Σαρκώματα γυναικείου γεννητικού συστήματος

Abstract

Objective: The aim of this assay is the study of the patients presenting with sarcoma of the female genital tract in α greek population and the drawing of conclusions regarding their epidemiologic profile, the prognostic factors that influence their outcome and the treatment approach . Patients and methods: All patients presenting with female genital tract sarcoma in the Athens University Clinic of Obstetrics and Gynecology (Alexandra Hospital) since1995 were recorded and their files was reviewed. Data were drawn from the file of the patients, the operation report, the pathology report and the archives of the oncology department. Patients were studied in three groups. The first group included those suffering from extrauterine carcinosarcoma, the second one those presenting with early stage (I or II) uterine sarcoma and the third one those diagnosed with advanced uterine sarcoma (stage III or IV). The epidemiologic profile of the patients was recorded, as well as their clinical characteristics and the treatment approach. In the group of patients presenting with extrauterine carcinosarcoma, immunochemistry was applied to the biopsy specimens. All patients were followed up regularly, according to the NCCN guidelines. Results: A) patients with extrauterine carcinosarcoma: Nine patients were diagnosed with extrauterine carcinosarcoma. There were four homologous and five heterologous carcinosarcomas. Five patients had early stage (FIGO I or II) disease. Seven of the patients were optimally debulked. All patients were treated with anthracycline-based chemotherapy following surgery. With regard to immunohistochemistry, all specimens were negative for CD34, c-erbB-2, estrogen and progesterone receptor expression. Five tumors overexpressed p53 and four specimens stained for Ki67. Four tumor specimens stained for VEGF and two for pan-T. Median time to progression was 13,5 months. The median overall survival was 32.9 months with no statistical difference between early and advanced stages. p53 overexpression demonstrated a trend for better overall survival, while none of the other immunohistochemical markers influenced survival. B) patients with early-stage uterine sarcoma: thirty one patients with early-stage uterine sarcoma were referred to our center for systemic chemotherapy. These patients were deemed high risk for relapse based on at least one of the following findings: tumor size >= 5cm, stage >=IB, grade 3 or mitotic count >= 20 / HPF. All patients were treated with anthracycline-based regimens. Seventeen (54.8%) patients received namely ifosfamide, etoposide and epirubicin, 6 (19.4%) patients were treated with doxorubicin and carboplatin, doxorubicin and ifosfamide was administered to 3 (9.6%) patients, while 5 (16.1%) patients received various anthracycline-based regimens. With a median follow-up of 82 months disease recurred in 12 (38.7%) patients. Five-year survival probability is estimated at 54%. Both median overall survival and time to progression for all patients have not been reached yet. Age and stage (I vs II) did not affect overall survival. advanced stage uterine sarcoma are characterized of an overall poor survival.

