Αναπαράσταση και λειτουργία του τραύματος στη σενέκεια τραγωδία: Agamemnon, Medea, Thyestes

Abstract

This Thesis examines the representation and function of trauma in three Senecan tragedies, namely Agamemnon, Medea, and Thyestes, through a systematic analysis of the thematic and linguistic patterns by which trauma recurrently emerges in these plays. Through this investigation, the study highlights the ways in which character identity and development are constructed within the narrative universe. Each of the tragedies under examination is studied in a separate chapter, in which the most significant dramatic characters are analysed individually. The dissertation elucidates the ways in which heroes and heroines respond to traumatic experiences and seek to restore their sense of identity. Particular emphasis is placed on post-traumatic symptoms, cognitive interpretations of traumatic events, the representation of loss, the survival strategies adopted by the characters, as well as revenge as a mechanism of de-traumatization.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή μελετά την αναπαράσταση και τη λειτουργία του τραύματος σε τρεις σενέκειες τραγωδίες, τον Αγαμέμνονα, τη Μήδεια και τον Θυέστη, αναλύοντας συστηματικά τα θεματικά και λεκτικά μοτίβα με τα οποία επανέρχεται σε αυτές η θεματική του τραύματος. Μέσα από αυτή τη διερεύνηση, αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο συγκροτείται η προσωπικότητα και η εξέλιξη των χαρακτήρων μέσα στο αφηγηματικό σύμπαν. Καθεμιά από τις υπό εξέταση τραγωδίες μελετάται σε ξεχωριστό κεφάλαιο, στο οποίο αναλύονται χωριστά τα σημαντικότερα δραματικά πρόσωπα. Η μελέτη αναδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους οι ήρωες και οι ηρωίδες αντιδρούν στις τραυματικές εμπειρίες και επιδιώκουν την αποκατάσταση της ταυτότητάς τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα μετατραυματικά συμπτώματα, στις γνωστικές ερμηνείες των τραυματικών γεγονότων, στην αποτύπωση των απωλειών, στις στρατηγικές επιβίωσης που υιοθετούν οι ήρωες, καθώς και στην εκδίκηση ως μηχανισμό αποτραυματοποίησης.