Περίληψη
Η μύγα της Μεσογείου, Ceratitis capitata (Wiedemann) (Diptera: Tephritidae) συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων γεωργικών εχθρών παγκοσμίως και αποτελεί πρότυπο οργανισμό για τη μελέτη της οικολογικής πλαστικότητας, της βιολογίας των ειδών-εισβολέων και της εξέλιξης των χαρακτηριστικών ιστορίας ζωής των εντόμων. Παρότι το φως αναγνωρίζεται ως θεμελιώδης περιβαλλοντικός παράγοντας που ρυθμίζει τη φυσιολογία, τη συμπεριφορά και την οργάνωση των εποχικών δραστηριοτήτων κι ενεργειών των εντόμων, η πλειονότητα των σχετικών ερευνών έχει επικεντρωθεί στον φωτοπεριοδικό έλεγχο της διάπαυσης, ενώ συγκριτικά περιορισμένη προσοχή έχει δοθεί στις επιδράσεις των επιμέρους παραμέτρων του φωτός σε είδη που δε διαπαύουν. Γενικότερα, το φως αποτελεί έναν εγγενώς πολυδιάστατο περιβαλλοντικό παράγοντα, ο οποίος περιλαμβάνει χρονικές (φωτοπερίοδος), ποσοτικές (ένταση φωτός) και ποιοτικές (φασματική σύνθεση) ιδιότητες που δύνανται να επηρεάζουν τις βιολογικές διεργασίες μέσω διαφορετικών μηχανισμών. Η ...
Η μύγα της Μεσογείου, Ceratitis capitata (Wiedemann) (Diptera: Tephritidae) συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων γεωργικών εχθρών παγκοσμίως και αποτελεί πρότυπο οργανισμό για τη μελέτη της οικολογικής πλαστικότητας, της βιολογίας των ειδών-εισβολέων και της εξέλιξης των χαρακτηριστικών ιστορίας ζωής των εντόμων. Παρότι το φως αναγνωρίζεται ως θεμελιώδης περιβαλλοντικός παράγοντας που ρυθμίζει τη φυσιολογία, τη συμπεριφορά και την οργάνωση των εποχικών δραστηριοτήτων κι ενεργειών των εντόμων, η πλειονότητα των σχετικών ερευνών έχει επικεντρωθεί στον φωτοπεριοδικό έλεγχο της διάπαυσης, ενώ συγκριτικά περιορισμένη προσοχή έχει δοθεί στις επιδράσεις των επιμέρους παραμέτρων του φωτός σε είδη που δε διαπαύουν. Γενικότερα, το φως αποτελεί έναν εγγενώς πολυδιάστατο περιβαλλοντικό παράγοντα, ο οποίος περιλαμβάνει χρονικές (φωτοπερίοδος), ποσοτικές (ένταση φωτός) και ποιοτικές (φασματική σύνθεση) ιδιότητες που δύνανται να επηρεάζουν τις βιολογικές διεργασίες μέσω διαφορετικών μηχανισμών. Η παρούσα διδακτορική διατριβή αποσκοπεί στη συνολική αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο οι κυριότερες παράμετροι του φωτός διαμορφώνουν τη βιοοικολογία της μύγας της Μεσογείου. Χρησιμοποιώντας έναν εργαστηριακά εγκατεστημένο πληθυσμό προερχόμενο από την περιοχή των Λεχωνίων (Βόλος, Ελλάδα), πραγματοποιήθηκαν έξι πειραματικές μελέτες υπό ελεγχόμενες περιβαλλοντικές συνθήκες, με στόχο τη διερεύνηση της επίδρασης της φωτοπεριόδου, της έντασης φωτός και της φασματικής σύνθεσης (μήκος κύματος ή χρώμα φωτός) στα χαρακτηριστικά ιστορίας ζωής, τη θερμική ανοχή και την κινητική δραστηριότητα του είδους.Το πρώτο μέρος της διατριβής επικεντρώθηκε στον ρόλο της φωτοπεριόδου (Κεφάλαια 1, 2 και 3). Στο Κεφάλαιο 1, τα ανήλικα στάδια (αυγό, προνύμφη, νύμφη) αναπτύχθηκαν σε τέσσερις συνθήκες φωτοπεριόδου (0:24, 8:16, 14:10 και 24:0 Φ:Σ), ενώ όλα τα ενήλικα άτομα διατηρήθηκαν στη συνέχεια υπό κοινή φωτοπερίοδο 14:10 Φ:Σ. Η φωτοπερίοδος επηρέασε την απόδοση των ανήλικων σταδίων, με τις συνθήκες μεγάλης ημέρας (14:10 Φ:Σ) να οδηγούν στα υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης του σταδίου από το αυγό έως το ενήλικο και στη συντομότερη διάρκεια ανάπτυξης. Αντίθετα, το συνεχές φως και το συνεχές σκοτάδι παρέτειναν τη διάρκεια ανάπτυξης, μείωσαν την επιβίωση και απέδωσαν