χημειοθεραπεία. Οι ασθενείς αυτοί θεωρήθηκαν υψηλού κινδύνου για υποτροπή με βάση ένα τουλάχιστον από τα παρακάτω ευρήματα: διάμετρο όγκου >= 5cm, στάδιο νόσου >=ΙΒ, βαθμός κακοήθειας 3 ή αριθμό μιτώσεων >=20 κ.ο.π. για τα λειομυοσαρκώματα. Όλοι οι ασθενείς αντιμετωπίστηκαν με σχήμα που περιείχε ανθρακυκλίνη. Συγκεκριμένα, δεκαεπτά ασθενείς (54,8%) έλαβαν ιφωσφαμίδη, ετοποσίδη και επιρουβικίνη, 6 ασθενείς (19,4%) έλαβαν καρβοπλατίνη και επιρουβικίνη, 3 ασθενείς (9,6%) αντιμετωπίστηκαν με ιφωσφαμίδη και δοξορουβικίνη, ενώ 5 ασθενείς (16,1%) έλαβαν διάφορα σχήματα με βάση τις ανθρακυκλίνες. Το διάμεσο διάστημα παρακολούθησης έφτασε τους 82 μήνες. Στο διάστημα αυτό 12 ασθενείς (38,7%) υποτροπίασαν. Η 5-ετής πιθανότητα επιβίωσης υπολογίζεται στο 54%. Τόσο η διάμεση συνολική επιβίωση, όσο και το διάμεσο διάστημα ελεύθερο νόσου δεν έχουν ακόμα επιτευχθεί. Η ηλικία και το στάδιο της νόσου (Ι vs II) δεν επηρέασαν την συνολική επιβίωση. Η 5-ετής πιθανότητα επιβίωσης για τον πληθυσμό των λειομυοσαρκωμάτων υπολογίζεται στο 56% και για τον πληθυσμό των καρκινοσαρκωμάτων στο 48%, χωρίς όμως η διαφορά αυτή να αγγίζει τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας. Η πυελική ακτινοβολία φαίνεται να σχετίζεται με καλύτερο τοπικό έλεγχο της νόσου. Η προσθήκη ιφωσφαμίδης στο χημειοθεραπευτικό σχήμα βελτίωσε τη συνολική επιβίωση των ασθενών σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p< 0.05). Γ) ασθενείς με σάρκωμα μήτρας προχωρημένου σταδίου: τριάντα δύο ασθενείς καταγράφηκαν με σάρκωμα μήτρας προχωρημένου σταδίου. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη συχνότητα ανάμεσα στις ασθενείς με καρκινοσάρκωμα και με λειομυοσάρκωμα. Η πλειοψηφία των ασθενών (77.8%) ήταν μετεμμηνοπαυσιακές. Το συνηθέστερο κλινικό σύμπτωμα ήταν η εμφάνιση κολπικής αιμόρροιας (69.5%). Η συνηθέστερη θέση μετάστασης ήταν για τις ασθενείς με καρκινοσάρκωμα η περιτοναϊκή κοιλότητα και για τις ασθενείς με λειομυοσάρκωμα ο πνεύνονας. Για τις μισές σχεδόν ασθενείς (46.4%) η χειρουργική αντιμετώπιση δεν οδήγησε σε ικανοποιητικό έλεγχο της νόσου. Η συστηματική χημειοθεραπεία των ασθενών αυτών χαρακτηρίζεται από μεγάλη ετερογένεια. Η επιβίωση τους είναι συνολικά πτωχή, με τις ασθενείς με νόσο σταδίου ΙΙΙ να υπολογίζεται στους 29.4 μήνες και τις ασθενείς σταδίου IV στους 11.3 μήνες, διαφορά στατιστικά σημαντική. Η 5-ετής επιβίωση για τις ασθενείς σταδίου ΙΙΙ κυμαίνεται στο 35.7% και για τις ασθενείς σταδίου IV στο 6.3%. Συμπεράσματα: Α) ασθενείς με εξωμητρικό καρκινοσάρκωμα: η υπερέκφραση του p53 φαίνεται να επηρεάζει θετικά την συνολική επιβίωση στην ομάδα αυτή, παρόλο που το μικρό δείγμα ασθενών μας αποτρέπει από την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Η απουσία έκφρασης υποδοχέων οιστρογόνων και προγεστερόνης στον πληθυσμό αυτό συνδέεται πιθανότατα με την ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά της νοσολογικής αυτής οντότητας. Η βελτίωση της διάμεσης συνολικής επιβίωσης που παρατηρήθηκε στη σειρά μας σε σχέση με τη βιβλιογραφία πρέπει να αποδοθεί στη μέγιστη ογκομείωση που χαρακτήριζε την πλειοψηφία των ασθενών της μελέτης και στο σημαντικό ποσοστό ασθενών αρχικού σταδίου που περιελάμβανε αυτή. Δεδομένου ότι οι ασθενείς αυτές αντιμετωπίστηκαν συνολικά με χημειοθεραπευτικά σχήματα με βάση την ανθρακυκλίνη, μένει να μελετηθεί η δραστικότητα αυτής στο καρκινοσάρκωμα των ωοθηκών.