Το πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής ως εκτελεστός τίτλος

Abstract

From reading the title of the thesis, it is clear that the present doctoral thesis deals with a specific and largely unknown topic of real law and the law of executive procedure. In broad terms, this thesis analyzes and records almost all the civil,[1] procedural (but inevitably also substantive) issues that have been developed regarding the Administrative Expulsion Protocol (hereinafter referred to as the Administrative Expulsion Protocol) as well as the Administrative protocols in general, which are issued each time by the competent administrative body against the administrative offender. For systematic reasons and for the sake of completeness of the thesis, it should be noted that it is not possible to analyze and interpret the PDA alone, without the reader being aware of the other protocols of the Administration, because with them the Administration aims at the direct protection of the property rights of the Greek State, whenever the administered person infringes these arbitrarily and illegally. This directness lies in the fact that with the Administrative Protocols, the intervention of a court is not required to satisfy the right of the State or the Administrative Body, but their issuance alone is sufficient. It is emphasized that there is different legislation, which regulates the issuance of PDA from a forest or from a forest area, from urban public property, from a property that belongs to the management of the Ministry of Rural Development and Food, as well as the issuance of a demolition protocol, compensation, etc. However, the reader must understand that this different legislation is intertwined, with the result that case law and theory draw common conclusions from the mixture of these provisions, mainly with regard to the execution of these protocols. This legislative complex gives rise to many legal issues, both civil procedural and administrative law, which are presented and analyzed herein. Furthermore, the subject of the administration can defend himself against the decision issued against the Administrative Protocol, by exercising mostly the legal remedy of objection against this Protocol. Thus, a full litigation of the subject of the administration with the Greek State or with the corresponding competent administrative body begins, the specific elements of which are likewise highlighted and analyzed. It is briefly noted that this dispute highlights the potential that a State's real estate has for it, without constituting a single entity with common characteristics, but that it is differentiated based on the particular characteristics of its real estate. Furthermore, the role and position of the Land Registry are analyzed in light of the operating cadastre and the recent ratification of forest maps. Finally, the thesis highlights issues that need to be further analyzed.

Από την ανάγνωση του εν επικεφαλίδι θεματικού τίτλου διαπιστώνεται ότι η ανά χείρας διδακτορική διατριβή πραγματεύεται ένα ειδικό και εν πολλοίς άγνωστο θέμα του εμπραγμάτου δικαίου και του δικαίου της εκτελεστικής διαδικασίας. Σε αδρές γραμμές η διατριβή αυτή αναλύει και καταγράφει όλη σχεδόν την αστική,[1] δικονομική (αλλά αναπόδραστα και ουσιαστική) προβληματική, που έχει αναπτυχθεί σχετικά με το Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής (στο εξής χάριν συντομίας ΠΔΑ) καθώς και με τα πρωτόκολλα της Διοίκησης εν γένει, τα οποία εκδίδει κάθε φορά ο αρμόδιος διοικητικός φορέας εναντίον του διοικούμενου που παρανομεί. Για συστηματικούς λόγους και για λόγους πληρότητας της διατριβής, πρέπει να σημειωθεί ότι δεν είναι δυνατόν το ΠΔΑ να αναλυθεί και να ερμηνευθεί μόνο του, χωρίς ο αναγνώστης να γνωρίζει και τα λοιπά πρωτόκολλα της Διοίκησης, διότι με αυτά η Διοίκηση στοχεύει στην άμεση προστασία των εμπραγμάτων δικαιωμάτων του Ελληνικού Δημοσίου, κάθε φορά που ο διοικούμενος προσβάλλει αυτά αυθαιρέτως και παρανόμως. Η αμεσότητα αυτή έγκειται στο γεγονός ότι με τα Διοικητικά Πρωτόκολλα δεν απαιτείται η μεσολάβηση δικαστηρίου για να ικανοποιηθεί το δικαίωμα του Δημοσίου ή του Διοικητικού φορέα, αλλά αρκεί η έκδοσή τους και μόνο. Υπογραμμίζεται ότι υφίσταται διαφορετική νομοθεσία, η οποία ρυθμίζει την έκδοση ΠΔΑ από δάσος ή από δασική έκταση, από αστικό δημόσιο ακίνητο, από ακίνητο που ανήκει στη διαχείριση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, καθώς και την έκδοση πρωτοκόλλου κατεδάφισης, αποζημίωσης κλπ. Ωστόσο, ο αναγνώστης πρέπει να αντιληφθεί ότι η διαφορετική αυτή νομοθεσία συμπλέκεται, με αποτέλεσμα η νομολογία και η θεωρία να αντλούν κοινά συμπεράσματα από την μίξη των διατάξεων αυτών, κυρίως όσον αφορά την εκτέλεση των πρωτοκόλλων αυτών. Το νομοθετικό αυτό πλέγμα προκαλεί πολλά νομικά ζητήματα, και αστικού δικονομικού και διοικητικού δικαίου, τα οποία παρουσιάζονται και αναλύονται στην παρούσα. Περαιτέρω, ο διοικούμενος μπορεί να αμυνθεί έναντι του εκδοθέντος εναντίον του Διοικητικού Πρωτοκόλλου, ασκώντας το ένδικο μέσο κυρίως της ανακοπής κατά του Πρωτοκόλλου αυτού. Έτσι, ξεκινά μια πλήρη αντιδικία του διοικούμενου με το Ελληνικό Δημόσιο ή με τον αντίστοιχο αρμόδιο διοικητικό φορέα, τα ιδιαίτερα στοιχεία της οποίας ομοίως αναδεικνύονται και αναλύονται. Σημειώνεται περιφραστικά ότι αυτή η αντιδικία αναδεικνύει τη δυναμική που έχει για ένα Κράτος η ακίνητη περιουσία του, χωρίς να αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο με κοινά χαρακτηριστικά, αλλά αυτή διαφοροποιείται με βάση τα ιδιαίτερα γνωρίσματα των ακινήτων του. Ακόμη, αναλύεται ο ρόλος και η θέση του ΠΔΑ υπό την έποψη του λειτουργούντος κτηματολογίου και της πρόσφατης κύρωσης των δασικών χαρτών. Τέλος, η διατριβή επισημαίνει ζητήματα, τα οποία επιβάλλεται να αναλυθούν περαιτέρω.