Περίληψη
Στην παρούσα Διδακτορική Διατριβή μελετήθηκε ο σχεδιασμός, η σύνθεση, η βελτιστοποίηση των συνθηκών παρασκευής και απομόνωσης, καθώς και η βιολογική αξιολόγηση νέων υβριδικών παραγώγων κουμαρίνης. Ο σχεδιασμός των ενώσεων βασίστηκε στη στρατηγική του μοριακού υβριδισμού και ειδικότερα στον συνδυασμό του κουμαρινικού σκελετού με πυριδινικά ή κινολινικά δομικά τμήματα και πενταμελείς αζωτούχους ή/και οξυγονούχους ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Η μελέτη επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη υβριδικών παραγώγων κουμαρίνης–πυριδίνης–1,2,3-τριαζολίου και κουμαρίνης–πυριδίνης–ισοξαζολίου, καθώς και συμπυκνωμένων πυριδινοκουμαρινικών και οξαζολοπυριδινοκουμαρινικών συστημάτων.Αρχικά, αναπτύχθηκαν υβριδικά παράγωγα κουμαρίνης–πυριδίνης/κινολίνης, στα οποία τα επιμέρους ετεροκυκλικά τμήματα συνδέονται μέσω ενός 1,2,3-τριαζολικού δακτυλίου. Για την δόμηση του τελευταίου εφαρμόστηκε η καταλυόμενη από Cu(I) κυκλοπροσθήκη αζιδίου–αλκινίου (CuAAC), με χρήση διαφορετικών αζιδικών και προπαργυλικών πρόδρομων ενώσεων ...
Στην παρούσα Διδακτορική Διατριβή μελετήθηκε ο σχεδιασμός, η σύνθεση, η βελτιστοποίηση των συνθηκών παρασκευής και απομόνωσης, καθώς και η βιολογική αξιολόγηση νέων υβριδικών παραγώγων κουμαρίνης. Ο σχεδιασμός των ενώσεων βασίστηκε στη στρατηγική του μοριακού υβριδισμού και ειδικότερα στον συνδυασμό του κουμαρινικού σκελετού με πυριδινικά ή κινολινικά δομικά τμήματα και πενταμελείς αζωτούχους ή/και οξυγονούχους ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Η μελέτη επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη υβριδικών παραγώγων κουμαρίνης–πυριδίνης–1,2,3-τριαζολίου και κουμαρίνης–πυριδίνης–ισοξαζολίου, καθώς και συμπυκνωμένων πυριδινοκουμαρινικών και οξαζολοπυριδινοκουμαρινικών συστημάτων.Αρχικά, αναπτύχθηκαν υβριδικά παράγωγα κουμαρίνης–πυριδίνης/κινολίνης, στα οποία τα επιμέρους ετεροκυκλικά τμήματα συνδέονται μέσω ενός 1,2,3-τριαζολικού δακτυλίου. Για την δόμηση του τελευταίου εφαρμόστηκε η καταλυόμενη από Cu(I) κυκλοπροσθήκη αζιδίου–αλκινίου (CuAAC), με χρήση διαφορετικών αζιδικών και προπαργυλικών πρόδρομων ενώσεων. Η συστηματική διερεύνηση των συνθηκών έδειξε ότι η αποτελεσματικότητα της αντίδρασης εξαρτάται σημαντικά από τη δομή των υποστρωμάτων.Στη συνέχεια, διερευνήθηκε η σύνθεση υβριδικών παραγώγων κουμαρίνης–πυριδίνης–ισοξαζολίου μέσω 1,3-διπολικής κυκλοπροσθήκης in situ σχηματιζόμενων νιτριλοξειδίων από αλδοξίμες με τερματικά αλκίνια. Στην πρώτη προσέγγιση χρησιμοποιήθηκαν πυριδινικές αλδοξίμες και διαφορετικά προπαργυλοϋποκατεστημένα κουμαρινικά παράγωγα ως διπολόφιλα. Η μελέτη ανέδειξε τη σημαντική επίδραση τόσο της θέσης του ατόμου αζώτου στον πυριδινικό δακτύλιο όσο και της θέσης και του τρόπου σύνδεσης της προπαργυλικής ομάδας στον κουμαρινικό σκελετό. Παράλληλα, η απομόνωση ανταγωνιστικών προϊόντων, όπως φουροξάνια και 1,2,4-οξαδιαζόλια, υπογράμμισε τη σημασία του ελέγχου των συνθηκών σχηματισμού του νιτριλοξειδίου.Στη δεύτερη συνθετική προσέγγιση για την παρασκευή ισοξαζολικών υβριδίων αντιστράφηκε ο ρόλος των δύο δομικών τμημάτων. Ως πρόδρομες ενώσεις των νιτριλοξειδίων χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλες κουμαρινικές αλδοξίμες, ενώ το πυριδινικό ή κινολινικό τμήμα εισήχθη μέσω διαφορετικών τερματικών αλκινίων. Η διερεύνηση των συνθηκών οξείδωσης και κυκλοπροσθήκης, καθώς και η τροποποίηση παραμέτρων όπως η θερμοκρασία, η αραίωση, η περίσσεια του αλκινίου και ο τρόπος προσθήκης της αλδοξίμης, επέτρεψαν την απομόνωση σειράς νέων ισοξαζολικών παραγώγων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε και ο ανταγωνιστικός διμερισμός του κουμαρινικού νιτριλοξειδίου, ο οποίος επηρέασε σημαντικά την έκβαση της αντίδρασης και τη δυνατότητα απομόνωσης των προϊόντων.