Περίληψη
Σκοπός: Η διασύνδεση σκληρού χιτώνα (SXL) με υπεριώδη Α (UVA) και ριβοφλαβίνη έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε εργαστηριακές μελέτες για την αύξηση της ακαμψίας του σκληρού χιτώνα ως πιθανή θεραπεία για την εκφυλιστική παθολογική μυωπία και την εκτασία του σκληρού χιτώνα. Αυτή η μελέτη διερεύνησε πως η περιφερική εφαρμογή της σκληρικής διασύνδεσης (SXL) με υπεριώδη Α (UVA) και ριβοφλαβίνη σε χοίρειους πειραματικούς οφθαλμούς επηρεάζει την δυσκαμψία του σκληρού χιτώνα και τον συντελεστή οφθαλμικής ακαμψίας (Κ) καθώς και την επίδρασή της SXL στην ενδοφθάλμια πίεση μετά από μια τεχνητή αύξηση του ενδοφθάλμιου όγκου. Μέθοδοι: Η μελέτη περιελάμβανε δύο ομάδες νωπών πειραματικών χοίρειων οφθαλμών: μια παρεμβατική ομάδα (n=20) που υποβλήθηκε σε διασύνδεση κολλαγόνου σκληρού χιτώνα (SXL) με ριβοφλαβίνη και UVA που εφαρμόστηκε στον οπίσθιο σκληρό χιτώνα και μια ομάδα ελέγχου (n=20) που δεν έλαβε θεραπεία SXL. Στη συνέχεια, ισότονο διάλυμα άλατος (όγκου 50, 100, 150 και 200 μL) χορηγήθηκε τεχνητά στου ...
Σκοπός: Η διασύνδεση σκληρού χιτώνα (SXL) με υπεριώδη Α (UVA) και ριβοφλαβίνη έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε εργαστηριακές μελέτες για την αύξηση της ακαμψίας του σκληρού χιτώνα ως πιθανή θεραπεία για την εκφυλιστική παθολογική μυωπία και την εκτασία του σκληρού χιτώνα. Αυτή η μελέτη διερεύνησε πως η περιφερική εφαρμογή της σκληρικής διασύνδεσης (SXL) με υπεριώδη Α (UVA) και ριβοφλαβίνη σε χοίρειους πειραματικούς οφθαλμούς επηρεάζει την δυσκαμψία του σκληρού χιτώνα και τον συντελεστή οφθαλμικής ακαμψίας (Κ) καθώς και την επίδρασή της SXL στην ενδοφθάλμια πίεση μετά από μια τεχνητή αύξηση του ενδοφθάλμιου όγκου. Μέθοδοι: Η μελέτη περιελάμβανε δύο ομάδες νωπών πειραματικών χοίρειων οφθαλμών: μια παρεμβατική ομάδα (n=20) που υποβλήθηκε σε διασύνδεση κολλαγόνου σκληρού χιτώνα (SXL) με ριβοφλαβίνη και UVA που εφαρμόστηκε στον οπίσθιο σκληρό χιτώνα και μια ομάδα ελέγχου (n=20) που δεν έλαβε θεραπεία SXL. Στη συνέχεια, ισότονο διάλυμα άλατος (όγκου 50, 100, 150 και 200 μL) χορηγήθηκε τεχνητά στους πειραματικούς οφθαλμούς και, ταυτόχρονα, η ενδοφθάλμια πίεση (ΕΟΠ) παρακολουθούνταν συνεχώς από έναν αισθητήρα πίεσης που συνδέθηκε στην υαλοειδική κοιλότητα. Η σχέση μεταξύ όγκου και πίεσης καταγράφηκε και ο συντελεστής οφθαλμικής ακαμψίας (Κ) υπολογίστηκε, σύμφωνα με το νόμο του Friedenwald. Στην τελική φάση της πειραματικής διάταξης, τμήματα ιστού σκληρού χιτώνα από τους πειραματικούς οφθαλμούς παρασκευάστηκαν και εξετάστηκαν μακροσκοπικά. Αποτελέσματα: Στην ομάδα ελέγχου, η μέση ΕΟΠ που παρατηρήθηκε συνεπάγεται σταδιακές, στατιστικά σημαντικές αυξήσεις για υψηλότερους όγκους. Συγκεκριμένα, η μέση ΕΟΠ στα 0 μL ισούται με 10 mmHg (SD=0), ενώ στα 200 μL η μέση ΕΟΠ ισούται με 33,83 mmHg (SD=4,060).Οι διαφορές ήταν στατιστικά σημαντικές με τιμές p <0,001 σε όλες τις περιπτώσεις.Ομοίως, οι παρατηρούμενες σταδιακές αυξήσεις της ΙΟΡ στην ομάδα SXL ήταν στατιστικά σημαντικές με p < 0,001 σε όλες τις περιπτώσεις εκτός από τη σύγκριση των μετρήσεων όγκου 0 μL με όγκο 50 μL, όπου η τιμή p ισούται με 0,003.Συγκεκριμένα στην ομάδα SXL, η μέση ΕΟΠ στα 0 μL ισούται με 10,00 mmHg (SD=0,000), η μέση ΕΟΠ στα 50 μL ισούται με 13,31 mmHg (SD=2,011), ενώ η μέση ΕΟΠ στα 200 μL ισούται με 32,06 mmHg (SD=0,06).Σε κανέναν από τους μετρούμενους όγκους έγχυσης, οι διαφορές μεταξύ των ομάδων ελέγχου και SXL ήταν στατιστικά σημαντικές. Η ανάλυση σχετικά με τον συντελεστή οφθαλμικής ακαμψίας έδειξε σημαντικά υψηλότερες βαθμολογίες στην ομάδα ελέγχου (K50=0,00812, SD=0,03) σε σύγκριση με την ομάδα SXL (K50=0,00552, SD=0,027), t=2,844;p=0,007. Η διαφορά αφορά μετρήσεις όγκων από 0 έως 50 μL, ενώ όλες οι άλλες μετρήσεις οφθαλμικής ακαμψίας βρέθηκαν να είναι μη στατιστικά σημαντικές. Είναι ενδιαφέρον ότι ο συντελεστής οφθαλμικής ακαμψίας στην ομάδα που υποβλήθηκε σε θεραπεία με SXL δεν παρουσίασε αλλαγές με αύξηση της ΕΟΠ. Η μακροσκοπική εμφάνιση των σκληρικών λωρίδων έδειξε σημαντικά αυξημένη δυσκαμψία των σκληρών χιτώνων της ομάδας SXL έναντι της ομάδας ελέγχου. Συμπέρασμα: Αυτή η μελέτη έδειξε ότι οι διασυνδεδεμένοι σκληροί χιτώνες δεν προκάλεσαν ουσιαστική αλλαγή στην οφθαλμική ακαμψία ή σημαντικές αυξήσεις της ΕΟΠ.Η μελέτη των οφθαλμικών βιομηχανικών παραμέτρων είναι πολύ χρήσιμη για την ανάπτυξη μεθόδων διασύνδεσης κολλαγόνου που μπορεί να αποτελέσουν πιθανές θεραπευτικές επιλογές επόμενης γενιάς για σοβαρές οφθαλμικές ασθένειες όπως η παθολογική μυωπία.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