μικρότερες και ελαφρύτερες νύμφες. Οι συνθήκες μικρής ημέρας (8:16 Φ:Σ) απέδωσαν τις βαρύτερες και μεγαλύτερες νύμφες, γεγονός που υποδηλώνει διαφοροποιήσεις στην κατανομή των πόρων κατά την ανάπτυξη. Παρά τις επιδράσεις αυτές κατά τη διάρκεια της ανήλικης ανάπτυξης, τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ενηλίκων επηρεάστηκαν ελάχιστα από το «φωτοπεριοδικό» ιστορικό ανάπτυξης (φωτοπεριοδική καταπόνηση), αν και παρατηρήθηκαν μικρές μειώσεις στη διάρκεια ζωής των αρσενικών μετά από έκθεση σε συνεχές φως και στην ωοπαραγωγή των θηλυκών μετά από έκθεση τόσο σε συνεχές φως όσο και σε συνεχές σκοτάδι κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Στο Κεφάλαιο 2 διερευνήθηκαν οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ της φωτοπεριόδου και της διατροφής των ενηλίκων, εκθέτοντας θηλυκά άτομα σε έξι συνθήκες φωτοπεριόδου (0:24, 1:23, 8:16, 14:10, 23:1 και 24:0 Φ:Σ), σε συνδυασμό με δυο διαφορετικές τροφές (είτε με πρωτεϊνούχο δίαιτα είτε με δίαιτα που περιείχε αποκλειστικά ζάχαρη). Η διάρκεια ζωής των θηλυκών ήταν μεγαλύτερη υπό συνθήκες συνεχούς σκότους και εξαιρετικά μεγάλης διάρκειας νύχτας (1:23 Φ:Σ), ιδιαίτερα όταν υπήρχε πρόσβαση σε πρωτεΐνη, ενώ οι ενδιάμεσες και μεγάλης διάρκειας φωτοπερίοδοι μείωσαν γενικά τη διάρκεια ζωής. Η ωοπαραγωγή παρουσίασε έντονη μη γραμμική απόκριση στη φωτοπερίοδο, αυξανόμενη από το συνεχές σκοτάδι έως τη μέγιστη τιμή της υπό καθεστώς 14:10 Φ:Σ και μειούμενη στη συνέχεια υπό συνθήκες εξαιρετικά μεγάλης ημέρας (23:1 Φ:Σ) και συνεχούς φωτός. Τροφή ενηλίκων πλούσια σε πρωτεΐνη αύξησε σημαντικά την αναπαραγωγική απόδοση σε όλες τις φωτοπεριόδους και επέτρεψε την παραγωγή πολύ περιορισμένου αριθμού αυγών ακόμη και σε συνθήκες συνεχούς σκότους. Αντίθετα τα θηλυκά που στερούνταν πρωτεΐνης στην τροφή δεν παρήγαγαν καθόλου αυγά υπό τις αντίστοιχες συνθήκες. Στο Κεφάλαιο 3 αξιολογήθηκαν οι επιδράσεις του φωτοπεριοδικού εγκλιματισμού (φωτοεγκλιματισμός) στη θερμική ανοχή των ενηλίκων. Ο φωτοεγκλιματισμός κατά τη διάρκεια της ανήλικης ανάπτυξης επηρέασε σημαντικά τόσο τα κατώτατα κρίσιμα θερμικά όρια (CTmin) όσο και τα ανώτατα (CTmax), με τα άτομα που αναπτύχθηκαν υπό συνθήκες μεγάλης ημέρας (14:10 Φ:Σ) να παρουσιάζουν αυξημένη αντοχή στο ψύχος, και τα άτομα που αναπτύχθηκαν σε συνεχές σκοτάδι να εμφανίζουν τη μεγαλύτερη ανοχή στη θερμότητα. Αντίθετα, όταν ο φωτοεγκλιματισμός πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά στο στάδιο του ενηλίκου επηρέασε μόνο το CTmax και όχι το CTmin, γεγονός που υποδηλώνει ότι η έκθεση κατά την ανάπτυξη πιθανότατα ασκεί ισχυρότερη επίδραση στη θερμική φυσιολογία συγκριτικά με την έκθεση μόνο κατά την ενήλικη ζωή. Συνολικά, οι μελέτες αυτές καταδεικνύουν ότι η φωτοπερίοδος ρυθμίζει την απόδοση των ανήλικων σταδίων, την κατανομή της αναπαραγωγής, τη διάρκεια ζωής των ενηλίκων και τη θερμική φυσιολογία ακόμη και σε ένα είδος που δε διαπαύει. Παράλληλα η φωτοπερίοδος μπορεί να επιφέρει μεταγενέστερες επιδράσεις/επιπτώσεις (carry-over effects) που εκτείνονται πέραν της μεταμόρφωσης (π.χ. αρνητικές συνέπειες στο ενήλικο στάδιο λόγω καταπονήσεων κατά την ανήλικη ανάπτυξη). Επιπλέον, οι αποκρίσεις αυτές εξαρτώνται τόσο από το αναπτυξιακό στάδιο όσο και από το εκάστοτε βιολογικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο στο οποίο πραγματοποιείται η εκάστοτε πειραματική διαδικασία.