Περίληψη
Η παρούσα διδακτορική διατριβή επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό μη αλογονούχων πολυμερικών σύνθετων υλικών με αντιπυρικές ιδιότητες, με ιδιαίτερη έμφαση στη διερεύνηση συνεργιστικών και ανταγωνιστικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ ανόργανων πληρωτικών υλικών και φωσφορούχων αντιπυρικών προσθέτων. Μελετήθηκαν συστήματα με βάση τον πολυ(βουτυλενο- τερεφθαλικό εστέρα) (PBT) και το πολυπροπυλένιο (PP). Στα πολυμερικά αυτά υλικά ενσωματώθηκαν μίγματα χουντίτη και υδρομαγνησίτη ή υδροξείδιο του αργιλίου και του μαγνησίου, είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με φωσφορούχα αντιπυρικά πρόσθετα.Η χρήση ανόργανων πληρωτικών υλικών ως κύρια αντιπυρικά συστατικά απαιτεί συνήθως πολύ υψηλές περιεκτικότητες, συχνά της τάξης του 50% ή και μεγαλύτερες. Τέτοιες περιεκτικότητες, ωστόσο, μπορούν να επηρεάσουν δυσμενώς τις μηχανικές ιδιότητες των πολυμερικών συνθέτων.Ειδικότερα, στα συστήματα με βάση τον PBT, η αρχική ενσωμάτωση χουντίτη ως αντιπυρικού υλικού δεν επέφερε σημαντική βελτίωση της αντιπ ...
Η παρούσα διδακτορική διατριβή επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό μη αλογονούχων πολυμερικών σύνθετων υλικών με αντιπυρικές ιδιότητες, με ιδιαίτερη έμφαση στη διερεύνηση συνεργιστικών και ανταγωνιστικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ ανόργανων πληρωτικών υλικών και φωσφορούχων αντιπυρικών προσθέτων. Μελετήθηκαν συστήματα με βάση τον πολυ(βουτυλενο- τερεφθαλικό εστέρα) (PBT) και το πολυπροπυλένιο (PP). Στα πολυμερικά αυτά υλικά ενσωματώθηκαν μίγματα χουντίτη και υδρομαγνησίτη ή υδροξείδιο του αργιλίου και του μαγνησίου, είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με φωσφορούχα αντιπυρικά πρόσθετα.Η χρήση ανόργανων πληρωτικών υλικών ως κύρια αντιπυρικά συστατικά απαιτεί συνήθως πολύ υψηλές περιεκτικότητες, συχνά της τάξης του 50% ή και μεγαλύτερες. Τέτοιες περιεκτικότητες, ωστόσο, μπορούν να επηρεάσουν δυσμενώς τις μηχανικές ιδιότητες των πολυμερικών συνθέτων.Ειδικότερα, στα συστήματα με βάση τον PBT, η αρχική ενσωμάτωση χουντίτη ως αντιπυρικού υλικού δεν επέφερε σημαντική βελτίωση της αντιπυρικότητας. Στη συνέχεια, εξετάστηκε η προσθήκη χουντίτη ή υδροξειδίου του μαγνησίου σε εμπορικό αντιπυρικό PBT που περιείχε ήδη οργανικό φωσφορούχο πρόσθετο. Στην περίπτωση αυτή παρατηρήθηκε έντονη ανταγωνιστική συμπεριφορά σε περιεκτικότητες ανόργανου πρόσθετου της τάξης του 10%. Η ανταγωνιστική αυτή συμπεριφορά συσχετίστηκε με αλληλεπιδράσεις μεταξύ των όξινων φωσφορούχων ειδών και των βασικών ανόργανων οξειδίων που προκύπτουν κατά την διάσπαση των φωσφορικών και ανόργανων πρόσθετων υλικών, αντίστοιχα. Η κατανάλωση των όξινων φωσφορούχων ειδών μέσω τέτοιων αντιδράσεων μπορεί να περιορίσει τη διαθεσιμότητά τους για τους μηχανισμούς αντιπυρικής προστασίας. Ειδικότερα, μπορεί να παρεμποδίζεται η όξινα καταλυόμενη δημιουργία προστατευτικού απανθρακώματος στη στερεά φάση, ενώ παράλληλαείναι δυνατόν να μειώνεται η συμμετοχή φωσφορούχων ειδών στους μηχανισμούς αναστολής των ελεύθερων ριζών, που παράγονται κατά την καύση, στην αέρια φάση. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν επομένως ότι η απλή συνύπαρξη δύο αντιπυρικών συστατικών δεν συνεπάγεται απαραίτητα συνεργιστική δράση.