Περίληψη
Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η ανάλυση της ανάπτυξης και τηςκουλτούρας παραγωγής (production culture) ψηφιακών παιχνιδιών στην Ελλάδα, τηνΙταλία και τη Μάλτα, μέσα στη σύγχρονη κοινωνικο-ιστορική περίοδο, εξετάζονταςπώς οι τεχνολογικές, οικονομικές, πολιτικές και θεσμικές μεταβολές ώθησαν τηνανάδυση μιας διακριτής «Mεσογειακής σκηνής» ψηφιακών παιχνιδιών. Η έρευνααποσκοπεί στη χαρτογράφηση του τοπικού περιβάλλοντος παραγωγής, στηδιερεύνηση των δημιουργών (εταιρειών, ομάδων και αυτοαπασχολούμενων) και τωνπρακτικών τους, καθώς και στην ανάλυση του ρόλου των ευρωπαϊκών και εθνικώνπολιτιστικών πολιτικών. Σε αυτό το πλαίσιο, η εμπειρική έρευνα διερευνά τις διεθνείςκαι τοπικές τάσεις που οδήγησαν σε μία παρατηρούμενη άνθηση της σκηνής από τηνοικονομική κρίση και εξής, ενώ παράλληλα μελετώνται οι σχέσεις και οι μορφέςσύγκλισης που αναπτύσσονται ανάμεσα στην ανάπτυξη ψηφιακών παιχνιδιών και σεάλλες πολιτιστικές βιομηχανίες και ψηφιακά μέσα, αναδεικνύοντας τάσεις πουδύνανται εξίσου ...
Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η ανάλυση της ανάπτυξης και τηςκουλτούρας παραγωγής (production culture) ψηφιακών παιχνιδιών στην Ελλάδα, τηνΙταλία και τη Μάλτα, μέσα στη σύγχρονη κοινωνικο-ιστορική περίοδο, εξετάζονταςπώς οι τεχνολογικές, οικονομικές, πολιτικές και θεσμικές μεταβολές ώθησαν τηνανάδυση μιας διακριτής «Mεσογειακής σκηνής» ψηφιακών παιχνιδιών. Η έρευνααποσκοπεί στη χαρτογράφηση του τοπικού περιβάλλοντος παραγωγής, στηδιερεύνηση των δημιουργών (εταιρειών, ομάδων και αυτοαπασχολούμενων) και τωνπρακτικών τους, καθώς και στην ανάλυση του ρόλου των ευρωπαϊκών και εθνικώνπολιτιστικών πολιτικών. Σε αυτό το πλαίσιο, η εμπειρική έρευνα διερευνά τις διεθνείςκαι τοπικές τάσεις που οδήγησαν σε μία παρατηρούμενη άνθηση της σκηνής από τηνοικονομική κρίση και εξής, ενώ παράλληλα μελετώνται οι σχέσεις και οι μορφέςσύγκλισης που αναπτύσσονται ανάμεσα στην ανάπτυξη ψηφιακών παιχνιδιών και σεάλλες πολιτιστικές βιομηχανίες και ψηφιακά μέσα, αναδεικνύοντας τάσεις πουδύνανται εξίσου να ενδυναμώσουν τους δημιουργούς ή να οξύνουν την εργασιακήκαι οικονομική τους επισφάλεια.Προσεγγίζοντας την τοπική παραγωγή ψηφιακών παιχνιδιών ως μιαπολιτιστική και κοινωνική πρακτική, η διατριβή συνδυάζει το μοντέλο της Παραγωγήςτης Κουλτούρας (Production of Culture perspective) με την κριτική πολιτική οικονομίατων μέσων (critical political economy of media), για να μελετήσει τις ανακατατάξειςπου επέφεραν η άνοδος της ψηφιοποίησης και η έλευση της ΠαγκόσμιαςΟικονομικής Κρίσης, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό παραγωγικό επίπεδο. Γιατην πραγματοποίηση της εμπειρικής έρευνας, υιοθετήθηκε μια ποιοτική, συγκριτικήστρατηγική για τις τρεις χώρες-περιπτώσεις μελέτης, αξιοποιώντας ημι-δομημένεςκαι αδόμητες συνεντεύξεις, ερωτηματολόγια, ψηφιακή εθνογραφία, συλλογή καιαποκωδικοποίηση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών και θεματική ανάλυση, γιατην εις βάθος κατανόηση των τριών εθνικών οικοσυστημάτων παραγωγής.Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη συγκρότηση μιας «Μεσογειακής σκηνής»ψηφιακών παιχνιδιών, οι κουλτούρες παραγωγής της οποίας διαμορφώθηκανκαταλυτικά από την οικονομική κρίση. Η καταστροφή παραδοσιακών θέσεων εργασίας, η επακόλουθη ενδυνάμωση ανεξάρτητων πρακτικών, η ανάδυση νέωνμορφών συλλογικότητας και αλληλεγγύης, καθώς και οι πολλαπλές ροές μετακίνησηςδημιουργών (από εταιρείες που έκλεισαν, από άλλες χώρες ή από διαφορετικούςπολιτιστικούς κλάδους) αποτέλεσαν θεμελιώδεις όρους της ανάδυσής της.Παράλληλα, οι παγκόσμιες ψηφιακές πλατφόρμες και τα τεχνολογικά εργαλείαπροσέφεραν μεν ευκαιρίες διεθνοποίησης και επαγγελματοποίησης, εισήγαγανόμως νέες αντιφάσεις και τάσεις περιθωριοποίησης για τους τοπικούς δημιουργούς,εντός ενός πλαισίου ασύμμετρων σχέσεων ισχύος. Η συγκριτική εξέταση τωνπολιτιστικών πολιτικών αποκαλύπτει ορισμένες σημαντικές αποκλίσεις: η Ελλάδαχαρακτηρίζεται από αποσπασματικές νομοθετικές πρωτοβουλίες και έλλειψησυνέχειας, η Ιταλία από στοχευμένες αλλά καθυστερημένες ενισχύσεις, ενώ η Μάλταυιοθέτησε πρώιμα ένα συγκροτημένο πλαίσιο φορολογικών κινήτρων καιγραφειοκρατικής υποστήριξης, προσελκύοντας διεθνείς επενδύσεις, αλλά καιπροσπάθειες σύγκλισης με τη βιομηχανία τυχερών παιγνίων. Τέλος, η διατριβήαναδεικνύει πώς οι ίδιοι οι δημιουργοί, μέσα από συλλόγους, φεστιβάλ και τοδιαδίκτυο, παράγουν πολιτιστική πολιτική «από τα κάτω», συγκροτώντας συλλογικέςταυτότητες και εναλλακτικούς χώρους που ενισχύουν την ορατότητα και τηνανθεκτικότητα της σκηνής. Συνολικά, η παρούσα έρευνα διαφωτίζει τον σύνθετοτρόπο με τον οποίο παγκόσμιες δυναμικές, τοπικές κρίσεις και συλλογικές δράσειςσυνυφαίνονται για να διαμορφώσουν τις ιδιότυπες κουλτούρες παραγωγήςανεξάρτητων ψηφιακών παιχνιδιών στη νοτιοευρωπαϊκή Μεσόγειο.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