Το δεύτερο μέρος της διατριβής επικεντρώθηκε στην ένταση του φωτός (Κεφάλαια 4 και 5). Στο Κεφάλαιο 4, τα άτομα παρέμειναν καθ’ όλη τη διάρκεια του βιολογικού τους κύκλου σε συνθήκες τριών διαφορετικών επιπέδων έντασης φωτός (~1000, ~5000 και ~16000 lux). Η επιβίωση των ανηλίκων σταδίων παρέμεινε γενικά υψηλή σε όλες τις μεταχειρίσεις, αν και η επιβίωση των νυμφών μειώθηκε στη μεγαλύτερη ένταση φωτός. Η διάρκεια ανάπτυξης και το βάρος της νύμφης παρουσίασαν μη γραμμικές αποκρίσεις, με την ενδιάμεση ένταση να προάγει ταχύτερη ανάπτυξη και μεγαλύτερο βάρος νύμφης, ενώ η υψηλή ένταση οδήγησε σε λιγότερο ευνοϊκή απόδοση. Η ένταση του φωτός επηρέασε τη μακροβιότητα των ενηλίκων, με τα θηλυκά και τα αρσενικά να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους υπό συνθήκες χαμηλής έντασης, ενώ τα θηλυκά εμφάνισαν αυξημένη ωοπαραγωγή στις συνθήκες υψηλής έντασης φωτός. Στο Κεφάλαιο 5 εξετάστηκε η αλληλεπίδραση μεταξύ της έντασης του φωτός (~700, ~5000 και ~16000 lux) και της γήρανσης [ανάμεσα σε ηλικιακές κλάσεις που αποτελούνταν από νεαρά ενήλικα (3-6 ημερών), σεξουαλικά ώριμα ενήλικα στο μέγιστο της αναπαραγωγικής τους απόδοσης (18-21 ημερών) και ηλικιωμένα ενήλικα (44-47 ημερών)] στην κινητική δραστηριότητα (24ωρη δραστηριότητα, δραστηριότητα κατά τη φωτόφαση και δραστηριότητα κατά τη σκοτόφαση), με χρήση αυτοματοποιημένου συστήματος καταγραφής δραστηριότητας (LAM25 Locomotor Activity Monitoring System). Η κινητική δραστηριότητα αυξήθηκε σημαντικά στις συνθήκες ενδιάμεσης και υψηλής έντασης φωτός σε σύγκριση με τις συνθήκες χαμηλού φωτισμού, καταδεικνύοντας ότι η ένταση λειτουργεί ως ποσοτικός ρυθμιστής της συμπεριφορικής απόκρισης. Η γήρανση προκάλεσε έντονη μείωση της δραστηριότητας, με τα ηλικιωμένα άτομα να εμφανίζουν σαφώς χαμηλότερη κινητική δραστηριότητα σε σύγκριση με τα νεαρά και τα σεξουαλικά ώριμα άτομα. Ενώ η συνολική 24ωρη δραστηριότητα και η δραστηριότητα κατά τη φωτόφαση καθορίστηκε κυρίως από τις ανεξάρτητες επιδράσεις της ηλικίας και της έντασης φωτός, η δραστηριότητα κατά τη σκοτόφαση παρουσίασε πιο σύνθετα μοτίβα, συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης νυχτερινής δραστηριότητας σε ηλικιωμένα άτομα που είχαν προηγουμένως εκτεθεί σε υψηλό φωτισμό κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν την πιθανή ύπαρξη μεταγενέστερων επιδράσεων/επιπτώσεων (carry-over effects) που προκαλούνται από το φως και επηρεάζουν μεταγενέστερες συμπεριφορικές καταστάσεις, ενώ παράλληλα καταδεικνύουν ότι ο φωτισμός του περιβάλλοντος αλληλεπιδρά με τη φυσιολογική γήρανση διαμορφώνοντας τη κινητική δραστηριότητα της μύγας της Μεσογείου.Το τρίτο μέρος της διατριβής διερεύνησε τις επιδράσεις της φασματικής σύνθεσης του φωτός (Κεφάλαιο 6). Τα άτομα παρέμειναν σε συνθήκες μονόχρωμης LED ακτινοβόλησης χαμηλής έντασης στα 465 nm (μπλε), 525 nm (πράσινο), 589 nm (κίτρινο) και 627 nm (κόκκινο) καθ’ όλη τη διάρκεια της ανήλικης ανάπτυξης καθώς και της ενήλικης ζωής τους. Η επιβίωση των ανήλικων σταδίων παρέμεινε αξιοσημείωτα σταθερή σε όλες τις φασματικές μεταχειρίσεις, υποδηλώνοντας σημαντική ανθεκτικότητα στις μεταβολές της φασματικής σύνθεσης του ορατού φωτός χαμηλής έντασης. Ωστόσο, το μήκος κύματος επηρέασε τον ρυθμό ανάπτυξης, το βάρος της νύμφης και την ωοπαραγωγή των θηλυκών. Το κίτρινο φως επιμήκυνε τη διάρκεια των σταδίων του αυγού, της προνύμφης, της νύμφης και της συνολικής ανήλικης ανάπτυξης, ενώ το κόκκινο φως επιτάχυνε την ανάπτυξη και απέδωσε βαρύτερες νύμφες. Η διάρκεια ζωής των ενηλίκων και οι αναπαραγωγικές περίοδοι των θηλυκών παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστες από το μήκος κύματος, αν και τα αρσενικά έζησαν γενικά περισσότερο από τα θηλυκά. Η πιο χαρακτηριστική απόκριση αφορούσε στην ωοπαραγωγή, η οποία μειώθηκε δραματικά υπό συνθήκες κόκκινου φωτισμού. Τα αποτελέσματα αυτά υποδεικνύουν ότι η φασματική σύνθεση επηρεάζει κυρίως την κατανομή των πόρων κατά την ανάπτυξη και την αναπαραγωγική φυσιολογία, παρά την επιβίωση των ανήλικων σταδίων ή τη διάρκεια ζωής των ενηλίκων, ενώ παράλληλα υποστηρίζουν ότι περιβάλλοντα διαφορετικού μήκους κύματος χαμηλής έντασης μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά οικολογικά σήματα, ικανά να αναδιαμορφώσουν την έκφραση των χαρακτηριστικών ιστορίας ζωής της μύγας της Μεσογείου χωρίς να προκαλούν θανατηφόρες επιδράσεις.Ολιστικά, η παρούσα διδακτορική διατριβή καταδεικνύει ότι η φωτοπερίοδος, η ένταση του φωτός και η φασματική σύνθεση ασκούν εκτεταμένες επιδράσεις στη μύγα της Μεσογείου, με τη μορφή και την ένταση αυτών των επιδράσεων να διαφοροποιούνται ανάλογα με το βιολογικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο του εκάστοτε εξεταζόμενου χαρακτηριστικού. Οι αποκρίσεις διαφοροποιήθηκαν ποικιλοτρόπως μεταξύ των αναπτυξιακών σταδίων, φύλων, φυσιολογικών χαρακτηριστικών, διατροφικών συνθηκών και ηλικιακών κλάσεων, αποκαλύπτοντας ότι η ευαισθησία στο φως εξαρτάται τόσο από το στάδιο ανάπτυξης όσο και από το εκάστοτε εξεταζόμενο χαρακτηριστικό. Σε όλες τις πειραματικές προσεγγίσεις της παρούσας διατριβής, η ωοπαραγωγή αναδείχθηκε ως ένα από τα βιολογικά γνωρίσματα με τη μεγαλύτερη ευαισθησία στις μεταβολές του φωτός, ενώ η επιβίωση παρουσίασε γενικά μεγαλύτερη σταθερότητα. Τα ευρήματα υποδεικνύουν επίσης ότι το φως ενδεχομένως να επηρεάζει πρωτίστως τις στρατηγικές κατανομής πόρων μεταξύ ανάπτυξης, συντήρησης σώματος, αναπαραγωγής, θερμικής ανοχής και συμπεριφοράς, παρά τη βιωσιμότητα καθαυτή. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι τα αποτελέσματα παρέχουν ισχυρές ενδείξεις πως η φωτοπεριοδική και γενικότερα η φωτοεξαρτώμενη απόκριση παραμένει βιολογικά σημαντική ακόμη και σε ένα είδος που δε διαπαύει, υποστηρίζοντας την άποψη ότι η πλαστικότητα που επάγεται από το φως εκτείνεται πολύ πέρα από τη διάπαυση. Σε πρακτικό επίπεδο, τα ευρήματα αυτά προσφέρουν χρήσιμες κατευθύνσεις για τη βελτιστοποίηση της μαζικής εκτροφής εντόμων και των προγραμμάτων της Τεχνικής των Στείρων Εντόμων (Sterile Insect Technique, SIT), καθώς και για την ενίσχυση της ακριβείας των μοντέλων οικολογικής πρόβλεψης, εξάπλωσης των ειδών-εισβολέων και δυναμικής των πληθυσμών. Σε ευρύτερο πλαίσιο, η διατριβή αυτή αναδεικνύει το φως ως έναν θεμελιώδη περιβαλλοντικό άξονα που πρέπει να εξετάζεται παράλληλα με τη θερμοκρασία και τη διατροφή κατά τη μελέτη της βιοοικολογίας, της φυσιολογίας, της συμπεριφοράς και της εξέλιξης των χαρακτηριστικών ιστορίας ζωής των εντόμων, ενώ παράλληλα θέτει τις βάσεις για μελλοντικές μηχανιστικές, οικολογικές και εφαρμοσμένες μελέτες σχετικά με την πλαστικότητα που επάγει το φως στα έντομα.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
