Περίληψη
Η εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροπινών GnRH (Gonadotropin-Releasing Hormone, ή LHRH: luteinizing hormone-releasing hormone - ορμόνη απελευθέρωσης της ωχρινοτρόπου ορμόνης) είναι ένα δεκαπεπτίδιο, το οποίο παράγεται και εκκρίνεται με ώσεις από τον υποθάλαμο, ελέγχοντας την απελευθέρωση των γοναδοτροπινικών ορμονών LH (ωχρινοτρόπος ορμόνη) και FSH (θυλακιοτρόπος ορμόνη) από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης. Οι δράσεις της GnRH επιτελούνται μέσω της αλληλεπίδρασής της με τους GnRH υποδοχείς (GnRH-R). Οι GnRH-R είναι υποδοχείς συζευγμένοι με G πρωτεΐνες (GPCRs), οι οποίοι εντοπίζονται στην πλασματική μεμβράνη των κυττάρων. Εκτός από την υπόφυση, οι GnRH-R εκφράζονται σε υψηλά επίπεδα και σε διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των ωοθηκών και του ενδομητρίου. Οι βιολογικές επιδράσεις που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση της GnRH και των σχετικών αναλόγων της με τους GnRH-R οφείλονται κυρίως στην ενεργοποίηση διαφορετικών G πρωτεϊνών, όπως οι Gαq και Gαi. Η έκφραση των υποδοχέων GnRH ...
Η εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροπινών GnRH (Gonadotropin-Releasing Hormone, ή LHRH: luteinizing hormone-releasing hormone - ορμόνη απελευθέρωσης της ωχρινοτρόπου ορμόνης) είναι ένα δεκαπεπτίδιο, το οποίο παράγεται και εκκρίνεται με ώσεις από τον υποθάλαμο, ελέγχοντας την απελευθέρωση των γοναδοτροπινικών ορμονών LH (ωχρινοτρόπος ορμόνη) και FSH (θυλακιοτρόπος ορμόνη) από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης. Οι δράσεις της GnRH επιτελούνται μέσω της αλληλεπίδρασής της με τους GnRH υποδοχείς (GnRH-R). Οι GnRH-R είναι υποδοχείς συζευγμένοι με G πρωτεΐνες (GPCRs), οι οποίοι εντοπίζονται στην πλασματική μεμβράνη των κυττάρων. Εκτός από την υπόφυση, οι GnRH-R εκφράζονται σε υψηλά επίπεδα και σε διάφορους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των ωοθηκών και του ενδομητρίου. Οι βιολογικές επιδράσεις που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση της GnRH και των σχετικών αναλόγων της με τους GnRH-R οφείλονται κυρίως στην ενεργοποίηση διαφορετικών G πρωτεϊνών, όπως οι Gαq και Gαi. Η έκφραση των υποδοχέων GnRH σε ορμονοεξαρτώμενους καρκίνους αποτελεί τη βάση για τη θεραπευτική αντιμετώπιση αυτών, με τη χρήση φαρμάκων που στοχεύουν ειδικά τους GnRH-R. Πρόσφατα, ερευνητικές ομάδες ανέπτυξαν μια στοχευμένη αντικαρκινική προσέγγιση για τη θεραπεία όγκων που εκφράζουν GnRH-R, χρησιμοποιώντας το σύμπλοκο D-Lys6-LHRH-δοξορουβικίνης (zoptarelin-doxorubicin). Μετά την αλληλεπίδραση της zoptarelin-doxorubicin με τους GnRH-R των καρκινικών κυττάρων και την επακόλουθη ενδοκυττάρωση των συμπλόκων υποδοχέα-προσδέτη, η αντικαρκινική δοξορουβικίνη απελευθερώνεται και ασκεί την κυτταροτοξική της δράση. Ωστόσο, η δοξορουβικίνη παρουσιάζει παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της καρδιοτοξικότητας. Παρόλο που στις κλινικές δοκιμές φάσης I και II το σύμπλοκο zoptarelin-doxorubicin έδειξε υποσχόμενα αποτελέσματα, στις κλινικές δοκιμές φάσης III δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συνολική επιβίωση, ούτε βελτίωσε το προφίλ ασφάλειας σε σύγκριση με τη δοξορουβικίνη μόνη της. Επιπλέον, αυτό το σύζευγμα μπορεί να υδρολυθεί από τις καρβοξυλεστεράσες