Περίληψη
Σκοπός και ερευνητική προσέγγισηΗ παράκτια ζώνη αποτελεί χώρο συνάντησης φυσικών διεργασιών, οικοσυστημάτων και ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Η διάβρωση των παραλιών και οι παράκτιες πλημμύρες απειλούν οικισμούς, υποδομές, οικολογικές λειτουργίες και δραστηριότητες αναψυχής, ενώ η άνοδος της στάθμης της θάλασσας μεταβάλλει τις συνθήκες υπό τις οποίες σχεδιάζεται η προσαρμογή. Η Ολοκληρωμένη Διαχείριση της Παράκτιας Ζώνης (ΟΔΠΖ) απαιτεί τη συνεκτίμηση αυτών των διαστάσεων και τη σύνδεση της επιστημονικής πληροφορίας με συγκεκριμένες χωρικές προτεραιότητες. Ωστόσο, η αυξανόμενη διαθεσιμότητα δεδομένων Παρατήρησης της Γης και άλλων γεωχωρικών δεδομένων ανοικτής πρόσβασης δεν συνεπάγεται αυτόματα τη δυνατότητα αξιοποίησής τους στη λήψη αποφάσεων. Διαφορές στη χωρική ανάλυση, στη χρονική αναφορά, στις μονάδες αποτύπωσης και στις μεθόδους επεξεργασίας δυσχεραίνουν τις συγκρίσεις μεταξύ περιοχών και την αναπαραγωγή των αξιολογήσεων.Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η ανάπτυξη ενός αναπαραγώγιμ ...
Σκοπός και ερευνητική προσέγγισηΗ παράκτια ζώνη αποτελεί χώρο συνάντησης φυσικών διεργασιών, οικοσυστημάτων και ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Η διάβρωση των παραλιών και οι παράκτιες πλημμύρες απειλούν οικισμούς, υποδομές, οικολογικές λειτουργίες και δραστηριότητες αναψυχής, ενώ η άνοδος της στάθμης της θάλασσας μεταβάλλει τις συνθήκες υπό τις οποίες σχεδιάζεται η προσαρμογή. Η Ολοκληρωμένη Διαχείριση της Παράκτιας Ζώνης (ΟΔΠΖ) απαιτεί τη συνεκτίμηση αυτών των διαστάσεων και τη σύνδεση της επιστημονικής πληροφορίας με συγκεκριμένες χωρικές προτεραιότητες. Ωστόσο, η αυξανόμενη διαθεσιμότητα δεδομένων Παρατήρησης της Γης και άλλων γεωχωρικών δεδομένων ανοικτής πρόσβασης δεν συνεπάγεται αυτόματα τη δυνατότητα αξιοποίησής τους στη λήψη αποφάσεων. Διαφορές στη χωρική ανάλυση, στη χρονική αναφορά, στις μονάδες αποτύπωσης και στις μεθόδους επεξεργασίας δυσχεραίνουν τις συγκρίσεις μεταξύ περιοχών και την αναπαραγωγή των αξιολογήσεων.Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η ανάπτυξη ενός αναπαραγώγιμου γεωχωρικού πλαισίου για την ΟΔΠΖ, το οποίο συνδυάζει δεδομένα Παρατήρησης της Γης με άλλα χωρικά προσδιορισμένα δεδομένα ανοικτής πρόσβασης. Το πλαίσιο αξιολογεί την τρωτότητα έναντι παράκτιας διάβρωσης και την έκθεση σε θαλάσσια πλημμύρα υπό συνθήκες κλιματικής αλλαγής, ενσωματώνοντας φυσικές, οικολογικές και κοινωνικοοικονομικές παραμέτρους. Κεντρικό ερευνητικό ερώτημα είναι πώς ετερογενείς πηγές πληροφορίας μπορούν να μετασχηματιστούν σε συνεπείς και διαφανείς δείκτες, κατάλληλους για την ιεράρχηση περιοχών που χρειάζονται περαιτέρω διερεύνηση και σχεδιασμό προσαρμογής. Η αναπαραγωγιμότητα συνδέεται με τη σαφή περιγραφή των εισροών, των χωρικών πράξεων, των παραδοχών και των κανόνων υπολογισμού, ώστε η ανάλυση να μπορεί να επαναληφθεί και να επικαιροποιηθεί. Η έρευνα εξελίσσεται από μια περιφερειακή εφαρμογή στις Αμερικανικές Παρθένους Νήσους σε μια εφαρμογή εθνικής κλίμακας στην Ελλάδα. Στην πρώτη αναπτύσσεται ένα Σύστημα Παράκτιας Πληροφορίας και Αξιολόγησης (Coastal Information and Assessment System, CIAS), με βασική μονάδα αναφοράς την παραλία. Η φυσική επιδεκτικότητα στη διάβρωση συνδυάζεται