Αντίθετη συμπεριφορά παρατηρήθηκε στα σύνθετα πολυπροπυλενίου που περιείχαν το αντιπυρικό σύστημα πολυφωσφορικού αμμωνίου και διπενταερυθριτόλης (APP/DPER). Στα συστήματα αυτά, η προσθήκη πολύ μικρών ποσοτήτων υδροξειδίου του αργιλίου ή υδροξειδίου του μαγνησίου οδήγησε σε σαφή συνεργιστική ενίσχυση της αντιπυρικότητας. Για το υδροξείδιο του αργιλίου, η βέλτιστη περιοχή περιεκτικότητας εντοπίστηκε περίπου στο 2–3%, ενώ για το υδροξείδιο του μαγνησίου στο 0,5–1%. Το αποτέλεσμα αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το υδροξείδιο του αργιλίου εμφανίζει επαμφοτερίζον χαρακτήρα, ενώ το υδροξείδιο του μαγνησίου είναι βασικό. Παρά την πιθανότητα κατανάλωσης των όξινων φωσφορούχων ειδών, η παρουσία μικρών ποσοτήτων υδροξειδίου του αργιλίου/μαγνησίου δεν προκάλεσε ανταγωνισμό, αλλά αντίθετα συνέργεια. Και στις δύο περιπτώσεις ανόργανων πρόσθετων, η διερεύνηση του μηχανισμού έδειξε ότι καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η μεταβολή της χημικής σύστασης και της δομής του σχηματιζόμενου στερεού υπολείμματος. Στο αρχικό σύστημα APP/DPER, το στερεό υπόλειμμα είχε κυρίως οργανικό χαρακτήρα. Με την προσθήκη των ανόργανων υδροξειδίων διαπιστώθηκε ο σχηματισμός νέων ανόργανων φωσφορικών φάσεων αργιλίου ή μαγνησίου, η παρουσία των οποίων συσχετίστηκε με αυξημένη αντιπυρική απόδοση.Για τη διερεύνηση των παραπάνω φαινομένων χρησιμοποιήθηκε συνδυασμός αναλυτικών τεχνικών. Η θερμική αποικοδόμηση των συνθέτων μελετήθηκε με θερμοβαρυμετρική ανάλυση (TGA), ενώ τα στερεά υπολείμματα που λαμβάνονταν σε επιλεγμένα στάδια της αποικοδόμησης χαρακτηρίζονταν περαιτέρω με περίθλαση ακτινών Χ (XRD), φασματοσκοπία ATR-FTIR και Raman και ηλεκτρονική μικροσκοπία σάρωσης (SEM), ενώ η σχετική αντιπυρικότητα των σύνθετων πολυμερικών δειγμάτων προσεγγίστηκε με την τεχνική LOI (Limited Oxygen Index).Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν υπολογιστικές μελέτες σε νέα μικρά φωσφορούχα μόρια με χρήση της θεωρίας συναρτησιακού της πυκνότητας (DFT). Στόχος ήταν η διερεύνηση πιθανών σχέσεων μεταξύ της μοριακής δομής των ενώσεων και της θερμικής τους συμπεριφοράς. Τα υπολογιστικά αποτελέσματα συσχετίστηκαν με πειραματικά δεδομένα TGA ώστε να διερευνηθεί κατά πόσο συγκεκριμένα δομικά και ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά των μορίων μπορούν να συνδεθούν με την πορεία της θερμικής τους αποικοδόμησης.Συνολικά, η αλληλεπίδραση μεταξύ ανόργανων και φωσφορούχων αντιπυρικών προσθέτων μπορεί να οδηγήσει σε ανταγωνισμό ή συνέργεια, ανάλογα με τη φύση των προσθέτων και κυρίως τη σχετική τους περιεκτικότητα. Σε υψηλότερες περιεκτικότητες, τα ανόργανα συστατικά μπορούν να καταναλώνουν δραστικά φωσφορούχα είδη και να παρεμποδίζουν τον αντιπυρικό μηχανισμό. Αντίθετα, σε χαμηλές περιεκτικότητες μπορούν να προάγουν τον σχηματισμό ευνοϊκών ανόργανων φωσφορικών φάσεων και να ενισχύσουν σημαντικά την προστατευτική δράση του απανθρακώματος. Η κατανόηση της ισορροπίας αυτής μπορεί να αξιοποιηθεί για τον σχεδιασμό αποτελεσματικότερων μη αλογονούχων αντιπυρικών συστημάτων.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
he present doctoral dissertation focused on the development and characterization of halogen-free polymer composites with flame-retardant properties, with particular emphasis on the investigation of synergistic and antagonistic interactions between inorganic fillers and phosphorus-containing flame-retardant additives. Systems based on poly(butylene terephthalate) (PBT) and polypropylene (PP) were studied. These polymer matrices were compounded with mixtures of huntite and hydromagnesite, aluminum hydroxide, or magnesium hydroxide, either individually or in combination with phosphorus-containing flame-retardant additives.The use of inorganic fillers as the main flame-retardant components generally requires very high loadings, often of the order of 50 wt% or higher. Such concentrations, however, may adversely affect the mechanical properties of polymer composites.More specifically, in PBT-based systems, the initial incorporation of huntite as a flame-retardant material did not result in a ...
