Περίληψη
Παρόλο που αυτή η σύγχρονη ιατρική τεχνολογία διαδραματίζει ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, παρ’όλες τις στρατηγικές προφύλαξης που εφαρμόζονται στα νοσοκομεία για την πρόληψη των λοιμώξεων, τα ιατρικά εμφυτεύματα είναι ευάλωτα σε επιμολύνσεις και λοιμώξεις. Οι μικροοργανισμοί που προκαλούν λοιμώξεις σχετιζόμενες με συσκευές ανήκουν στη φυσιολογική μικροβιακή χλωρίδα του ασθενούς και έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν βιομεμβράνη. Οι πιο συνηθισμένοι αιτιολογικοί παράγοντες μεταξύ των βακτηρίων είναι οι σταφυλόκοκκοι και πιο συγκεκριμένα ο Staphylococcus epidermidis και ο Staphylococcus aureus. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της αντισταφυλοκοκκικής δράσης της δαπτομυκίνης και του βακτηριοφάγου Κ, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό, έναντι βιομεμβράνη-θετικών και βιομεμβράνη-αρνητικών στελεχών S. aureus και S. epidermidis, υπό συνθήκες σχηματισμού βιομεμβράνης. Η δαπτομυκίνη και ο βακτηριοφάγος K (ATCC 19685B1), σε διαφορετικές συγκεντρώσεις, δοκ ...
Παρόλο που αυτή η σύγχρονη ιατρική τεχνολογία διαδραματίζει ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, παρ’όλες τις στρατηγικές προφύλαξης που εφαρμόζονται στα νοσοκομεία για την πρόληψη των λοιμώξεων, τα ιατρικά εμφυτεύματα είναι ευάλωτα σε επιμολύνσεις και λοιμώξεις. Οι μικροοργανισμοί που προκαλούν λοιμώξεις σχετιζόμενες με συσκευές ανήκουν στη φυσιολογική μικροβιακή χλωρίδα του ασθενούς και έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν βιομεμβράνη. Οι πιο συνηθισμένοι αιτιολογικοί παράγοντες μεταξύ των βακτηρίων είναι οι σταφυλόκοκκοι και πιο συγκεκριμένα ο Staphylococcus epidermidis και ο Staphylococcus aureus. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της αντισταφυλοκοκκικής δράσης της δαπτομυκίνης και του βακτηριοφάγου Κ, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό, έναντι βιομεμβράνη-θετικών και βιομεμβράνη-αρνητικών στελεχών S. aureus και S. epidermidis, υπό συνθήκες σχηματισμού βιομεμβράνης. Η δαπτομυκίνη και ο βακτηριοφάγος K (ATCC 19685B1), σε διαφορετικές συγκεντρώσεις, δοκιμάστηκαν έναντι 10 στελεχών Staphylococcus aureus και 10 στελεχών S. epidermidis, που χαρακτηρίστηκαν φαινοτυπικά και γονοτυπικά. Πραγματοποιήθηκαν οι ποσοτικές δοκιμασίες πλάκας μικροτιτλοδότησης (crystal violet, CV), μεθυλοθειαζολτετραζολίου (MTT) και καμπύλης ανάπτυξης (GC). Δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ειδών, ενώ η δαπτομυκίνη μόνη της είχε καλύτερη απόδοση χρησιμοποιώντας μεσαίες και υψηλές συγκεντρώσεις του φαρμάκου και ο βακτηριοφάγος Κ ήταν πιο δραστικός έναντι στελεχών με υψηλότερη ευαισθησία, με τις δοκιμασίες CV και MTT. Τα καλύτερα αποτελέσματα επιτεύχθηκαν με τη χρήση και των δύο παραγόντων σε συνδυασμό, σε υψηλές συγκεντρώσεις. Ο βακτηριοφάγος K ήταν αποτελεσματικός εντός 3,8 και 2,4 ωρών, ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη συγκέντρωση, με τη δοκιμασία GC. Ο συνδυασμός δαπτομυκίνης με βακτηριοφάγο Κ ήταν πιο αποτελεσματικός κατά των σταφυλόκοκκων, ανάλογα με τις χρησιμοποιούμενες συγκεντρώσεις και την ευαισθησία των στελεχών. Χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να αξιολογηθεί εάν αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει επιλογή για την πρόληψη ή τη θεραπεία λοιμώξεων που σχετίζονται με βιομεμβράνη. Σκοπός της μελέτης παρακολούθησης ήταν να διερευνηθεί η αντι-σταφυλοκοκκική δράση της λιποσωμικής δαπτομυκίνης έναντι τεσσάρων κλινικών στελεχών S. aureus και S. epidermidis που παράγουν βιομεμβράνη, τρία εκ των οποίων είναι ανθεκτικά στη μεθικιλλίνη. Ουδέτερα και αρνητικά φορτισμένα με δαπτομυκίνη λιποσώματα παρασκευάστηκαν με δυο μεθόδους, δηλαδή με ενυδάτωση λεπτού υμένα (TFH), με τη μέθοδο κυστιδίων αφυδάτωσης-ενυδάτωσης (DRV) και χαρακτηρίστηκαν ως προς την ενθυλάκωση του φαρμάκου (EE%), την κατανομή μεγέθους, το δυναμικό ζήτα, τη σταθερότητα των κυστιδίων, την απελευθέρωση του φαρμάκου και την ακεραιότητα του φαρμάκου. Η λιποσωμική ενθυλάκωση προστάτευσε τη δαπτομυκίνη από διάσπαση και διατήρησε τη βιοδραστικότητά της. Οι δοκιμασίες μάζας βιομεμβράνης (κρυσταλλικό ιώδες, CV), βιωσιμότητας βιομεμβράνης (MTT) και καμπύλης ανάπτυξης (GC) αξιολόγησαν την αντιμικροβιακή δράση ουδέτερων και αρνητικά φορτισμένων Dapto-λιποσωμάτων έναντι πλαγκτονικών βακτηρίων και βιομεμβρανών. Τα ουδέτερα λιποσώματα παρουσίασαν δραματικά ενισχυμένη αναστολή της βακτηριακής ανάπτυξης (σε σύγκριση με το ελεύθερο φάρμακο) για όλα τα είδη που μελετήθηκαν, ενώ τα αρνητικά φορτισμένα λιποσώματα ήταν εντελώς ανενεργά. Μελέτες πρόληψης και εκρίζωσης βιομεμβράνης αποκάλυψαν υψηλή αντιβιομεμβρανική δράση της λιποσωμικής δαπτομυκίνης. Τα ουδέτερα λιποσώματα ήταν πιο δραστικά για την πρόληψη και τα αρνητικά φορτισμένα για τη θεραπεία των εγκατεστημένων βιομεμβρανών. Τα πλαγκτονικά βακτήρια καθώς και τα ώριμα biofilm στελεχών χαμηλής ευαισθησίας στη δαπτομυκίνη, τα ανθεκτικά στη μεθικιλλίνη στελέχη Staphylococcus aureus (MRSA) και Staphylococcus epidermidis (MRSE) εξαλείφθηκαν σχεδόν πλήρως από τη λιποσωμική δαπτομυκίνη, υποδεικνύοντας την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησής τους ως αντιμικροβιακών θεραπευτικών ουσιών.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