με την κοινωνικοοικονομική σημασία, ώστε να επιλεγούν παραλίες προτεραιότητας για λεπτομερέστερη διερεύνηση. Για τριάντα επιλεγμένες παραλίες εξετάζονται η ιστορική εξέλιξη της ακτογραμμής και η μελλοντική υποχώρησή της με αναλυτικά μορφοδυναμικά μοντέλα. Οι εφαρμογές για τα έτη 2050 και 2100, υπό τα σενάρια RCP4.5 και RCP8.5, αναδεικνύουν σημαντικές δυνητικές μειώσεις του πλάτους πολλών παραλιών. Η μελέτη αυτή θεμελιώνει τη λογική της χωρικής ιεράρχησης και της στοχευμένης εμβάθυνσης σε περιοχές αυξημένης προτεραιότητας. Η ελληνική εφαρμογή αποτελεί την κύρια επέκταση του πλαισίου. Η μετάβαση σε μια εκτεταμένη και γεωμορφολογικά σύνθετη ακτογραμμή απαιτεί εναρμονισμένα δεδομένα και περισσότερο αυτοματοποιημένες διαδικασίες. Αξιοποιούνται προϊόντα του Copernicus, του Κοινού Κέντρου Ερευνών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων διαθέσιμων πηγών για τον κυματισμό, την ακτογραμμή, το υψόμετρο, τα θαλάσσια λιβάδια, τις χρήσεις γης, τον πληθυσμό και τις αξίες αναψυχής. Η επεξεργασία βασίζεται σε κοινό σύστημα αναφοράς, ζώνες επιρροής, χωρικές συσχετίσεις και κανονικοποίηση μεταβλητών. Η δομή παραμένει αρθρωτή: η διάβρωση αξιολογείται σε πολύγωνα παραλιών, ενώ η πλημμυρική έκθεση σε τυποποιημένες παράκτιες ενότητες. Οι διαφορετικές χωρικές μονάδες συνδέονται για τη διαχείριση, χωρίς να εξισώνονται οι διεργασίες που αντιπροσωπεύουν.Αξιολόγηση της τρωτότητας έναντι παράκτιας διάβρωσηςΗ εθνική αξιολόγηση της διάβρωσης βασίζεται σε περίπου 2.100 πολύγωνα παραλιών, τα οποία προέρχονται από το σύνολο δεδομένων Copernicus Coastal Zones Land Cover/Land Use 2018. Η χρήση μιας κοινής πηγής εξασφαλίζει συνεπή χωρική βάση για το σύνολο της χώρας. Παράλληλα, οι ελάχιστες διαστάσεις χαρτογράφησης περιορίζουν την αποτύπωση μικρών ή κατακερματισμένων παραλιών, ενώ ορισμένες εκτεταμένες ακτές αναπαρίστανται ως ενιαία πολύγωνα. Επομένως, οι μονάδες αυτές εξυπηρετούν την εθνική συγκριτική αξιολόγηση, αλλά δεν ταυτίζονται πάντοτε με τις επιμέρους παραλίες που αναγνωρίζονται σε λεπτομερείς τοπικές απογραφές. Η διάκριση αυτή είναι ουσιώδης για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων και τη μεταφορά τους σε τοπικά σχέδια διαχείρισης.Αναπτύσσονται τρεις σύνθετοι δείκτες με τη μέθοδο πολυκριτηριακής ανάλυσης TOPSIS. Ο Δείκτης Επιδεκτικότητας της Παραλίας στη Διάβρωση (Beach Erodibility Index, BEI) συνδυάζει την κυματική ενέργεια, την ιστορική υποχώρηση της ακτογραμμής, την προβλεπόμενη μελλοντική υποχώρηση και την κάλυψη από θαλάσσια λιβάδια. Οι τρεις πρώτες μεταβλητές εκφράζουν πιέσεις που συνδέονται με τη διάβρωση, ενώ η κάλυψη από θαλάσσια λιβάδια χρησιμοποιείται ως ένδειξη δυνητικής φυσικής προστασίας. Η προβλεπόμενη υποχώρηση για την ελληνική εφαρμογή αντλείται από διαθέσιμα δεδομένα για το 2100 υπό RCP8.5. Η οικολογική μεταβλητή ενσωματώνει τη σημασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, χωρίς να αποτελεί άμεσο υπολογισμό της τοπικής εξασθένησης του κυματισμού ή της μεταφοράς ιζήματος.