συμμετέχοντες μαθητές φάνηκε να επιλέγουν τις στρατηγικές που βασίζονται στη λογική και στο ήθος, στην προσπάθειά τους να πείσουν τον ‘συνομιλούντα’. Ορισμένες συσχετίσεις εντοπίστηκαν ανάμεσα στις μορφές πειθούς και τις πράξεις λόγου και αξιολογικά στοιχεία των μαθητών ενώ τέλος, δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην ερμηνεία αυτών των συσχετίσεων στη βάση της λειτουργίας τους μέσα στο πλαίσιο της κάθε μορφής πειθούς.