Η κλινική και εργαστηριακή αξιολόγηση της κυφοπλαστικής σε συμπιεστικά κατάγματα της σπονδυλικής στήλης

Abstract

Συμπεράσματα: Το οστεοπορωτικό συμπιεστικό σπονδυλικό κάταγμα έχει σαν αποτέλεσμα την κυφωτική παραμόρφωση. Αυτή η παραμόρφωση ευθύνεται για την εμφάνιση σπονδυλικού άλγους και αύξηση της νοσηρότητας και θνησιμότητας των ασθενών. Μέχρι το πρόσφατο παρελθόν τα συμπιεστικά οστεοπορωτικά κατάματα ακολουθούσαν την φυσική τους εξέλιξη, δηλαδή την κυφωτική παραμόρφωση. Γενικά όλα τα υπόλοιπα οστεοπορωτικά κατάγματα, όπως του ισχίου της ΠΔΚ, ΠΧΚ κλπ, αντιμετωπίζονταν με ανάταξη και σταθεροποίηση, είτε συντηρητικά είτε χειρουργικά. Λόγω των πολλαπλών επιπλοκών της σπονδυλοδεσίας η μέθοδος εφαρμοζόταν μόνο σε κατάγματα με σοβαρό νευρολογικό έλλειμμα. Έτσι η κυφοπλαστική ήρθε να καλύψει αυτό το κενό. Στο εργαστήριο αποδείχθηκε πως η κύφωση έχει σαν αποτέλεσμα την έκκεντρη μεταφορά των φυσιολογικών συμπιεστικών προ-φορτίων προς τα εμπρός με αποτέλεσμα τον αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης νέου κατάγματος. Επιπλέον η έκκεντρη μεταφορά των φορτίων επιβαρύνει όλα τα ανατομικά στοιχεία της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα την επιτάχυνση της εκφύλισης των ήδη επιβαρημένων ανατομικών δομών λόγω γήρανσης. Με την κυφοπλαστική μπορεί να διορθωθεί η παραμόρφωση του σπονδυλικού σώματος, ενώ με την έγχυση του οστικού τσιμέντου το σπονδυλικό ενισχύεται προς αποφυγή επανακατάγματος στο ίδιο επίπεδο. Τα αποτελέσματα μας τείνουν να δείξουν ότι η απεικόνιση με STIR MRI είναι ο καλύτερος προγνωστικός δείκτης για ανάταξη του σπονδυλικού ύψους και διόρθωση της κυφωτικής παραμόρφωσης. Επομένως, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όταν το θετικό σπινθηρογράφημα οστών με TC99 συνδέεται με αρνητικό STIR MRI, το οστεοπορωτικό κάταγμα μπορεί να θεωρηθεί άκαμπτο και να μην ανατάσσεται. Επιπλέον θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι συνυπάρχουσες σπονδυλικές παθήσεις όπως η σπονδυλική στένωση και να αντιμετωπίζονται ταυτόχρονα με το κάταγμα. Ένα σημείο που θα πρέπει να προσεχθεί είναι η έγχυση του οστικού τσιμέντου προς αποφυγή διαρροής του. Αν και σπάνια εμφανίζεται νευρολογικό έλλειμμα μετά από διαρροή του οστικού τσιμέντου ωστόσο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Η μείωση της έντασης του άλγους και η επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες είναι άμεση. Η μέθοδος έχει χαμηλά ποσοστά επιπλοκών και μπορεί να εφαρμοστεί και σε επιβαρημένους ασθενείς. Το αδύναμο σημείο της μεθόδου είναι η μεγάλη αύξηση της αντοχής και της ελαστικότητας του ενισχυμένου με οστικό τσιμέντο σπονδυλικού σώματος διαταράσσοντας τοπικά την αρμονία της σπονδυλικής με την αποτέλεσμα εμφάνιση νέου κατάγματος σε παρακείμενο σπονδυλικό σώμα. Αν και μελέτες έχουν δείξει χαμηλότερα ποσοστά εμφάνισης νέου κατάγματος σε παρακείμενο σπονδυλικό σώμα μετά από κυφοπλαστική σε σχέση με την συντηρητική θεραπεία ή την σπονδυλοπλαστική, εντούτοις τα ποσοστά παραμένουν ακόμη υψηλά. Γιαυτό το λόγο πιστεύουμε ότι η έρευνα θα πρέπει να συνεχιστεί ως προς την εγχυόμενη ουσία σταθεροποίησης η οποία θα πρέπει να δυναμώνει το σπονδυλικό σώμα αλλά να μην αυξάνει την ελαστικότητά του