Ο Δείκτης Κοινωνικοοικονομικής Σημασίας (Socio-Economic Importance Index, SEII) περιλαμβάνει τη σύνθεση και τρωτότητα των χρήσεων γης, τον πληθυσμό της παράκτιας ενδοχώρας, την αξία αναψυχής των παραλιών και την αντίστοιχη αξία για χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου. Η τελευταία παράμετρος εισάγει μια διάσταση προσβασιμότητας στην αξιολόγηση των παράκτιων υπηρεσιών. Οι δύο επιμέρους δείκτες συνδυάζονται στον Δείκτη Τρωτότητας έναντι Παράκτιας Διάβρωσης (Coastal Erosion Vulnerability Index, CEVI). Έτσι, η προτεραιοποίηση συνεκτιμά τη φυσική επιδεκτικότητα και την κοινωνικοοικονομική σημασία, αναγνωρίζοντας ότι οι περιοχές με τη μεγαλύτερη διάβρωση δεν είναι υποχρεωτικά εκείνες όπου συγκεντρώνονται οι περισσότερες ανθρώπινες χρήσεις και ωφέλειες. Οι δείκτες εκφράζουν σχετικές θέσεις στην αξιολόγηση και όχι πιθανότητες καταστροφής ή χρηματικές ζημίες.Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν την Κρήτη ως σημαντική συγκέντρωση υψηλής τρωτότητας έναντι διάβρωσης, με πρόσθετες περιοχές αυξημένων τιμών σε νησιωτικές και ηπειρωτικές ακτές. Οι χωρικές κατανομές της φυσικής επιδεκτικότητας και της κοινωνικοοικονομικής σημασίας παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις, οι οποίες επηρεάζουν την τελική ιεράρχηση. Για τον έλεγχο της ευαισθησίας των BEI και SEII στην επιλογή ίσων βαρών πραγματοποιούνται 1.000 προσομοιώσεις Monte Carlo. Τα αρχικά βάρη μεταβάλλονται εντός ±20% πριν επανακανονικοποιηθούν. Η μέση επικάλυψη των εκατό πρώτων παραλιών με την αρχική κατάταξη ανέρχεται σε 88,4% για τον BEI και 95,5% για τον SEII, ενώ οι μέσοι συντελεστές συσχέτισης κατάταξης Spearman είναι 0,968 και 0,995, αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν τη σταθερότητα των κατατάξεων στο συγκεκριμένο εύρος μεταβολής των βαρών. Δεν αποτελούν, ωστόσο, συνολικό έλεγχο αβεβαιότητας των δεδομένων, ούτε ανεξάρτητη επικύρωση της φυσικής ακρίβειας των δεικτών.Εκτίμηση της έκθεσης σε παράκτια πλημμύραΗ πλημμυρική συνιστώσα του πλαισίου αναπτύσσεται για το σύνολο της ελληνικής ακτογραμμής, με στόχο τον εντοπισμό περιοχών δυνητικής θαλάσσιας κατάκλυσης. Συνδυάζει το υψομετρικό μοντέλο Copernicus DEM GLO-30, χωρικής ανάλυσης 30 m, με προβολές ακραίας στάθμης της θάλασσας από το Κοινό Κέντρο Ερευνών. Η εθνική εφαρμογή εξετάζει το έτος 2050 υπό το σενάριο RCP8.5. Πρόκειται για μια καθορισμένη συνθήκη διερεύνησης της έκθεσης, η οποία δεν παρουσιάζεται ως πρόβλεψη της πιθανότερης μελλοντικής εξέλιξης. Οι ακραίες στάθμες ενσωματώνουν συνιστώσες πέραν της μέσης ανόδου της θάλασσας και επιτρέπουν την αξιολόγηση δυνητικής κατάκλυσης κατά ακραία θαλάσσια γεγονότα.Αναπτύσσεται σημειακή γεωχωρική μέθοδος διάδοσης της κατάκλυσης, η οποία λαμβάνει υπόψη τη συνδεσιμότητα του αναγλύφου. Αρχικά, τα υψομετρικά δεδομένα μετατρέπονται σε σημεία και εντοπίζονται οι θέσεις κάτω από το αντίστοιχο όριο ακραίας στάθμης. Η πλήρωση ξεκινά από έγκυρα παράκτια σημεία εισόδου και προχωρά προς την ενδοχώρα μέσω γειτονικών χαμηλών θέσεων που συνδέονται συνεχώς με την ακτή. Απομονωμένες εσωτερικές κοιλότητες, παρότι βρίσκονται κάτω από τη στάθμη αναφοράς, αποκλείονται όταν δεν υπάρχει τέτοια σύνδεση. Η προσέγγιση περιορίζει συνεπώς μια βασική αδυναμία της απλής υψομετρικής κατάκλυσης τύπου «bathtub». Παραμένει όμως μέθοδος γεωχωρικής εκτίμησης, χωρίς επίλυση των εξισώσεων της υδροδυναμικής ή αναπαράσταση της χρονικής εξέλιξης της πλημμύρας.