Clinical study of transdiaphragmatic pressure during general anaesthesia in the dog

Abstract

Two studies, one pilot and one main clinical were performed in this PhD thesis. The aim of the pilot clinical study was to evaluate and describe a technique for Pdi measurement in clinical practice in dogs, and in the main clinical study, the effects of four different anaesthetic protocols for maintenance of anaesthesia on Pdi in healthy canine patients were evaluated. Our hypothesis was that the different anaesthetic protocols might have different effects on diaphragmatic contractility. Then we presented the method of evaluating Pdi and the effect of anaesthesia on it. The measurement of Pdi was done with the use of two oesophageal balloon catheters. The main results from the pilot clinical study were that Pdi measurement with balloon technique can be applied in dogs under general anaesthesia. According to the results of the main clinical study, the mean values of Pdi were different among the four groups. In conclusion, Pdi measurement with balloon catheters may be a useful tool in the assessment of respiratory function in dogs in clinical conditions. The technique for Pdi measurement and the application of a modified Mueller’s manoeuvre in anaesthetised dogs in a clinical setting were successfully established in this pilot study. Moreover, diaphragmatic contractility and hence respiratory function might be better preserved during maintenance of anaesthesia with isoflurane alone or in combination with ketamine infusion compared to the combination of isoflurane with propofol or fentanyl on the basis of Pdi results in the main clinical study. This might be of benefit when animals with respiratory problems have to be anaesthetised.

Δύο μελέτες πραγματοποιήθηκαν στην παρούσα διδακτορική διατριβή: μια πιλοτική κλινική και μία κύρια μελέτη, επίσης κλινική. Ο σκοπός της πιλοτικής μελέτης ήταν να παρουσιάσει και να τεκμηριώσει την τεχνική για τη μέτρηση της δια-διαφραγματικής πίεσης (Pdi) στην κλινική πράξη στους σκύλους, ενώ της κύριας κλινικής έρευνας ήταν η μελέτη της επίδραση τεσσάρων διαφορετικών αναισθητικών πρωτοκόλλων διατήρησης της αναισθησίας στη Pdi σε υγιείς σκύλους. Η υπόθεση ήταν ότι διαφορετικά αναισθητικά πρωτόκολλα ίσως έχουν διαφορετικές επιδράσεις στη συσπαστικότητα του διαφράγματος. Στη συνέχεια εξετάσαμε τον τρόπο εκτίμησης της Pdi και την επίδραση της στην αναισθησία. H μέτρηση της Pdi πραγματοποιήθηκε με τη χρήση δύο καθετήρων με μπαλόνι. Τα κύρια αποτελέσματα της πιλοτικής μελέτης ήταν ότι η μέτρηση της Pdi με την τεχνική των καθετήρων με μπαλόνι μπορεί να εφαρμοστεί σε σκύλους που βρίσκονται υπό γενική αναισθησία. Έπειτα παρουσιάσαμε αναλυτικά τα αποτελέσματα της κυρίως κλινικής μελέτης, όπου η μέση τιμή της Pdi ήταν διαφορετική ανάμεσα στις ομάδες. Συμπερασματικά, η μέτρηση της Pdi με καθετήρες με μπαλόνι αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για την εκτίμηση της αναπνευστικής λειτουργίας στους σκύλους στην κλινική πράξη. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι η συσπαστικότητα του διαφράγματος και ως εκ τούτου η αναπνευστική λειτουργία ίσως εξασφαλίζονται καλύτερα κατά τη διάρκεια της διατήρησης της αναισθησίας με συγκεκριμένα αναισθητικά φάρμακα. Αυτό ίσως αποτελεί πλεονέκτημα για ζώα με αναπνευστικά προβλήματα όταν υποβάλλονται σε αναισθησία με αυτόματη αναπνοή.