Η κλαριθρομυκίνη ως ανοσοπαρεμβατική θεραπεία: χορήγηση μετά την εγκατάσταση πειραματικής σήψης από παν-ανθεκτική klebsiella pneumoniae

Abstract

Objectives: To apply clarithromycin as immunomodulatory treatment in experimental infection by pan-resistant Klebsiella pneumoniae. Methods: Acute pyelonephritis was induced in 40 rabbits after inoculation of the test isolate in the renal pelvis. Rabbits were divided in four groups of 10 animals each. In groups A to D, therapy was administered 24 hours after bacterial challenge as follows: A, controls; B, intravenous clarithromycin; C, amikacin; and D, both agents. Blood was sampled for estimation of tumour necrosis factor-alpha (TNF-α) and malondialdehyde (MDA); monocytes were isolated for determination of intracellular activity of caspase-3 and of ex vivo TNF-a secretion. Four days after bacterial challenge, animals were sacrificed for quantitative cultures and biopsies of organs. Results: Serum MDA of group D was lower than group A and serum TNF-α of group B lower compared to group A. TNF-α of monocyte supernatants and activity of caspase-3 of monocytes of group B were lower than group A. Bacterial tissue loads did not differ between groups A, B, C and D. The numbers of inflammatory cells of liver of group C and D were lower compared to group A; those of kidney of groups B, C and D were lower compared to group A. Conclusions: Clarithromycin administered intravenously in experimental infection by pan-resistant Klebsiella pneumoniae attenuated systemic inflammatory response and local tissue damage. This effect was probably attributed to immunomodulatory intervention on blood monocytes.

Σκοπός: Η εφαρμογή της κλαριθρομυκίνης ως ανοσοτροποποιητικής θεραπείας σε πειραματική λοίμωξη με πανανθεκτική Klebsiella pneumoniae. Μέθοδοι: Προκλήθηκε οξεία πυελονεφρίτιδα σε 40 κονίκλους μετά ενοφθαλμισμό επιλεγμένου απομονωθέντος στελέχους στη νεφρική πύελο. Οι κόνικλοι χωρίστηκαν σε τέσσερεις ομάδες 10 πειραματικών προτύπων η καθεμία. Στις ομάδες A έως Δ, χορηγήθηκε θεραπεία 24 ώρες μετά τη βακτηριακή πρόκληση ως εξής: Α, ομάδα ελέγχου; Β, κλαριθρομυκίνη ενδοφλεβίως; Γ, αμικασίνη; και Δ, αμφότεροι οι παράγοντες. Ελήφθησαν δείγματα αίματος για προσδιορισμό του παράγοντα νεκρώσεως των όγκων άλφα (TNF-α) και της μαλονδιαλδεΰδης (MDA). Απομονώθηκαν μονοκύτταρα για προσδιορισμό της ενδοκυττάριας δραστικότητας της κασπάσης-3 και της ex vivo έκκρισης TNF-a. Τέσσερεις μέρες μετά τη βακτηριακή πρόκληση, τα ζωικά πρότυπα θυσιάστηκαν για ποσοτικές καλλιέργειες και για βιοψίες οργάνων. Αποτελέσματα: Η MDA του ορού της ομάδας Δ ήταν χαμηλότερη σε σχέση με την ομάδα Α, και ο TNF-a του ορού της ομάδας Β ήταν χαμηλότερος σε σχέση με την ομάδα A. Ο TNF-α των υπερκειμένων των μονοκυττάρων και η δραστικότητα της κασπάσης-3 των μονοκυττάρων της ομάδας Β ήταν χαμηλότερα σε σχέση με την ομάδα Α. Το βακτηριακό φορτίο των ιστών δεν διέφερε στις ομάδες A, Β, Γ και Δ. Ο αριθμός των φλεγμονωδών κυττάρων στο ήπαρ στις ομάδες Γ και Δ ήταν χαμηλότερος σε σχέση με την ομάδα Α. Ο αριθμός των φλεγμονωδών κυττάρων στο νεφρό στις ομάδες Β, Γ, και Δ ήταν χαμηλότερος σε σχέση με την ομάδα Α. Συμπεράσματα: Η ενδοφλεβίως χορηγηθείσα κλαριθρομυκίνη σε πειραματική λοίμωξη από πανανθεκτική Klebsiella pneumoniae άμβλυνε τη συστηματική φλεγμονώδη απάντηση και την τοπική ιστική καταστροφή. Αυτή η δράση πιθανώς μπορεί να αποδοθεί στην ανοσοτροποποιητική παρέμβαση στα μονοκύτταρα του αίματος.