Υπερηχογραφική διάγνωση της συγγενούς πάθησης του ισχίου με τη μέθοδο Graf: η επίδραση της ηλικίας του νεογνού για λάθη λόγω της απόκλισης του ηχοβολέα

Abstract

Purpose: Developmental Dysplasia of the Hip (DDH) is the most prevalent congenital musculoskeletal disorder in infancy. The Graf ultrasound method serves as the gold standard for early DDH diagnosis. This study investigated the potential correlation between an infant's age and diagnostic errors resulting from ultrasound probe tilt during neonatal hip examinations using the Graf method. Methods: The study included 42 newborns, examining a total of 84 hip joints. Three distinct time periods were established: Phase #1 (0-1 weeks), Phase #2 (3-4 weeks), and Phase #3 (5-6 weeks). For each phase, two ultrasound examinations were performed on both hip joints of every infant. The initial examination captured images with the probe positioned vertically to the hip joint, while the subsequent examination employed a 10°caudocranial tilt of the probe. Results: Throughout the study, significant changes in Graf classification were observed for the examined hip joints. Many cases transitioned from type I to type IIa or D, and from type IIa to D when the probe was tilted 10° caudocranially instead of being vertically aligned. In Phase #1, 60 Graf classification changes (90.91%) were noted after applying the 10° probe tilt. This number decreased to 18 changes (33.33%) in Phase #2and further reduced to 5 changes (7.96%) in Phase #3. Additionally, the discrepancy in αangle measurements between vertical and tilted probe positions diminished over time. The average difference decreased from 9.35° in Phase #1 to 6.10° in Phase #2, and finally to 5.25° in Phase #3.Conclusion: The study demonstrates that as infants age increases, measurement and classification errors due to ultrasound probe tilt are significantly reduced. The findings suggest that the optimal timeframe for conducting ultrasonographic examinations of newborn hip joints using the Graf method, with minimal risk of classification errors due to probe tilt, is between the 5th and 6th week of life.

Σκοπός: Η Συγγενής Πάθηση του Ισχίου είναι η συχνότερη συγγενής μυοσκελετική νόσος της βρεφικής ηλικίας. Η εξέταση εκλογής για την έγκαιρη διάγνωση της νόσου είναι ο υπερηχογραφικός έλεγχος με τη μέθοδο Graf. Στη συγκεκριμένη μελέτη εξετάστηκε αν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας του εξεταζόμενου νεογνού και πιθανών διαγνωστικών σφαλμάτων λόγω της επίδρασης της κλίσης του ηχοβολέα κατά την υπερηχογραφική εξέταση με τη μέθοδο Graf. Υλικό & Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε υπερηχογραφική εξέταση με τη μέθοδο Graf και για τις δύο αρθρώσεις του ισχίου σε 42 νεογνά (84 ισχία). Ορίστηκαν 3 ηλικιακές περίοδοι (Phase#1: 0-1 εβδομάδες ζωής, Phase#2: 3-4 εβδομάδες ζωής, Phase#3: 5-6 εβδομάδες ζωής). Σε κάθε ηλικιακή περίοδο πραγματοποιήθηκαν δύο υπερηχογραφικές εξετάσεις και για τις δύο αρθρώσεις του ισχίου. Στην πρώτη εξέταση, οι εικόνες λήφθηκαν με τον ηχοβολέα σε κάθετη θέση σε σχέση με την άρθρωση του ισχίου σε πλάγια θέση. Στη δεύτερη εξέταση, οι εικόνες λήφθηκαν με μια ουραιοκεφαλική ουρανοκεφαλική κλίση 10ο του υπερηχογραφικού ηχοβολέα σε σχέση με την άρθρωσητου ισχίου. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της μελέτης, παρατηρήθηκαν διάφορες αλλαγές στα εξεταζόμενα ισχία όσον αφορά στην ταξινόμηση κατά Graf. Συγκεκριμένα, πολλά περιστατικά μεταβλήθηκαν από τον τύπο I σε τύπο IIa ή D και από τον τύπο IIa σε D, όταν αντί της κάθετης λήψης, ο ηχοβολέας τοποθετήθηκε σε 10ο ουραιοκεφαλική ουρανοκεφαλική κλίση σε σχέση με την άρθρωση του ισχίου του εξεταζόμενου νεογνού. Στη Phase#1 της μελέτης παρατηρήθηκαν 60 αλλαγές τύπου στην ταξινόμηση Graf (90,91%) μετά τη χρήση ουραιοκεφαλικής κλίσης 10ο του υπερηχογραφικού ηχοβολέα, ενώ στη Φάση#2 και στη Φάση#3 είχαμε 18 (33,33%) και 5 αλλαγές τύπου (7,96%) αντίστοιχα. Επιπλέον, η διαφορά της μέτρησης της γωνίας α μεταξύ της κάθετης λήψηςτου ηχοβολέα και της θέσης του ηχοβολέα σε ουραιοκεφαλική κλίση 10ο σε σχέση με την άρθρωση του ισχίου κλίση μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Συμπεράσματα: Καθώς αυξάνεται η ηλικία των εξεταζόμενων νεογνών αυξάνεται, τα σφάλματα μέτρησης και ταξινόμησης που οφείλονται στην επίδραση της κλίσης του ηχοβολέα μειώνονται σημαντικά. Η βέλτιστη ηλικιακή περίοδος για τη διενέργεια υπερηχογραφικής εξέτασης του νεογνικού ισχίου με τη μέθοδο Graf είναι μεταξύ της 5ης και της 6ης εβδομάδας ζωής.