Τα αποτελέσματα συνοψίζονται σε παράκτιες ενότητες μήκους 5 km με ζώνη αξιολόγησης 500 m προς την ξηρά. Ο Δείκτης Συνολικής Πλημμυρικής Έκθεσης (Total Flood Exposure Index, TFEI) εκφράζει το ποσοστό της επιφάνειας κάθε ενότητας που εκτιμάται ότι κατακλύζεται. Ο Urban Flood Risk Index (UFRI) εκφράζει την κατακλυζόμενη επιφάνεια αστικών χρήσεων ως ποσοστό της συνολικής επιφάνειας της ίδιας ενότητας. Παρά την ονομασία του, ο δεύτερος δείκτης χρησιμοποιείται ως δείκτης αστικής έκθεσης και όχι ως πλήρης ποσοτικοποίηση κινδύνου ή αναμενόμενης ζημίας. Η διατήρηση κοινού παρονομαστή διευκολύνει τις συγκρίσεις μεταξύ παράκτιων ενοτήτων, ενώ η παράλληλη ανάγνωση των δύο δεικτών διακρίνει τη γενική χωρική έκταση της κατάκλυσης από την έκθεση του δομημένου περιβάλλοντος.Υπό τις επιλεγμένες συνθήκες, περίπου το μισό των παράκτιων τμημάτων εμφανίζει μη μηδενική έκθεση. Περίπου 8% παρουσιάζει κατάκλυση άνω του 10% της επιφάνειας της αντίστοιχης ενότητας, ενώ περίπου 1,5% υπερβαίνει το 50%. Οι υψηλές τιμές συγκεντρώνονται κυρίως σε χαμηλές δελταϊκές περιοχές, λιμνοθάλασσες, υγροτόπους και παράκτιες πεδιάδες. Η αστική έκθεση παρουσιάζει περισσότερο εντοπισμένη κατανομή, με σημαντικές συγκεντρώσεις στην ευρύτερη παράκτια περιοχή της Θεσσαλονίκης και σε άλλους χαμηλούς αστικούς ή λιμενικούς τομείς. Η μεγάλη πλημμυρική έκταση δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκη μεγάλη έκθεση αστικών χρήσεων. Αντίστροφα, περιορισμένες εκτάσεις κατάκλυσης μπορούν να συμπίπτουν με σημαντικές συγκεντρώσεις υποδομών. Η αξιοπιστία των εκτιμήσεων εξαρτάται από την υψομετρική ακρίβεια, την αποτύπωση μικρών εμποδίων και τεχνικών έργων, καθώς και τις παραδοχές για τη θαλάσσια στάθμη. Τα ευρήματα εξυπηρετούν επομένως την προκαταρκτική αξιολόγηση και την επιλογή θέσεων για λεπτομερέστερη μελέτη.Σύνθεση για την ΟΔΠΖ και κύρια συμπεράσματαΗ σύνθεση των αποτελεσμάτων πραγματοποιείται με τη χωρική συσχέτιση των δεικτών διάβρωσης, κοινωνικοοικονομικής σημασίας και πλημμυρικής έκθεσης. Διατηρούνται οι διακριτές ερμηνείες τους και εφαρμόζονται ρητοί κανόνες επιλογής για την ανάδειξη διαφορετικών κατηγοριών προτεραιότητας. Οι κατηγορίες αφορούν τη συνύπαρξη τρωτότητας έναντι διάβρωσης και πλημμυρικής έκθεσης, την πλημμυρική έκθεση περιοχών υψηλής κοινωνικοοικονομικής σημασίας, την αστική πλημμυρική έκθεση σε συνδυασμό με υψηλή κοινωνικοοικονομική σημασία και τη συνύπαρξη φυσικής επιδεκτικότητας στη διάβρωση με αστική πλημμυρική έκθεση. Οι συνδυασμοί αυτοί υποστηρίζουν διαφορετικά ερωτήματα διαχείρισης και αποφεύγουν την απώλεια πληροφορίας που θα προέκυπτε από τη συγχώνευση όλων των διαστάσεων σε έναν ενιαίο βαθμό.Ενδεικτικά, η ταυτόχρονη εφαρμογή των ορίων CEVI ≥ 0,50 και TFEI ≥ 10% εντοπίζει 86 παραλίες. Το αποτέλεσμα αφορά τις συγκεκριμένες μονάδες ανάλυσης, τα επιλεγμένα όρια και τις εισροές του πλαισίου. Καθώς η εθνική αξιολόγηση της διάβρωσης χρησιμοποιεί προβολές για το 2100 και η πλημμυρική εφαρμογή εξετάζει το 2050, η σύνθεσή τους αποτυπώνει τη συνύπαρξη ενδείξεων πίεσης σε διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες. Δεν εκφράζει κοινή πιθανότητα εκδήλωσης των δύο φαινομένων στο ίδιο έτος. Αντίστοιχα, η χωρική επικάλυψη δεν συνιστά δυναμική προσομοίωση της αλληλεπίδρασης διάβρωσης και πλημμύρας. Η χρησιμότητά της έγκειται στον εντοπισμό περιοχών όπου χρειάζεται συντονισμένη διερεύνηση και σχεδιασμός, με σαφή γνώση των παραδοχών που ορίζουν την προτεραιότητα.