We have never been private: the housing project in neoliberal Europe

Abstract

The thesis puts forward the management of domestic space thropugh the transformation of the concept of the private within the socioeconomic regime known as neoliberalism. It proposes a critical re-evaluation of the neoliberal housing privatization not merely as a policy emerged in the 1980s to promote new contractual relationships, but as a post-war urban strategy to establish a change of ethos, culture and organization of housing. It posits the neoliberal housing project within a constitutive historicization of the private since antiquity which subverts the neoliberal idea of the term’s institutional and typological autonomy. Therefore the thesis argues that the state has constantly partnered the market (‘private sector’) in the promotion of a certain pedagogy of domestic privacy and, therefore, the private has hardly existed ‘as such’ in the neoliberal era. Methodologically, the typological study of selected urban housing projects in London, Berlin and Athens sheds light on the links between the private narrative and the construction of class subjectivity, the idea of home-ownership and housing debt and the symbolic function of the urban form. As a response, the thesis proposes a shift from the economy towards an ecology of the private as the possibility of achieving a quality of being private through practices of commoning.

Η έκδοση αυτή εξετάζει τη διαχείριση του οικιακού χώρου μέσω του μετασχηματισμού της έννοιας του ιδιωτικού εντός του κοινωνικοοικονομικού καθεστώτος που είναι γνωστό ως νεοφιλελευθερισμός. Προτείνει μια κριτική επανεκτίμηση της νεοφιλελεύθερης ιδιωτικοποίησης των κατοικιών όχι απλώς ως μιας πολιτικής που υιοθετήθηκε τη δεκαετία του 1980 για να προωθήσει ένα νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς, αλλά ως ένα μεταπολεμικό αστικό και πολιτιστικό πρόγραμμα για την εγκαθίδρυση μιας αλλαγής στο ήθος, την κουλτούρα και την οργάνωση της κατοίκησης. Τοποθετεί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα για την κατοικία εντός μιας συστατικής ιστορικοποίησης του «ιδιωτικού» από την αρχαιότητα, η οποία ανατρέπει τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη περί θεσμικής και τυπολογικής αυτονομίας του ιδωτικού. Το βασικό επιχείρημα υποστηρίζει ότι το κράτος συνεργάζεται συνεχώς με την αγορά («ιδιωτικός τομέας») στην προώθηση ενός συγκεκριμένου αφηγήματος οικιακής ιδιωτικότητας και, ως εκ τούτου, το ιδιωτικό δε λειτούργησε ποτέ αυτόνομα στη νεοφιλελεύθερη εποχή. Μεθοδολογικά, η διατριβή, μέσω μιας τυπολογικής μελέτης επιλεγμένων προγραμμάτων αστικών κατοικιών στο Λονδίνο, το Βερολίνο και την Αθήνα, ρίχνει φως στους δεσμούς μεταξύ του ιδιωτικού αφηγήματος και της κατασκευής της υποκειμενικότητας και του τρόπου ζωής της μεσαίας τάξης, της λογικής της ιδιοκτησίας της κατοικίας μέσω στεγαστικού δανεισμού και της συμβολικής λειτουργίας της αστικής μορφής. Ως απάντηση, η διατριβή προτείνει μια μετατόπιση από την οικονομία προς μια οικολογία του ιδιωτικού ως δυνατότητα διασφάλισης μιας ποιότητας ιδιωτικότητας μέσω καθημερινών πρακτικών κοινής διαβίωσης.