του πλάσματος, απελευθερώνοντας τον κυτταροτοξικό παράγοντα πριν αυτός φτάσει στο καρκινικό κύτταρο-στόχο. Τα παραπάνω μειονεκτήματα του συζεύγματος zoptarelin-doxorubicin μας οδήγησαν, σε συνεργασία με τον Δρ. Τσέλιο (Τμήμα Χημείας, Πανεπιστήμιο Πατρών), στον σχεδιασμό και τη σύνθεση δύο νέων συζευγμάτων, με την ονομασία con3 και con7, τα οποία είναι ανάλογα της GnRH συνδεδεμένα μέσω δισουλφιδικού δεσμού με τον αντικαρκινικό παράγοντα μιτοξανδρόνη. Η μιτοξανδρόνη παρουσιάζει λιγότερες παρενέργειες σε σύγκριση με τη δοξορουβικίνη. Επιπλέον, ο δισουλφιδικός δεσμός μεταξύ του GnRH αναλόγου και της μιτοξανδρόνης στα con3 και con7 είναι ανθεκτικός σε υδρολυτικά ένζυμα όπως είναι οι εστεράσες του πλάσματος, σε αντίθεση με τον εστερικό δεσμό του συζεύγματος zoptarelin-doxorubicin. Τα con3 και con7 απελευθερώνουν τη μιτοξανδρόνη εκμεταλλευόμενα το σύστημα θειορεδοξίνης, το οποίο υπερεκφράζεται στα καρκινικά κύτταρα και είναι ικανό να αναγάγει δισουλφιδικούς δεσμούς.Στην παρούσα μελέτη πραγματοποιήσαμε φαρμακολογικό χαρακτηρισμό των συζευγμάτων con3 και con7, χρησιμοποιώντας τα καρκινικά κύτταρα ωοθηκών SKOV3 και ενδομητρίου Ishikawa, τα οποία εκφράζουν τον GnRH-R. Αποδείξαμε ότι τα con3 και con7 συνδέονται ισχυρά με τον GnRH-R και δρουν ως GnRH αγωνιστές, καθώς ενεργοποιούν το σηματοδοτικό μονοπάτι Gαq. Τα ανάλογα αυτά μείωσαν τον ρυθμό πολλαπλασιασμού των καρκινικών κυττάρων SKOV3 και Ishikawa και προκάλεσαν απόπτωση in vitro. Μετά τη σύνδεση των con3 και con7 με τους GnRH-R των καρκινικών κυττάρων, η συζευγμένη μιτοξανδρόνη απελευθερώθηκε λόγω της διάσπασης του δισουλφιδικού δεσμού που τη συνέδεε με τα GnRH ανάλογα. Η διάσπαση αυτή πραγματοποιήθηκε από το εξωκυττάριο σύστημα θειορεδοξίνης των καρκινικών κυττάρων. Στη συνέχεια, η απελευθερωμένη λιπόφιλη μιτοξανδρόνη εισήλθε παθητικά στα καρκινικά κύτταρα, όπου άσκησε την αντικαρκινική της δράση.Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν τη σημασία του συστήματος GnRH/GnRH-R στην ανάπτυξη και εξέλιξη των καρκινικών κυττάρων των ωοθηκών και του ενδομητρίου, καθώς και τη δυνατότητα αξιοποίησής του για την ανάπτυξη νέων στοχευμένων θεραπειών που στοχεύουν εκλεκτικά αυτούς τους καρκινικούς τύπους.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
The Gonadotropin-Releasing Hormone (GnRH) (or LHRH: luteinizing hormone-releasing hormone) is a decapeptide, which is produced and released in pulses from the hypothalamus, controlling the release of the gonadotropin hormones LH (luteinizing hormone) and FSH (follicle-stimulating hormone) from the anterior pituitary gland. The actions of GnRH are mediated through its interaction with GnRH receptors (GnRH-R). The GnRH-R are G protein-coupled receptors (GPCRs) located in the plasma membrane of cells. In addition to the pituitary gland, GnRH receptors are also highly expressed in various cancers, including cancers of the ovary and endometrium. The biological effects resulting from the interaction of GnRH and related analogues with the GnRH-R are mainly due to the activation of different G proteins, such as Gαq and Gαi. The expression of GnRH receptors in hormone-dependent cancers is the basis for the therapeutic treatment of these cancers, using drugs that specifically target the GnRH-R. ...