This dissertation analyses the development and production cultures of digital gamesin Greece, Italy, and Malta within the contemporary socio-historical period, examininghow technological, economic, political, and institutional transformations havefostered the emergence of a distinct “Mediterranean scene” of digital games. Thestudy aims to map the local production environment, to investigate the creators(companies, teams, and the self-employed) and their practices, and to analyse the roleof European and national cultural policies. Within this framework, the empiricalresearch explores the international and local trends that have led to the observedflourishing of the scene from the economic crisis onwards, while also examining therelationships and forms of convergence developing between digital game productionand other cultural industries and digital media, highlighting trends that can equallyempower creators or exacerbate their labour and economic precarity.Approaching local digital game ...
This dissertation analyses the development and production cultures of digital gamesin Greece, Italy, and Malta within the contemporary socio-historical period, examininghow technological, economic, political, and institutional transformations havefostered the emergence of a distinct “Mediterranean scene” of digital games. Thestudy aims to map the local production environment, to investigate the creators(companies, teams, and the self-employed) and their practices, and to analyse the roleof European and national cultural policies. Within this framework, the empiricalresearch explores the international and local trends that have led to the observedflourishing of the scene from the economic crisis onwards, while also examining therelationships and forms of convergence developing between digital game productionand other cultural industries and digital media, highlighting trends that can equallyempower creators or exacerbate their labour and economic precarity.Approaching local digital game development as a cultural and social practice,the dissertation combines the Production of Culture perspective with the criticalpolitical economy of media to study the restructurings brought about by the rise ofdigitization and the advent of the Global Financial Crisis, both at a global and a localproduction level. To conduct the empirical research, a qualitative, comparativestrategy was adopted for the three country case studies, employing semi-structuredand unstructured interviews, questionnaires, digital ethnography, collection anddecoding of primary and secondary sources, and thematic analysis, in order to gain anin-depth understanding of the three national production ecosystems.The findings highlight the constitution of a “Mediterranean scene” of digitalgames, whose production cultures were decisively shaped by the financial crisis. Thedestruction of traditional jobs, the consequent empowerment of independentpractices, the emergence of new forms of collectivity and solidarity, and the multipleflows of creator mobility (from companies that closed down, from other countries, orfrom different cultural sectors) constituted foundational conditions for its rise. At thesame time, global digital platforms and technological tools offered opportunities forinternationalisation and professionalisation, yet they also introduced new contradictions and tendencies of marginalisation for local creators within a frameworkof asymmetrical power relations. The comparative examination of cultural policiesreveals significant divergences: Greece is characterised by fragmented legislativeinitiatives and a lack of continuity; Italy by targeted but belated support measures;while Malta early on adopted a coherent framework of tax incentives and bureaucraticsupport, attracting international investment as well as pursuing convergence with thegambling industry. Finally, the dissertation shows how the creators themselves,through associations, festivals, and online networks, produce a “bottom-up” culturalpolicy, forging collective identities and alternative spaces that enhance the visibilityand resilience of the scene. Overall, this study illuminates the complex ways in whichglobal dynamics, local crises, and collective actions intertwine to shape the distinctproduction cultures of independent digital games in the South EuropeanMediterranean.
περισσότερα