The Mediterranean fruit fly (medfly), Ceratitis capitata (Wiedemann) (Diptera: Tephritidae), is among the most destructive agricultural pests worldwide and serves as an important model species for studying ecological plasticity, invasion biology, and insect life-history evolution. Although light is recognized as a fundamental environmental cue regulating physiology, behavior, and seasonal organization in insects, most research has focused on photoperiodic regulation of diapause, while comparatively little attention has been given to the effects of multiple light components on non-diapausing species. Generally, light is inherently multidimensional, consisting of temporal (photoperiod), quantitative (intensity), and qualitative (spectral composition) properties that may influence biological processes through distinct mechanisms. The present thesis aimed to provide a comprehensive assessment of how major light parameters shape the bioecology of C. capitata. Using a laboratory-established ...
The Mediterranean fruit fly (medfly), Ceratitis capitata (Wiedemann) (Diptera: Tephritidae), is among the most destructive agricultural pests worldwide and serves as an important model species for studying ecological plasticity, invasion biology, and insect life-history evolution. Although light is recognized as a fundamental environmental cue regulating physiology, behavior, and seasonal organization in insects, most research has focused on photoperiodic regulation of diapause, while comparatively little attention has been given to the effects of multiple light components on non-diapausing species. Generally, light is inherently multidimensional, consisting of temporal (photoperiod), quantitative (intensity), and qualitative (spectral composition) properties that may influence biological processes through distinct mechanisms. The present thesis aimed to provide a comprehensive assessment of how major light parameters shape the bioecology of C. capitata. Using a laboratory-established population originating from the region of Lechonia (Volos, Greece), six experimental studies were conducted under controlled environmental conditions to investigate how photoperiod, light intensity, and spectral composition (wavelength or light color) influence life-history traits, thermal tolerance, and locomotor behavior.The first part of the thesis examined the role of photoperiod (Chapters 3, 4 and 5). In Chapter 3, immature stages (egg, larva, pupa) were reared under four photoperiodic regimes (0:24, 8:16, 14:10, and 24:0 L:D), while all adults subsequently experienced a common 14:10 L:D regime. Photoperiod affected immature performance, with long-day conditions (14:10 L:D) producing the highest egg to adult survival and the shortest developmental duration, whereas constant light and constant darkness prolonged development, reduced survival, and produced smaller and lighter pupae. Short-day conditions (8:16 L:D) generated the heaviest pupae, suggesting differences in developmental resource allocation. Despite these effects during immature development, adult demographic traits were largely unaffected by developmental photoperiodic history (photoperiodic stress), although minor reductions in male longevity were observed following exposure to constant light during development and in female fecundity following exposure to constant light and darkness during development. Chapter 4 investigated interactions between photoperiod and adult nutrition by exposing females to