Για την ΟΔΠΖ, το πλαίσιο προσφέρει μια κοινή βάση συζήτησης μεταξύ επιστημόνων, αρμόδιων φορέων και τοπικών ενδιαφερομένων. Τα αποτελέσματα μπορούν να καθοδηγήσουν την επιλογή περιοχών για τοπικές αποτυπώσεις, παρακολούθηση της ακτογραμμής, λεπτομερή υδροδυναμική προσομοίωση και αξιολόγηση εναλλακτικών προσαρμογής. Ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες, οι εναλλακτικές μπορεί να περιλαμβάνουν διαχείριση ιζήματος, αποκατάσταση παραλιών και θινών, διατήρηση παράκτιων οικοσυστημάτων ή προσαρμογή του χωροταξικού σχεδιασμού. Η καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα κάθε μέτρου χρειάζονται ιδιαίτερη τεκμηρίωση. Οι δείκτες δεν αρκούν από μόνοι τους για την επιλογή τεχνικής λύσης, ενώ η κοινωνικοοικονομική αποτίμηση και η προσβασιμότητα πρέπει να ερμηνεύονται μαζί με τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων.Η βασική επιστημονική συμβολή της διατριβής είναι η σύνδεση ανοικτών γεωχωρικών δεδομένων, διαφανών αναλυτικών διαδικασιών και χωρικής ιεράρχησης σε ένα αρθρωτό πλαίσιο υποστήριξης αποφάσεων. Η εξέλιξη από τις Αμερικανικές Παρθένους Νήσους στην Ελλάδα δείχνει πώς η ίδια λογική μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικές κλίμακες, με αλλαγές στα δεδομένα και στις διαδικασίες. Η εφαρμογή σε άλλες ακτές προϋποθέτει έλεγχο διαθεσιμότητας και καταλληλότητας των εισροών, προσαρμογή των δεικτών και τεκμηρίωση των τοπικών παραδοχών. Μελλοντική ανάπτυξη μπορεί να ενσωματώσει ακριβέστερα υψομετρικά δεδομένα, πρόσθετα κλιματικά σενάρια, καλύτερη αποτύπωση παράκτιων έργων και ανεξάρτητους ελέγχους με παρατηρήσεις. Συνολικά, η διατριβή καταδεικνύει ότι η συστηματική αξιοποίηση της Παρατήρησης της Γης και των δεδομένων ανοικτής πρόσβασης μπορεί να ενισχύσει τη συνεπή και επαναλήψιμη αξιολόγηση των παράκτιων πιέσεων, παρέχοντας τεκμηριωμένες χωρικές προτεραιότητες για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
Coastal erosion and flooding threaten ecosystems, settlements, and the benefits that coastal areas provide to society. Although Earth Observation (EO) and open geospatial data increasingly describe these pressures, their integration into consistent information for Integrated Coastal Zone Management (ICZM) remains challenging. This thesis develops a reproducible geospatial framework that combines EO and other spatially explicit open-access datasets to assess erosion vulnerability and coastal flood exposure under climate change and support spatial prioritisation for adaptation.The research progresses from a regional Coastal Information and Assessment System in the United States Virgin Islands to a national implementation along the Greek coastline. The regional application establishes a beach-based assessment integrating physical susceptibility and socio-economic importance, followed by historical shoreline analysis and projections of future beach retreat at priority sites. The Greek appl ...