Purpose: Scleral cross-linking (SXL) with ultraviolet A (UVA) and riboflavin has already been used in laboratory studies for scleral stiffness increase as a potential treatment for progressive myopia and scleral ectasia. This study aims to investigate whether the regional application of scleral cross-linking (SXL) with ultraviolet A (UVA) and riboflavin in fresh porcine eye globes affects the ocular rigidity as well as its impact on intraocular pressure after an induced acute increase in the volume of intraocular fluid. Methods: The study included two groups of fresh porcine eyes: an experimental group (n=20) that underwent scleral cross-linking (SXL) with riboflavin and UVA applied to the posterior sclera and a control group (n=20) that did not receive SXL treatment. Subsequently, a balanced salt solution (volumes 50, 100, 150, and 200 μL) was administered into porcine globes via a syringe, and, at the same time, the intraocular pressure (IOP) was continuously monitored by a pressure ...
Purpose: Scleral cross-linking (SXL) with ultraviolet A (UVA) and riboflavin has already been used in laboratory studies for scleral stiffness increase as a potential treatment for progressive myopia and scleral ectasia. This study aims to investigate whether the regional application of scleral cross-linking (SXL) with ultraviolet A (UVA) and riboflavin in fresh porcine eye globes affects the ocular rigidity as well as its impact on intraocular pressure after an induced acute increase in the volume of intraocular fluid. Methods: The study included two groups of fresh porcine eyes: an experimental group (n=20) that underwent scleral cross-linking (SXL) with riboflavin and UVA applied to the posterior sclera and a control group (n=20) that did not receive SXL treatment. Subsequently, a balanced salt solution (volumes 50, 100, 150, and 200 μL) was administered into porcine globes via a syringe, and, at the same time, the intraocular pressure (IOP) was continuously monitored by a pressure sensor that was cannulated to the vitreous chamber. The relationship between volume and pressure was obtained, and the ocular rigidity coefficient (K) was calculated according to Friedenwald's law. Finally, scleral strips were dissected from the globes and were examined macroscopically. Results: In the control group, the mean IOP observed entails gradual, statistically significant increases for higher volumes. Specifically, the mean IOP at 0 μL equals 10 mmHg (SD=0), whereas at 200 μL the mean IOP equals 33.83 mmHg (SD=4.060). The differences were statistically significant with p-values <0.001 in all cases. Similarly, the observed gradual IOP increases in the SXL group were statistically significant with p < 0.001 in all cases except for the comparison of volume 0 μL measurements to volume 50 μL, where the p-value equaled 0.003. Specifically in the SXL group, the mean IOP at 0 μL equals 10.00 mmHg (SD=0.000), the mean IOP at 50 μL equals 13.31 mmHg (SD=2.011), whereas the mean IOP at 200 μL equals 32.06 mmHg (SD=3.078). At no additional injected volume, the differences between the control and the SXL groups were statistically significant. The analysis regarding ocular rigidity indicated significantly higher scores in the control group (K50=0.00812, SD=0.03) compared to the SXL group (K50=0.00552, SD=0.027), t=2.844; p=0.007. The difference regards measures of volumes 0 to 50 μL, while all other rigidity measures were found to be non-significant. Interestingly, the ocular rigidity coefficient in the SXL-treated group did not show changes with an increase in IOP. The macroscopic appearance of the scleral strips showed a significantly increased stiffness of the SXL scleras against the control ones. Conclusion: This study showed that stiffened scleras did not induce substantial change in ocular rigidity and significant IOP elevations. Studying the biomechanical ocular response of laboratory scleral crosslinking applications supports the development of next-generation crosslinking procedures that may constitute potential therapeutic options for severe ophthalmic diseases like pathologic myopia.
περισσότερα