six photoperiodic regimes (0:24, 1:23, 8:16, 14:10, 23:1, and 24:0 L:D) combined with either protein-enriched or sugar-only diets. Female longevity was greatest under constant darkness and extremely long night conditions (1:23 L:D), particularly when protein was available, whereas intermediate and long daylengths generally reduced lifespan. Fecundity displayed a pronounced non-linear response to photoperiod, increasing from constant darkness to peak under 14:10 L:D and declining thereafter under extremely long day (23:1 L:D) and constant light conditions. Dietary protein substantially enhanced reproductive output across all photoperiods and enabled limited egg production even under constant darkness, while females deprived of protein failed to reproduce under these conditions. Chapter 5 evaluated effects of photoperiodic acclimation (photoacclimation) on adult thermal tolerance. Developmental photoacclimation significantly influenced both critical thermal minima (CTmin) and maxima (CTmax), with long-day-reared individuals exhibiting enhanced cold tolerance and constant-darkness-reared flies displaying the highest heat tolerance. In contrast, adult-only photoacclimation affected CTmax but not CTmin, indicating that developmental exposure might exert stronger effects on thermal physiology compared to adult exposure. Overall, these studies demonstrate that photoperiod regulates immature performance, reproductive allocation, adult lifespan and thermal physiology even in a non-diapausing species, developmental photoperiod can generate carry-over effects extending beyond metamorphosis, while responses are stage-specific and context-dependent.The second part of the thesis focused on light intensity (Chapters 6 and 7). In Chapter 6, flies were maintained throughout their entire life cycle under three ecologically relevant light intensities (~1000, ~5000, and ~16000 lux). Immature survival was generally robust across treatments, although pupal survival was reduced under the highest intensity. Developmental duration and pupal weight responded non-linearly, with intermediate intensity promoting faster development and larger pupae, while higher intensity resulted in less favorable performance. Adult longevity was influenced by light intensity, with both sexes displaying extended lifespans under low intensity conditions, whereas female fecundity increased progressively with increasing intensity. Chapter 7 examined the interaction between light intensity (~700, ~5000, and ~16000 lux) and ageing [distinct age classes of young adults (3-6 days old), sexually mature adults at peak reproductive performance (18-21 days old), and elderly adults (44-47 days old)] on locomotor activity (24-h, photophase, and scotophase activity) using automated activity monitoring (LAM25 Locomotor Activity Monitoring system). Locomotor activity increased under intermediate and high illumination compared with low-intensity conditions, demonstrating that light intensity acts as a quantitative regulator of behavioral output. Ageing produced a marked decline in activity, with older flies exhibiting substantially lower locomotor activity than young and sexually mature individuals. While total daily activity and photophase activity were largely determined by independent effects of age and light intensity, activity in scotophase revealed