Πτυχές της ποιητικής τέχνης των ποιητών Alejandra Pizarnik & Eugenio Montale & η πρόσληψη του έργου τους

Abstract

The following dissertation aims to investigate some aspects of the poetry of Alejandra Pizarnik and Eugenio Montale, in relation to the reception of their works by the critics. Specifically, there will be an attempt to highlight the interpretative vices and the prejudices that stigmatized the works of two artists, focusing on the way in which criticism tends to concentrate on the personal lives of the poets that is discriminating against women. In the first chapter, I will examine the development and the metamorphosis of Pizarnik that allowed her to achieve the “poesía pura”. Diachronically, I will examine the characteristics of Pizarnik’s works, in order to explain why poetic experimentation drove her to focus on the female body as a sort of poetic religion. In the second chapter, I will focus on some aspects of Montale as a poet and as a literary critic. With regard to Montale’s poetry, I am going to analyze the changes he made from lyricism to a postmodern non-poetic way of writing. I will also take into consideration the dispute over the Diario postumo, since nobody proved yet that the Italian poet wrote it. In the third chapter I am going to focus on the cultural pregiudice that intercurs between the two sexes in the sphere of literary writing. In doing so, I will give an account of how Pizarnik and Montale experienced both external censorship and self-censorship in relation to their personal beliefs that pushed them to focus on common themes and sexual issues with different outcomes. In conclusion, I will give an assessment on the literary legacy that the two poets left to the world, in order to understand the passage from poetic universalism to a settorial “minor literature” (Deleuze and Guattari 1986: 16).

Με την παρούσα διατριβή, σκοπεύουμε να διερευνήσουμε κάποιες πτυχές της ποίησης των ποιητών Alejandra Pizarnik και Eugenio Montale, αναφορικά με την πρόσληψη του έργου τους από τους κριτικούς. Ειδικότερα θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε τα ερμηνευτικά ελαττώματα και τις προκαταλήψεις που έχουν στιγματίσει το έργο των δυο δημιουργών και να τεκμηριώσουμε πώς η κριτική τείνει να επικεντρώνεται στην προσωπική ζωή των ποιητών, κάνοντας μια φυλετική διάκριση εις βάρος των γυναικών. Στο πρώτο μέρος, εξετάζουμε την εξέλιξη και τις μεταμορφώσεις της Pizarnik, που την οδήγησαν στην «poesía pura». Εστιάζουμε σε χαρακτηριστικά του έργου της διαχρονικά, με στόχο να κατανοήσουμε πώς οι ποιητικοί της πειραματισμοί την οδήγησαν στο να επικεντρωθεί στο γυναικείο σώμα και στην πρόσληψή του ως ποιητική θρησκεία. Στο δεύτερο μέρος, αφενός εστιάζουμε σε πτυχές της ποιητικής παραγωγής του Montale, καθώς, και της κριτικής που άσκησε σε άλλους συγγραφείς, και αφετέρου εξετάζουμε την εξέλιξη της ποίησής του από τη λυρική στη μεταμοντέρνα αντιποιητική γραφή. Επιπλέον αναδεικνύουμε το ζήτημα του Diario postumo που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρισθεί αν είναι έργο ή όχι του Γενοβέζου ποιητή. Στο τρίτο μέρος, επικεντρωνόμαστε στην πολιτισμική προκατάληψη που υφίσταται μεταξύ των δυο φύλων στο πλαίσιο της συγγραφικής τέχνης. Σχολιάζουμε τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία των δύο δημιουργών, συσχετίζοντάς τες με προσωπικές αντιλήψεις, που τους ανάγκασαν να παρουσιάσουν κοινούς θεματικούς άξονες με διαφορετικό τρόπο και να αντιμετωπίσουν σεξουαλικά ζητήματα με διαφορετικά αποτελέσματα. Στο τέλος, θα εστιάσουμε στη διεθνή ακτινοβολία των δυο ποιητών, για να στοιχειοθετήσουμε τη μετάβαση από την ποιητική οικουμενικότητα στη συγκεκριμενοποίηση μιας «ελάσσονος λογοτεχνίας» (Deleuze και Guattari 1986: 16).