Περίληψη
Στην παρούσα διατριβή αναπτύχθηκαν υδατικές πολυουρεθανικές και νανοσύνθετες επιστρώσεις με ιδιότητες αυτοΐασης, μέσω της συστηματικής μελέτης τριών διαφορετικών μηχανισμών: ενός εξωγενούς μηχανισμού με ενσωμάτωση μικροκαψουλών, ενός εγγενούς μηχανισμού που βασίζεται σε δεσμούς υδρογόνου και ενός εγγενούς μηχανισμού που βασίζεται στη θερμικά αντιστρεπτή αντίδραση Diels-Alder. Παράλληλα, αναπτύχθηκε μία μη καταστροφική μέθοδος ποσοτικοποίησης της ικανότητας αυτοΐασης, βασισμένη στην ανάλυση τιμών της κλίμακας του γκρι (grey value analysis) σε φωτογραφίες οπτικού μικροσκοπίου.Για τη μελέτη του εξωγενούς μηχανισμού αναπτύχθηκαν υβριδικά συστήματα πολυουρεθάνης με μικροκάψουλες που περιείχαν διϊσοκυανική ισοφορόνη (IPDI). Για ρωγμές πλάτους ~5 μm, η ενσωμάτωση μικροκαψουλών σε περιεκτικότητες 10, 20 και 30 wt% οδήγησε στην πλήρη αποκατάστασή τους εντός 24 ωρών μετά την προσθήκη νερού, έναντι μερικής αποκατάστασης για την καθαρή πολυουρεθάνη η οποία δεν περιείχε τις μικροκάψουλες. Ο μηχανισ ...
Στην παρούσα διατριβή αναπτύχθηκαν υδατικές πολυουρεθανικές και νανοσύνθετες επιστρώσεις με ιδιότητες αυτοΐασης, μέσω της συστηματικής μελέτης τριών διαφορετικών μηχανισμών: ενός εξωγενούς μηχανισμού με ενσωμάτωση μικροκαψουλών, ενός εγγενούς μηχανισμού που βασίζεται σε δεσμούς υδρογόνου και ενός εγγενούς μηχανισμού που βασίζεται στη θερμικά αντιστρεπτή αντίδραση Diels-Alder. Παράλληλα, αναπτύχθηκε μία μη καταστροφική μέθοδος ποσοτικοποίησης της ικανότητας αυτοΐασης, βασισμένη στην ανάλυση τιμών της κλίμακας του γκρι (grey value analysis) σε φωτογραφίες οπτικού μικροσκοπίου.Για τη μελέτη του εξωγενούς μηχανισμού αναπτύχθηκαν υβριδικά συστήματα πολυουρεθάνης με μικροκάψουλες που περιείχαν διϊσοκυανική ισοφορόνη (IPDI). Για ρωγμές πλάτους ~5 μm, η ενσωμάτωση μικροκαψουλών σε περιεκτικότητες 10, 20 και 30 wt% οδήγησε στην πλήρη αποκατάστασή τους εντός 24 ωρών μετά την προσθήκη νερού, έναντι μερικής αποκατάστασης για την καθαρή πολυουρεθάνη η οποία δεν περιείχε τις μικροκάψουλες. Ο μηχανισμός αποδίδεται στον διπλό ρόλο του νερού, το οποίο δρα ως πλαστικοποιητής της μήτρας και ταυτόχρονα αντιδρά με το απελευθερούμενο IPDI σχηματίζοντας δίκτυο πολυουρίας που σφραγίζει τη ρωγμή.Για την ενίσχυση της εγγενούς αυτοΐασης παρασκευάστηκαν νανοσύνθετα υλικά με τρία γραφενικά παράγωγα τα οποία καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα βαθμών οξείδωσης: οξείδιο του γραφενίου (GO), ανηγμένο οξείδιο του γραφενίου (rGO) και μερικώς ανηγμένο οξείδιο του γραφενίου (p-rGO), το οποίο συντέθηκε μέσω ελέγχου της συγκέντρωσης του αναγωγικού μέσου. Όλες οι νανοσύνθετες επιστρώσεις εμφάνισαν βελτιωμένη ικανότητα αυτοΐασης στους 90 °C έναντι της καθαρής πολυουρεθάνης, με βέλτιστο αποτέλεσμα για το p-rGO σε συγκέντρωση 0.015 wt% (~83% μετά από 22 ώρες, έναντι ~55% για την καθαρή πολυουρεθάνη). Οι μετρήσεις ATR-IR και θερμικής αγωγιμότητας έδειξαν ότι το p-rGO συνδυάζει επαρκείς οξυγονούχες ομάδες για τον σχηματισμό δεσμών υδρογόνου ενώ συγχρόνως εμφανίζει ικανοποιητική τιμή της θερμικής αγωγιμότητας, αναδεικνύοντας συνέργεια δύο μηχανισμών αυτοΐασης. Για τη μελέτη του εγγενούς μηχανισμού που βασίζεται στην αντίδραση Diels-Alder, συντέθηκε διόλη DA και στη συνέχεια τρεις υδατικές πολυουρεθανικές διασπορές βασισμένες σε πολυκαρβονική πολυόλη: η PUDA (με ενσωματωμένη τη διόλη DA), η PU3 και η PU4 (χωρίς προϊόν DA, για σύγκριση). Η PUDA παρουσίασε ταχύτερη αυτοΐαση σε θερμοκρασίες ≥ 90 °C με την πλήρη αυτοΐαση να επιτυγχάνεται στους 90 °C σε 10 λεπτά, έναντι περίπου 1 ώρας για την PU3 και 2.5 ωρών για την PU4, ενώ στους 120 °C οι αντίστοιχοι χρόνοι ήταν 20 s, 5 λεπτά και 20 λεπτά. Η ταχύτερη αυτοΐαση αποδίδεται στην αντίδραση retro Diels-Alder (r-DA), η οποία ενεργοποιείται σε θερμοκρασίες υψηλότερες των ~90 °C, διασπώντας τους δεσμούς DA, και άρα μειώνοντας το μοριακό βάρος και αυξάνοντας την κινητικότητα των αλυσίδων ώστε το υλικό να ρέει ευκολότερα προς τη ρωγμή. Χαρακτηριστικά, στους 50 °C, όπου η r-DA δεν είναι ενεργή, η PUDA εμφανίζει ικανότητα αυτοΐασης παρόμοια με εκείνη της PU3. Η παραμονή της PUDA για 24 ώρες στους 60 °C οδήγησε σε μερικό επανασχηματισμό των δεσμών DA, επιβεβαιώνοντας τη θερμική αντιστρεψιμότητα του συστήματος.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
