Μελέτη συσχέτισης παραμέτρων ενδομοσχευμάτων ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής με την ευενδοτότητα του αορτικού τοιχώματος

Abstract

Background-Aim. Τhe patients treated with EVAR have outnumbered the patients treated with open surgical repair. Endografts are manufactured by material that is less compliant than the native aortic wall and implantation of them causes decrease in aortic compliance. Increased aortic stiffness is independent prognostic factor for adverse cardiovascular events. Measurement of PWV is the gold standard method for measuring aortic stiffness. The aim of the present study is the investigation of correlation between the length and other properties of endografts used in EVAR and increase of PWV and decrease of aortic compliance. Material and Methods. This is a prospective, monocentric, single-arm observational study. All patients included in the study signed an informed written consent. A detailed medical history of all patients was recorded. Each patient was subjected to a preoperative CTA. DSAs from each EVAR procedure were collected. Details regarding EVAR procedures were recorded too. PWV was measured pre- and post-operatively. Power analysis found that a sample size of 107 patients is required. Primary endpoint was the correlation of endograft length used during EVAR and aortic stiffness increase. If needed, an extension of endografts to external iliac arteries was deployed. Secondary endpoints were the correlation of endograft fabrics and increase of aortic stiffness and PWV, the correlation of EVAR and myocardial and kidney injury during the immediate postoperative period 48 hours. Statistical analysis was conducted SPSS v29.0 software and statistical significance was set at 0.05.Results. The mean age of the patients was 72±7.5 years and 93.5% were males. The mean transverse AAA diameter was 5.7±1.1 cm. Mean endograft length was 169.7±26.9 mm and an extension to external iliac artery was deployed in 10 patients. The mean pre- and post-operative PWV were 10.72±2.07 m/s and 11.93±2.27 m/s respectively. A strong positive correlation was found between endograft length and PWV (p < 0.001). In patients with external iliac artery extension aortic stiffness was increased excessively (t = -4.463 και p = 0.002). No statistically significant difference in PWV was found between the three types of endograft (p = 0.740). Overall 18 patients presented myocardial injury and 26 acute kidney injury. No correlation was found between the length, the type endograft, the extension to external iliac artery, increased PWV and myocardial and kidney injury during the immediate postoperative period. Conclusions. Implantation of endograft during EVAR for AAA management causes increase of aortic stiffness respective to the length of the endograft, while excessive aortic stiffness increase was found in cases with external iliac artery extension. Improvement of the endografts and their manufacturing with more compliant material, which cause lower increase of aortic stiffness and affect the compliance of the native aortic wall in a minimum way, could ameliorate the detrimental effects on the heart and other organs. Larger studies should be conducted in the future so that more reliable conclusions could be reached.

Γνωστικό υπόβαθρο-Σκοπός. Ο αριθμός των ΑΚΑ που αντιμετωπίζονται με EVAR είναι σαφώς υψηλότερος από αυτών που αντιμετωπίζονται με ανοικτή αποκατάσταση. Τα ενδομοσχεύματα είναι κατασκευασμένα από υλικά που είναι λιγότερο ευένδοτα από το φυσικό τοίχωμα της κοιλιακής αορτής και η εμφύτευσή τους στην αορτή οδηγεί σε μείωση της ευενδοτότητάς της. Η αυξημένη αορτική σκληρία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα για καρδιαγγειακά συμβάματα. Η μέθοδος εκλογής για τη μέτρηση της αορτικής σκληρίας είναι η μέτρηση της PWV. Σκοπός της παρούσης μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης του μήκους και άλλων χαρακτηριστικών των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται στην EVAR με την αύξηση της PWV και τη μείωση της ευενδοτότητας της αορτής. Υλικό και Μέθοδος. Η μελέτη είναι προοπτική μονοκεντρική παρατήρησης. Όλοι οι ασθενείς ενημερώθηκαν και συναίνεσαν για τη συμμετοχή τους υπογράφοντας γραπτή συγκατάθεση. Καταγράφηκε το αναλυτικό ιατρικό ιστορικό των ασθενών. Κάθε ασθενής υποβλήθηκε προεγχειρητικά σε CTA. Οι DSA από την επέμβαση EVAR κάθε ασθενούς συλλέχθηκαν επίσης. Επιπροσθέτως, καταγράφηκαν δεδομένα που αφορούσαν την επέμβαση EVAR. Η PWV μετρήθηκε προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Η εκτίμηση για το μέγεθος δείγματος είναι 107 ασθενείς. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο είναι η συσχέτιση του μήκους των ενδομοσχευμάτων με την αύξηση της αορτικής σκληρίας. Εφόσον κρίνεται απαραίτητο, το ενδομόσχευμα επεκτείνεται ως την δεξιά έξω λαγόνιο αρτηρία. Στα δευτερογενή καταληκτικά σημεία ανήκει η συσχέτιση του υλικού κατασκευής των ενδομοσχευμάτων με την αύξηση της αορτικής σκληρίας και της PWV, η συσχέτιση της EVAR με μυοκαρδιακή και νεφρική βλάβη κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο. Όλες οι στατιστικές αναλύσεις διενεργήθηκαν με το λογισμικό SPSS v29.0 και το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 72±7,5 έτη και 93,5% αυτών είναι άρρενες. Η μέση εγκάρσια διάμετρος των ΑΚΑ ήταν 5,7±1,1 cm. Το μέσο μήκος των ενδομοσχευμάτων ήταν 169,7±26,9 mm και προέκταση στη δεξιά έξω λαγόνιο αρτηρία απαιτήθηκε σε 10 ασθενείς. Η μέση τιμή της προεγχειρητικής και μετεγχειρητικής PWV ήταν 10,72±2,07 m/s και 11,93±2,27 m/s αντίστοιχα. Βρέθηκε πολύ ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ του μήκους του μοσχεύματος και της dPWV (p < 0.001). Οι ασθενείς με προέκταση στην έξω λαγόνιο αρτηρία είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στην αορτική σκληρία (t = -4.463 και p = 0.002). Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στη PWV μεταξύ των τύπων ενδομοσχεύματος (p = 0.740). Συνολικά 18 ασθενείς παρουσίασαν μυοκαρδιακή βλάβη και 26 οξεία νεφρική βλάβη. Δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στο μήκος, τον τύπο του ενδομοσχεύματος, την επέκταση στην έξω λαγόνιο αρτηρία και την αυξημένη PWV με την εμφάνιση μυοκαρδιακής και οξείας νεφρικής βλάβης κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο. Συμπεράσματα. Η εμφύτευση ενδομοσχευμάτων κατά την EVAR προκαλεί αύξηση της αορτικής σκληρίας αναλόγως του μήκους του ενδομοσχεύματος με υπέρμετρη αύξηση στις περιπτώσεις επέκτασης στις έξω λαγόνιες αρτηρίες. Η βελτιστοποίηση των ενδομοσχευμάτων και η κατασκευή τους με περισσότερο ευένδοτα υλικά, ώστε να προκαλούν τη μικρότερη δυνατή αύξηση της αορτικής σκληρίας επηρεάζοντας την ευενδοτότητα του αορτικού τοιχώματος στο μικρότερο δυνατό βαθμό μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις στην καρδιά και στα υπόλοιπα όργανα. Μεγαλύτερες μελέτες απαιτούνται στο μέλλον για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.