more complex patterns, including increased nocturnal activity in older flies previously exposed to high daytime illumination. These findings suggest the possible existence of light-induced carry-over effects influencing subsequent behavioral states and indicate that environmental illumination interacts with physiological ageing to shape locomotor behavior of medfly.The third part of the thesis investigated the effects of spectral composition (Chapter 8). Individuals were maintained under monochromatic blue (465 nm), green (525 nm), yellow (589 nm), and red (627 nm) LED illumination of low intensity throughout development and adulthood. Immature survival remained remarkably stable across all spectral treatments, indicating substantial developmental resilience to variation in low-intensity visible wavelength composition. Nevertheless, wavelength had an impact on developmental rate, pupal weight, and reproductive performance of females. Yellow light consistently prolonged egg, larval, pupal, and overall immature development, whereas red light accelerated development and produced heavier pupae. Adult longevity and female reproductive periods were largely unaffected by wavelength, although males generally survived longer than females. The most pronounced response involved fecundity, which was dramatically reduced under red illumination. These findings indicate that spectral composition primarily influences developmental allocation and reproductive physiology rather than immature survival or adult longevity and suggest that low-intensity wavelength environments can function as ecologically relevant signals capable of reshaping life-history expression of medfly without inducing lethal effects.Overall, the present thesis demonstrates that photoperiod, light intensity, and spectral composition exert pervasive but highly context-dependent effects on the biology of C. capitata. Responses varied among developmental stages, sexes, physiological traits, nutritional conditions, and age classes, revealing that light sensitivity is both stage- and trait-specific. Across experiments, fecundity consistently emerged among the most light-responsive components of medfly biology, whereas survival was generally more resilient to photic variation. The findings further indicate that light primarily modifies allocation strategies among growth, maintenance, reproduction, thermal tolerance, and behavior rather than directly affecting viability. Importantly, the results provide strong evidence that photoperiodic and broader photoresponsive regulation remain biologically relevant in a non-diapausing insect species, supporting the view that light-mediated plasticity extends far beyond diapause regulation. From an applied perspective, these findings provide valuable guidance for optimizing insect mass-rearing and sterile insect technique (SIT) programs and enhancing the accuracy of modeling related to ecological forecasting, invasion biology, and population dynamics. More broadly, this thesis establishes light as a fundamental environmental axis that should be considered alongside temperature and nutrition when investigating insect bioecology, physiology, behavior, and life-history evolution, while providing a foundation for future mechanistic, ecological, and applied studies of light-mediated plasticity in insects.
περισσότερα