In the present thesis, waterborne polyurethane and nanocomposite coatings with self-healing properties were developed through a systematic study of three different self-healing mechanisms: an extrinsic mechanism based on the incorporation of microcapsules, an intrinsic mechanism based on hydrogen bonds and an intrinsic mechanism based on the thermally reversible Diels-Alder reaction. In parallel, a non-destructive method for the quantification of the healing efficiency was developed, based on grey value analysis of optical microscopy images.For the study of the extrinsic mechanism, hybrid polyurethane systems containing microcapsules loaded with isophorone diisocyanate (IPDI) were developed. For cracks with width ~ 5 μm, the incorporation of microcapsules at loadings of 10, 20 and 30 wt% resulted to the complete healing of the crack within 24 hours after the addition of water whereas only a partial healing was observed in the neat polyurethane that did not contain nanocapsules. The hea ...
In the present thesis, waterborne polyurethane and nanocomposite coatings with self-healing properties were developed through a systematic study of three different self-healing mechanisms: an extrinsic mechanism based on the incorporation of microcapsules, an intrinsic mechanism based on hydrogen bonds and an intrinsic mechanism based on the thermally reversible Diels-Alder reaction. In parallel, a non-destructive method for the quantification of the healing efficiency was developed, based on grey value analysis of optical microscopy images.For the study of the extrinsic mechanism, hybrid polyurethane systems containing microcapsules loaded with isophorone diisocyanate (IPDI) were developed. For cracks with width ~ 5 μm, the incorporation of microcapsules at loadings of 10, 20 and 30 wt% resulted to the complete healing of the crack within 24 hours after the addition of water whereas only a partial healing was observed in the neat polyurethane that did not contain nanocapsules. The healing mechanism, in this case, is attributed to the dual role of water, which acts as a plasticizer of the matrix and at the same time reacts with the released IPDI to form a polyurea network that seals the crack.To enhance intrinsic self-healing, nanocomposite materials were developed using three graphene derivatives spanning a wide range of the degree of oxidation; graphene oxide (GO), reduced graphene oxide (rGO) and partially reduced graphene oxide (p-rGO), which was synthesized by controlling the concentration of the reducing agent. All nanocomposite coatings exhibited improved healing efficiency at 90 °C compared with the neat polyurethane, with the best performance being obtained for the p-rGO at concentration 0.015 wt% (~83% after 22 hours, compared with ~55% for the neat polyurethane). ATR-IR and thermal conductivity measurements demonstrated that p-rGO combines a sufficient content of oxygen-containing groups capable of hydrogen bond formation in conjunction with a significant value for the thermal conductivity, revealing a synergy between the two mechanisms.For the study of the intrinsic mechanism that is based on the Diels-Alder reaction, initially a DA diol was synthesized, that was followed by the synthesis of three waterborne polyurethane dispersions based on a polycarbonate polyol; these are PUDA, which is the one containing the DA diol as well as PU3 and PU4, without the DA adduct, as reference systems. PUDA exhibited the fastest self-healing at temperatures ≥ 90 °C. Specifically, for PUDA complete crack closure was achieved at 90 °C within 10 minutes, compared with approximately 1 hour for PU3 and 2.5 hours for PU4, while at 120 °C the corresponding times were 20 s, 5 minutes and 20 minutes. The faster self-healing is attributed to the retro Diels-Alder (r-DA) reaction, which becomes active at temperatures above 90 °C and cleaves the DA bonds, thereby decreasing the molecular weight and increasing chain mobility so that the material can flow into the crack. Notably at 50 °C, where the r-DA reaction is not active, PUDA exhibits a healing efficiency very similar to that of PU3. Keeping PUDA at 60 °C for 24 hours resulted in the partial reformation of the DA bonds, confirming the thermal reversibility of the system.
περισσότερα