Παράλληλα, στο πλαίσιο συνεργατικής ερευνητικής μελέτης εξετάστηκε η δόμηση ενός συμπυκνωμένου οξαζολοπυριδινοκουμαρινικού συστήματος. Η εφαρμογή ιωδιοκαταλυόμενης αντίδρασης τύπου Povarov στην κατάλληλη αμινοοξαζολοκουμαρίνη οδήγησε τοποεκλεκτικά στο επιθυμητό πολυσυμπυκνωμένο παράγωγο.Τέλος, πραγματοποιήθηκε μελέτη για την παρασκευή και περαιτέρω λειτουργικοποίηση ενός συμπυκνωμένου πυριδινοκουμαρινικού σκελετού. Η ενδομοριακή κυκλοποίηση του κατάλληλου προπαργυλαμινοκουμαρινικού υποστρώματος παρουσία Au/TiO₂ οδήγησε αποτελεσματικά στον επιθυμητό πυριδινοκουμαρινικό πυρήνα. Ακολούθησε η εισαγωγή διαφορετικών λειτουργικών ομάδων και η αξιοποίηση των παραγόμενων ενδιαμέσων σε περαιτέρω συνθετικούς μετασχηματισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάπτυξη οξαζολοπυριδινοκουμαρινικών συστημάτων, όπου παρατηρήθηκε ο σχηματισμός διαφορετικών συμπυκνωμένων τοποϊσομερών και των αντίστοιχων μη κυκλοποιημένων αμιδικών παραγώγων. Παράλληλα, εξετάστηκαν εναλλακτικές συνθετικές προσεγγίσεις για την περαιτέρω τροποποίηση των συγκεκριμένων συμπυκνωμένων ετεροκυκλικών συστημάτων.Η βιολογική αξιολόγηση επιλεγμένων ενώσεων πραγματοποιήθηκε ως προς την αναστολή της λιπιδικής υπεροξείδωσης και της λιποξυγονάσης καθώς και ως προς την κυτταροτοξική δράση έναντι ανθρώπινων καρκινικών κυτταρικών σειρών. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν διαφοροποιημένο βιολογικό προφίλ μεταξύ των επιμέρους σειρών και έδειξαν ότι οι δομικές μεταβολές μεταξύ των εξεταζόμενων δομών μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τις εξεταζόμενες βιολογικές ιδιότητες.Συνολικά, η παρούσα εργασία οδήγησε στην ανάπτυξη ενός συνόλου υβριδικών και συμπυκνωμένων κουμαρινικών παραγώγων και στη διερεύνηση διαφορετικών συνθετικών μεθοδολογιών για την δόμηση τριαζολικών, ισοξαζολικών, πυριδινικών και οξαζολικών ετεροκυκλικών συστημάτων και παρείχε χρήσιμα δεδομένα για τον περαιτέρω σχεδιασμό νέων κουμαρινικών παραγώγων με πιθανό βιολογικό ενδιαφέρον.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
The goal of this present Doctoral Dissertation is the design, synthesis, optimization of preparation and isolation conditions and the biological evaluation of novel coumarin-based hybrid derivatives. The compounds were designed according to the molecular hybridization strategy by combining the coumarin scaffold with pyridine or quinoline moieties and five-membered nitrogen and/or oxygen-containing heterocyclic rings. The study focused on the development of coumarin–pyridine–1,2,3-triazole and coumarin–pyridine–isoxazole hybrid derivatives, as well as fused pyridocoumarin and oxazolopyridocoumarin systems.Initially, coumarin–pyridine/quinoline hybrid derivatives were developed, in which the different heterocyclic moieties are connected through a 1,2,3-triazole ring. For the construction of this ring, the Cu(I)-catalyzed azide–alkyne cycloaddition (CuAAC) was applied using different azide and propargyl precursors. Investigation of the reaction conditions showed that the efficiency of the ...