The Gonadotropin-Releasing Hormone (GnRH) (or LHRH: luteinizing hormone-releasing hormone) is a decapeptide, which is produced and released in pulses from the hypothalamus, controlling the release of the gonadotropin hormones LH (luteinizing hormone) and FSH (follicle-stimulating hormone) from the anterior pituitary gland. The actions of GnRH are mediated through its interaction with GnRH receptors (GnRH-R). The GnRH-R are G protein-coupled receptors (GPCRs) located in the plasma membrane of cells. In addition to the pituitary gland, GnRH receptors are also highly expressed in various cancers, including cancers of the ovary and endometrium. The biological effects resulting from the interaction of GnRH and related analogues with the GnRH-R are mainly due to the activation of different G proteins, such as Gαq and Gαi. The expression of GnRH receptors in hormone-dependent cancers is the basis for the therapeutic treatment of these cancers, using drugs that specifically target the GnRH-R. Recently, research groups developed a targeted anticancer approach to treat GnRH-expressing tumors, using the complex D-Lys6-LHRH-doxorubicin (zoptarelin-doxorubicin). Following the interaction of zoptarelin-doxorubicin with GnRH receptors on cancer cells and the subsequent internalization of the receptor-ligand complexes, doxorubicin is released intracellularly and exerts its cytotoxic effects. However, doxorubicin has side effects, including cardiotoxicity. Although the zoptarelin-doxorubicin complex showed promising results in Phase I and Phase II clinical trials, it did not demonstrate a statistically significant improvement in overall survival in Phase III clinical trials, nor did it improve the safety profile compared to doxorubicin alone. Moreover, this conjugate can be hydrolyzed by plasma carboxylesterases, releasing the cytotoxic agent before it reaches the target cancer cell. The above disadvantages of the zoptarelin-doxorubicin conjugate led us, in collaboration with Dr. Tselios (Dept of Chemistry, Univ. of Patras), to design and synthesize two novel conjugates, named con3 and con7, which are GnRH analogues linked through a disulfide bond to the anticancer agent mitoxantrone. Mitoxantrone has fewer side effects than doxorubicin. Furthermore, the disulfide bond linking the GnRH analogue and mitoxantrone in con3 and con7 is not vulnerable to plasma esterases, in contrast to the ester bond of the zoptarelin-doxorubicin conjugate. Con3 and con7 release mitoxantrone by exploiting the thioredoxin system, which is overexpressed in cancer cells and reduces disulfide bonds. In the present study, we pharmacologically characterized the con3 and con7 conjugates, using the GnRH-R-expressing ovarian SKOV3 and endometrial Ishikawa cancer cells. We demonstrated that con3 and con7 bind strongly to the GnRH-R and are GnRH agonists, as they activate the Gαq signaling pathway. These analogues reduced the proliferation rate of SKOV3 and Ishikawa cancer cells and induced apoptosis in vitro. Upon binding of con3 and con7 to GnRH-Rs on cancer cells, the conjugated mitoxantrone was released from them using the extracellular thioredoxin system of cancer cells which cleaved the disulfide bond linking the anticancer drug with the GnRH analogues. Subsequently, the released lipophilic mitoxantrone passively entered the cancer cells, where it exerted its anticancer effects.These findings highlight the importance of the GnRH/GnRH-R system in the development and progression of ovarian and endometrial cancer cells and its exploitation to develop new targeted therapies against these types of cancer.
περισσότερα