Νεότερες προσεγγίσεις στην παθοφυσιολογία της καρδιακής αναδιαμόρφωσης μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου: πειραματική μελέτη

Abstract

The present study explored the effects of thyroid hormone (TH) treatment onpost-ischaemic cardiac function and potential implicated mechanisms. Acutemyocardial infarction (AMI) was induced in mice by coronary artery ligation whilesham operated animals (SHAM) served as controls. This procedure resulted in amarked depression of cardiac function and significant reduction in TH levels inplasma. TH was given at a dose aiming to normalize T3 levels in plasma [AMITH(A)]and also at higher doses. The group of animals treated with the highest doseof TH which displayed significantly increased mortality rate was included in thestudy [AMI-TH(B)]. In AMI-TH(A) mice, TH significantly improved left ventricular(LV) ejection fraction (EF%), [27.9% (1.4) in AMI vs 38.0(3.1) in AMI-TH(A),p<0.05] and favourably remodelled LV chamber while α-MHC was the dominantisoform expressed. In AMI-TH(B) mice, TH treatment resulted in increased mortalityas compared to untreated mice (73% vs 47%, p<0.05), while the favourable effect ofTH was not evident in the survived animals. At the molecular level, TH, at thereplacement dose, modestly increased p-Akt levels in the myocardium without anychange in p-ERK levels. On the contrary, TH, at the higher dose, resulted in furtherincrease in p-Akt along with an increase in p-ERK levels. In conclusion, TH appearsto have a dose dependent bimodal effect on post-ischaemic cardiac performance andthis effect may, at least in part, be mediated by a distinct pattern of activation of Aktand ERK signaling.

Η παρούσα µελέτη διερεύνησε την επίδραση της χορήγησης θυρεοειδικήςορµόνης στην καρδιακή λειτουργία µετα – ισχαιµικά και τους πιθανούςεµπλεκόµενους µηχανισµούς. Οξύ Έµφραγµα του Μυοκαρδίου (ΟΕΜ) προκλήθηκεσε ποντίκια µέσω απολίνωσης στεφανιαίας αρτηρίας ενώ εικονικώς χειρουργηµέναποντίκια χρησιµοποιήθηκαν σαν οµάδα ελέγχου. Η διαδικασία αυτή είχε αποτέλεσµατην επιδείνωση της καρδιακής λειτουργίας στα ποντίκια µε ΟΕΜ καθώς και τησηµαντική ελάττωση των επιπέδων των θυρεοειδικής ορµόνης (ΘΟ) στο πλάσµα. ΘΟδόθηκε στα εµφραγµατικά ποντίκια σε δόση τέτοια ώστα να αποκατασταθούν ταεπίπεδα της Τ3 στο πλάσµα [οµάδα AMI – TH (A)] καθώς επίσης και σε υψηλότερεςδόσεις. Η οµάδα των εµφραγµατικών ζώων που έλαβαν ΘΟ σε υψηλότερες δόσεις, ηοποία και σηµείωσε αυξηµένη θνησιµότητα, αναφέρεται στη µελέτη ως [ΑΜΙ – ΤΗ(Β)]. Στα AMI – TH (A) ποντίκια η ΘΟ βελτίωσε σηµαντικά το κλάσµα εξώθησηςτης αριστεράς κοιλίας (EF%) [27,9%(1,4) στα εµφραγµατικά ποντίκια που δενέλαβαν ΘΟ (οµάδα AMI) έναντι 38,0(3,1) στην οµάδα ΑΜΙ – ΤΗ (Α), p<0,05],βελτίωσε τη γεωµετρία της αριστεράς κοιλίας, ενώ στην οµάδα αυτή επικράτησε ηέκφραση της α ισοµορφής της µυοσίνης (α – MHC). Στην οµάδα ΑΜΙ – ΤΗ (Β), ηχορήγηση ΘΟ οδήγησε σε αυξηµένη θνησιµότητα σε σχέση µε τα ποντίκια που δενέλαβαν ΘΟ (73% έναντι 47%, p<0,05), ενώ οι ευεργετικές επιδράσεις της χορήγησηςΘΟ δεν παρατηρήθηκαν σε όσα πειραµατόζωα επέζησαν από αυτήν την οµάδα. Σεµοριακό επίπεδο, η ΘΟ χορηγούµενη σε δόση αποκατάστασης των επιπέδων της Τ3,αύξησε µετρίως τα επίπεδα της p – Akt στο µυοκάρδιο, ενώ δεν προκάλεσε αλλαγήστα επίπεδα της p - ERK. Αντιθέτως, η χορήγηση ΘΟ σε µεγαλύτερες δόσειςοδήγησε σε επιπλέον αύξηση των επιπέδων της p – Akt, ενώ παράλληλα αύξησε καιτα επίπεδα της p – ERK. Συµπερασµατικά, η επίδραση της ΘΟ µετεµφραγµατικάµοιάζει να είναι δοσοεξαρτώµενη, γεγονός που εξαρτάται τουλάχιστον εν µέρει απότην ενεργοποίηση των σηµατοδοτικών οδών της Akt και της ERK.