Η διερεύνηση της διογκωμένης μήτρας με μαγνητική τομογραφία (MRI)

Abstract

Objective. The diffusely enlarged uterus is a common finding in everyday clinical practice, however the management of such finding is not always a simple task. For the evaluation of the enlarged uterus both ultrasound scan and more recently ΜRI have been used. The objective of this study is to evaluate quantitatively the reliability of the MRI in terms of providing a preoperative assessment of the histologic nature of the enlargement. Materials and methods. This prospective study was conducted in the setting of the 1st Academic Department of Obstetrics and Gynecology of the Aristotle University of Thessaloniki from 2005 until 2009. Women with enlarged uteri who presented at the outpatient department and met the inclusion criteria were offered the option of participating. Those who accepted were subjected to MRI and subsequently to hysterectomy. The MRI diagnosis was then compared to the histopathology in order to evaluate the reliability of the former method in the correct preoperative assessment of the histologic nature of the enlargement. The study included in total 139 women, with ages ranging from 39 to 85 years, with a mean of 50.1 years. Results. For the study of the agreement between the MRI and the gold standard method of histology Cramer’s V and Cohen’s kappa coefficients were used. Their values were calculated 0.672 and 0.610 respectively with standard error for the later 0.07. The sensitivity of the MRI for leiomyomas, combination of leiomyomas and adenomyosis, malignancies and other less common pathologies was calculated. The sensitivity for the above mentioned conditions was 96.9%, 38.1%, 66.6% and 80% respectively (p=0.05). Conclusions. The MRI according to Cramer’s V and Cohen’s kappa coefficients shows substantial agreement with histology. Moreover it is a very sensitive means of detecting leiomyomas (96.9%), while it is fairly sensitive for diagnosing malignancies (66.6%) and other pathology (80%). In the case of coexisting adenomyosis and leiomyomas the sensitivity observed was low (38.1%).

Σκοπός. Η διόγκωση της μήτρας αποτελεί ένα σύνηθες εύρημα στην καθ’ ημέρα κλινική πράξη, η διαχείριση όμως ενός τέτοιου ευρήματος δεν είναι πάντα εύκολη. Για την καλύτερη αξιολόγηση της διογκωμένης μήτρας έχει χρησιμοποιηθεί το υπερηχοτομογράφημα και τελευταία και η μαγνητική τομογραφία. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να προσδιορισθεί ποσοτικά η αξιοπιστία της μαγνητικής τομογραφίας όσον αφορά την ικανότητά της να παράσχει σωστή προεγχειρητική διάγνωση σχετικά με την παθολογανατομική υφή της διόγκωσης της μήτρας. Υλικό και μέθοδοι. Η προοπτική αυτή μελέτη διεξήχθη κατά το χρονικό διάστημα 2005-2009 και αφορούσε γυναίκες που προσέρχονταν στα Εξωτερικά Ιατρεία της Α΄ Μαιευτικής και Γυναικολογικής κλινικής του Α.Π.Θ. Όσες από αυτές διαπιστώνονταν ότι είχαν διογκωμένη μήτρα και πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στο πρωτόκολλο υποβάλλονταν σε μαγνητική τομογραφία και στη συνέχεια σε ολική υστερεκτομή. Τα αποτελέσματα της μαγνητικής τομογραφίας συγκρίνονταν με την ιστολογική εξέταση, έτσι ώστε να καθοριστεί η αξιοπιστία της απεικονιστικής αυτής μεθόδου στον καθορισμό της παθολογανατομικής υφής της διόγκωσης. Η μελέτη συμπεριέλαβε συνολικά 139 γυναίκες με ηλικιακό εύρος από 39 μέχρι 85 έτη και μέση ηλικία τα 50,1 έτη. Αποτελέσματα. Για τη μελέτη της συμφωνίας της μαγνητικής τομογραφίας με την gold standard ιστολογική εξέταση υπολογίσθηκαν οι δείκτες συμφωνίας Cramer’s V και Cohen’s kappa παίρνοντας τις τιμές 0,672 και 0,610 αντίστοιχα με τυπικό σφάλμα για τον δεύτερο 0,07. Υπολογίσθηκε ακόμη η ευαισθησία της μεθόδου για τα λειομυώματα, το συνδυασμό λειομυωμάτων και αδενομύωσης, τις κακοήθειες και άλλες λιγότερο συχνές παθολογίες. Η ευαισθησία της μαγνητικής τομογραφίας για τις παραπάνω καταστάσεις υπολογίσθηκε 96,9%, 38,1%, 66,6% και 80% αντίστοιχα με επίπεδα σημαντικότητας α=0,05. Συμπεράσματα. Η μαγνητική τομογραφία σύμφωνα με τους δείκτες Cramer’s V και Cohen’s kappa παρουσιάζει σημαντικού βαθμού συμφωνία με την τελική ιστολογική διάγνωση. Ακόμα αποτελεί μία εξαιρετικά ευαίσθητη μέθοδο για την ανίχνευση λειομυωμάτων (96,9%), ενώ ικανοποιητική ευαισθησία παρουσιάζει και για τη διάγνωση κακοηθειών (66,6%) και άλλων παθολογιών (80%). Στην περίπτωση συνύπαρξης λειομυωμάτων και αδενομύωσης η μετρηθείσα ευαισθησία κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα (38,1%).