Coastal erosion and flooding threaten ecosystems, settlements, and the benefits that coastal areas provide to society. Although Earth Observation (EO) and open geospatial data increasingly describe these pressures, their integration into consistent information for Integrated Coastal Zone Management (ICZM) remains challenging. This thesis develops a reproducible geospatial framework that combines EO and other spatially explicit open-access datasets to assess erosion vulnerability and coastal flood exposure under climate change and support spatial prioritisation for adaptation.The research progresses from a regional Coastal Information and Assessment System in the United States Virgin Islands to a national implementation along the Greek coastline. The regional application establishes a beach-based assessment integrating physical susceptibility and socio-economic importance, followed by historical shoreline analysis and projections of future beach retreat at priority sites. The Greek application extends this approach through harmonised datasets, automated spatial processing, and complementary erosion and flood assessment modules. Approximately 2,100 beach polygons are assessed using TOPSIS multi-criteria analysis. A Beach Erodibility Index combines wave energy, historical and projected shoreline retreat, and seagrass meadow cover. A Socio-Economic Importance Index incorporates land use, coastal population, recreational value, and recreational value for wheelchair users. Their integration produces a Coastal Erosion Vulnerability Index for beach prioritisation.The flood module combines the 30 m Copernicus elevation model with projected extreme sea levels for 2050 under RCP8.5. A point-based algorithm propagates inundation inland from coastal entry points through connected low-elevation terrain, excluding disconnected depressions. Flooded land and its intersection with urban land use are summarised within standardised 5 km coastal units using the Total Flood Exposure Index and Urban Flood Risk Index. These indicators quantify exposure for screening purposes rather than expected damage.Results show that erosion vulnerability, socio-economic importance, and flood exposure have distinct spatial distributions. Crete emerges as a major erosion-vulnerability hotspot, while extensive flood exposure is concentrated in low-lying deltas, lagoons, and coastal plains. Approximately 8% of coastal segments exceed 10% inundation within their assessment units under the selected flood scenario. Across 1,000 Monte Carlo weight perturbations, mean overlap with the baseline top 100 beaches is 88.4% for erodibility and 95.5% for socio-economic importance. Combining erosion and flood indicators through explicit decision rules identifies differentiated adaptation priorities; 86 beaches meet the selected joint erosion-vulnerability and flood-exposure thresholds.The thesis demonstrates how open geospatial information can support transparent coastal screening across scales while retaining the distinct meanings of its component indicators. Its contribution is a modular framework linking physical and ecological conditions with socio-economic importance and accessible coastal services. Outputs support the selection of areas for detailed investigation and adaptation planning, subject to data resolution, scenario assumptions, and the limits of simplified process representation.
περισσότερα