Despite all the precautions taken in hospitals to prevent infections, medical implants are susceptible to infection and contamination, even though this modern medical technology is playing an increasingly important role in the healthcare system. Microorganisms that cause device-associated infections are part of the normal patient microbiota and have the ability to form biofilms. The most common bacterial pathogens are staphylococci, specifically Staphylococcus and Staphylococcus aureus. The purpose of this thesis was to investigate anti-staphylococcal activity of daptomycin and bacteriophage K, alone or in combination, against biofilm-producers and non-producers S. aureus and S. epidermidis strains, under biofilm forming and cells’ proliferation conditions. Daptomycin and bacteriophage K (ATCC 19685B1), in different concentrations, were tested against 10 Staphylococcus aureus and 10 S. epidermidis, characterized by phenotypes and genotypes. The quantitative microtiter plate (crystal vi ...
Despite all the precautions taken in hospitals to prevent infections, medical implants are susceptible to infection and contamination, even though this modern medical technology is playing an increasingly important role in the healthcare system. Microorganisms that cause device-associated infections are part of the normal patient microbiota and have the ability to form biofilms. The most common bacterial pathogens are staphylococci, specifically Staphylococcus and Staphylococcus aureus. The purpose of this thesis was to investigate anti-staphylococcal activity of daptomycin and bacteriophage K, alone or in combination, against biofilm-producers and non-producers S. aureus and S. epidermidis strains, under biofilm forming and cells’ proliferation conditions. Daptomycin and bacteriophage K (ATCC 19685B1), in different concentrations, were tested against 10 Staphylococcus aureus and 10 S. epidermidis, characterized by phenotypes and genotypes. The quantitative microtiter plate (crystal violet, CV), methylthiazoltetrazolium (MTT), and growth curve (GC) assays were performed. No statistically significant difference was found between species, whereas daptomycin alone performed better using medium and high concentrations of the drug and bacteriophage K was more active against strains with higher susceptibility, by CV and MTT assays. Best results were achieved using both agents combined in high concentrations. Bacteriophage K was effective within 3.8 and 2.4 h, depending on the concentration used, by the GC assay. Combination of daptomycin with bacteriophage K was more effective against staphylococci, depending on the concentrations used and strains’ susceptibility. Further studies are needed to evaluate if this approach might be a choice for prevention or therapy of biofilm-associated infections. The purpose of the follow up study was to investigate the anti-staphylococcal activity of liposomal daptomycin against four biofilm-producing S. aureus and S. epidermidis clinical strains, three of which are methicillin-resistant. Neutral and negatively charged daptomycin-loaded liposomes were prepared using two methods, namely, thin-film hydration (TFH), and dehydration–rehydration vesicle (DRV) method; moreover, they were characterized for drug encapsulation (EE%), size distribution, zeta-potential, vesicle stability, drug release, and drug integrity. Liposomal encapsulation protected daptomycin from degradation and preserved its bioactivity. Biofilm mass (crystal violet, CV), biofilm viability (MTT), and growth curve (GC) assays evaluated the antimicrobial activity of neutral and negatively charged daptomycin-liposomes towards planktonic bacteria and biofilms. Neutral liposomes exhibited dramatically enhanced inhibition of bacterial growth (compared to the free drug) for all species studied, while negatively charged liposomes were totally inactive. Biofilm prevention and treatment studies revealed high antibiofilm activity of liposomal daptomycin. Neutral liposomes were more active for prevention and negative charge ones for treating established biofilms. Planktonic bacteria as well as the matured biofilms of low daptomycin-susceptible, methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA) and Staphylococcus epidermidis (MRSE) strains were almost completely eradicated by liposomal-daptomycin, indicating the need for their further exploration as antimicrobial therapeutics. Preliminary studies with liposomal Bacteriophage K were also carried out. The results of the preliminary studies demonstrated increased antimicrobial activity of liposomal phage compared to the free phage, indicating that the approach is highly interesting, and should be further exploited.
περισσότερα