he present doctoral dissertation focused on the development and characterization of halogen-free polymer composites with flame-retardant properties, with particular emphasis on the investigation of synergistic and antagonistic interactions between inorganic fillers and phosphorus-containing flame-retardant additives. Systems based on poly(butylene terephthalate) (PBT) and polypropylene (PP) were studied. These polymer matrices were compounded with mixtures of huntite and hydromagnesite, aluminum hydroxide, or magnesium hydroxide, either individually or in combination with phosphorus-containing flame-retardant additives.The use of inorganic fillers as the main flame-retardant components generally requires very high loadings, often of the order of 50 wt% or higher. Such concentrations, however, may adversely affect the mechanical properties of polymer composites.More specifically, in PBT-based systems, the initial incorporation of huntite as a flame-retardant material did not result in a significant improvement in flame retardancy. Subsequently, the addition of huntite or magnesium hydroxide to a commercial flame-retardant PBT already containing an organic phosphorus-based additive was investigated. In this case, pronounced antagonistic behaviour was observed at inorganic additive contents of approximately 10 wt%. This antagonistic behaviour was associated with interactions between acidic phosphorus-containing species and the basic inorganic oxides formed during the decomposition of the phosphorus-based and inorganic additives, respectively. Consumption of the acidic phosphorus-containing species through such reactions may reduce their availability for flame-retardant mechanisms. In particular, acid-catalysed formation of a protective char layer in the condensed phase may be hindered, while the participation of phosphorus-containing species in gas-phase free-radical inhibition mechanisms may also be reduced. The results therefore demonstrated that the simple coexistence of two flame-retardant components does not necessarily result in synergistic action.The opposite behaviour was observed in polypropylene composites containing the ammonium polyphosphate/dipentaerythritol (APP/DPER) flame-retardant system. In these systems, the addition of very small amounts of aluminum hydroxide or magnesium hydroxide resulted in a clear synergistic enhancement of flame retardancy. For aluminum hydroxide, the optimum concentration range was identified at approximately 2–3 wt%, whereas for magnesium hydroxide it was at approximately 0.5–1 wt%. This finding is particularly interesting because aluminum hydroxide exhibits amphoteric behaviour, whereas magnesium hydroxide is basic. Despite the possibility of consuming acidic phosphorus-containing species, the presence of small amounts of aluminum or magnesium hydroxide did not produce antagonism, but instead resulted in synergistic behaviour. For both inorganic additives, investigation of the mechanism showed that changes in the chemical composition and structure of the resulting solid residue played a decisive role. In the original APP/DPER system, the solid residue was predominantly organic in nature. Following the addition of theinorganic hydroxides, the formation of new inorganic aluminum- or magnesium-phosphate phases was identified, and their presence was associated with improved flame-retardant performance.A combination of analytical techniques was employed to investigate these phenomena. Thermal degradation of the composites was studied by thermogravimetric analysis (TGA), while solid residues collected at selected stages of degradation were further characterized by X-ray diffraction (XRD), ATR-FTIR and Raman spectroscopy, and scanning electron microscopy (SEM). The relative flame retardancy of the polymer composite samples was evaluated by means of the Limited Oxygen Index (LOI) method.In parallel, computational studies were performed on new small phosphorus-containing molecules using density functional theory (DFT). The objective was to investigate possible relationships between the molecular structure of the compounds and their thermal behaviour. The computational results were correlated with experimental TGA data in order to assess whether specific structural and electronic molecular characteristics could be associated with their thermal degradation pathways.Overall, the interaction between inorganic and phosphorus-containing flame-retardant additives may lead either to antagonism or synergy, depending on the nature of the additives and, most importantly, on their relative concentrations. At higher concentrations, inorganic components may consume reactive phosphorus-containing species and interfere with the flame-retardant mechanism. Conversely, at low concentrations, they may promote the formation of favorable inorganic phosphate phases and significantly enhance the protective action of the char layer. Understanding this balance may therefore be exploited in the design of more effective halogen-free flame-retardant systems.
περισσότερα