The goal of this present Doctoral Dissertation is the design, synthesis, optimization of preparation and isolation conditions and the biological evaluation of novel coumarin-based hybrid derivatives. The compounds were designed according to the molecular hybridization strategy by combining the coumarin scaffold with pyridine or quinoline moieties and five-membered nitrogen and/or oxygen-containing heterocyclic rings. The study focused on the development of coumarin–pyridine–1,2,3-triazole and coumarin–pyridine–isoxazole hybrid derivatives, as well as fused pyridocoumarin and oxazolopyridocoumarin systems.Initially, coumarin–pyridine/quinoline hybrid derivatives were developed, in which the different heterocyclic moieties are connected through a 1,2,3-triazole ring. For the construction of this ring, the Cu(I)-catalyzed azide–alkyne cycloaddition (CuAAC) was applied using different azide and propargyl precursors. Investigation of the reaction conditions showed that the efficiency of the reaction depends on the structure of the substrates.Furthermore, the synthesis of coumarin–pyridine–isoxazole hybrid derivatives was investigated through the 1,3-dipolar cycloaddition of in situ generated nitrile oxides, derived from aldoximes reacting with terminal alkynes. In the first approach, pyridine aldoximes were used as dipoles and different propargyl-substituted coumarin derivatives were used as dipolarophiles. The study showed that both the position of the nitrogen atom in the pyridine ring and the position and type of linkage of the propargyl group to the coumarin scaffold affected the reaction. In addition, the isolation of competing products, such as furoxans and 1,2,4-oxadiazoles, highlighted the importance of controlling the conditions of nitrile oxide formation.In the second synthetic approach for the preparation of isoxazole hybrids, the roles of the two structural components were reversed. Suitable coumarin aldoximes were used as nitrile oxide precursors, while the pyridine or quinoline moiety was introduced through different terminal alkynes. Investigation of the oxidation and cycloaddition conditions, together with the modification of parameters such as temperature, dilution, excess of alkyne and the aldoxime addition, allowed the isolation of new isoxazole derivatives. It was worth mentioning that the competing dimerization of the coumarin-derived nitrile oxide significantly affected the reaction outcome and the isolation of the desired products.As part of a collaborative research project, the construction of a fused oxazolopyridocoumarin system was examined. Application of an iodine-catalyzed Povarov-type reaction to the appropriate aminooxazolocoumarin led regioselectively to the desired fused derivative.Finally, the construction and further functionalization of a fused pyridocoumarin scaffold were investigated. Intramolecular cyclization of the appropriate propargylaminocoumarin substrate in the presence of Au/TiO₂ efficiently afforded the desired pyridocoumarin scaffold. This was followed by the introduction of different functional groups and the use of the resulting intermediates in further transformations. Particular emphasis was placed on the development of oxazolopyridocoumarin systems, where different fused regioisomers and the non-cyclized amide derivatives were formed. Alternative synthetic approaches for the further modification of these fused heterocyclic systems were also examined.Selected compounds were biologically evaluated for their ability to inhibit lipid peroxidation and lipoxygenase activity, as well as for their cytotoxic activity against certain human cancer cell lines. The results revealed different biological profiles among the individual compounds examined.Overall, the present work led to the development of a series of hybrid and fused coumarin derivatives and to the investigation of different synthetic methodologies for the formation of triazole-, isoxazole-, pyridine-, and oxazole-containing heterocyclic systems. The results provided useful information for the further design of new coumarin derivatives with potential biological interest.
περισσότερα