Περίληψη
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου, που ξεκινάει κατά την εμβρυική ζωή, συνεχίζεται μετά την γέννηση και ανάλογα με την περιοχή του εγκεφάλου, μπορεί να επεκταθεί έως και την ενήλικη ζωή. Παράγοντες στρες κατά το στάδιο της νεογνικής ηλικίας επιδρούν στη τυπική ανάπτυξη του εγκεφάλου, την ωρίμανση των συστημάτων των νευροδιαβιβαστών, και τελικά, στην ενήλικη συμπεριφορά. Εφόσον ο δεσμός μεταξύ κύριου φροντιστή και νεογνού αποτελεί την πρώτη και βασική κοινωνικοποίηση, εάν αυτός ο δεσμός διαταραχθεί πάνω από ένα επίπεδο, μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές στην κοινωνική συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή. Για να επιτευχθεί το σύνολο των κοινωνικών συμπεριφορών, χρειάζεται μια ενορχηστρωμένη συνεργασία διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου καθώς και πληθώρα νευροδιαβιβαστών. Ανάμεσα σε αυτούς, το σύστημα της ωκυτοκίνης εμπλέκεται σημαντικά ως ρυθμιστής αυτών των συμπεριφορών. Η νεογνική περίοδος, εμφανίζεται ως ένα κρίσιμο αναπτυξιακό παράθυρο για το σύστημα της ωκυτοκίνης, συνεπώς παράγοντες στρες που επ ...
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου, που ξεκινάει κατά την εμβρυική ζωή, συνεχίζεται μετά την γέννηση και ανάλογα με την περιοχή του εγκεφάλου, μπορεί να επεκταθεί έως και την ενήλικη ζωή. Παράγοντες στρες κατά το στάδιο της νεογνικής ηλικίας επιδρούν στη τυπική ανάπτυξη του εγκεφάλου, την ωρίμανση των συστημάτων των νευροδιαβιβαστών, και τελικά, στην ενήλικη συμπεριφορά. Εφόσον ο δεσμός μεταξύ κύριου φροντιστή και νεογνού αποτελεί την πρώτη και βασική κοινωνικοποίηση, εάν αυτός ο δεσμός διαταραχθεί πάνω από ένα επίπεδο, μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές στην κοινωνική συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή. Για να επιτευχθεί το σύνολο των κοινωνικών συμπεριφορών, χρειάζεται μια ενορχηστρωμένη συνεργασία διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου καθώς και πληθώρα νευροδιαβιβαστών. Ανάμεσα σε αυτούς, το σύστημα της ωκυτοκίνης εμπλέκεται σημαντικά ως ρυθμιστής αυτών των συμπεριφορών. Η νεογνική περίοδος, εμφανίζεται ως ένα κρίσιμο αναπτυξιακό παράθυρο για το σύστημα της ωκυτοκίνης, συνεπώς παράγοντες στρες που επιδρούν σε αυτή την περίοδο ενδέχεται να διαταράξουν την τυπική ανάπτυξη του. Ερευνητικά δεδομένα, δείχνουν ότι το στρες κατά την νεογνική περίοδο συμβάλλει σε διαταραχές στην κοινωνική συμπεριφορά στους ανθρώπους, καθώς και ότι οι άνθρωποι αυτοί εμφανίζουν μεταβολές στο σύστημα της ωκυτοκίνης. Παρόλα αυτά, δεν έχει φανεί έως τώρα πώς το στρες κατά την νεογνική ηλικία συνδέεται άμεσα με αλλαγές στο σύστημα της ωκυτοκίνης και αυτό με τη σειρά του πώς και σε ποιο βαθμό ευθύνεται για τις διαταραχές στην κοινωνική συμπεριφορά. Προηγούμενες μελέτες στο εργαστήριο μας είχαν δείξει ότι τα ζώα τα οποία έχουν υποβληθεί κατά την νεογνική ηλικία σε μητρική παραμέληση (μέσω καθυστέρησης στη λήψη ανταμοιβής μέσω επαφής με τη μητέρα, μοντέλο DER), έχουν διαταραχές στην κοινωνική συμπεριφορά, καθώς δε δείχνουν προτίμηση προς ένα άλλο άγνωστο σε αυτά ζώο σε σχέση με ένα λούτρινο ζώο. Η συμπεριφορά αυτή συνοδεύεται από μείωση των επιπέδων έκφρασης του υποδοχέα της ωκυτοκίνης σε μια υποπεριοχή της αμυγδαλής (MeA). Σε αυτή τη μελέτη, σε αρουραίους, εξετάσαμε την επίδραση της εμπειρίας DER σε συμπεριφορές που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση κατά την ενήλικη ζωή. Επιπλέον, εξετάσαμε την επίδραση του πρώιμου στρες στο σύστημα της ωκυτοκίνης, μέσω της μελέτης των επιπέδων του mRNA του υποδοχέα της ωκυτοκίνης σε επιλεγμένες περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην κοινωνική συμπεριφορά και την ενσυναίσθηση. Επιπρόσθετα, εξετάσαμε τα επίπεδα ενεργοποίησης αυτών των περιοχών του εγκεφάλου μέσω ποσοτικοποίησης της έκφρασης του mRNA του άμεσα επαγόμενου γονιδίου cFos. Επιπλέον, εξετάσαμε πιθανές αποκαταστατικές δράσεις της χορήγησης εισπνεόμενης ωκυτοκίνης στην ενήλικη συμπεριφορά. Σε αυτό το πλαίσιο, χρησιμοποιήσαμε το νεογνικό μοντέλο DER και στη συνέχεια προχωρήσαμε σε χορήγηση εισπνεόμενης ωκυτοκίνης σε ενήλικα ζώα τα οποία έπειτα υποβλήθηκαν σε συμπεριφορικά τεστ κοινωνικής συμπεριφοράς και συμπεριφορών που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση. Επιπλέον, προσδιορίσαμε πιθανές επιδράσεις στα επίπεδα ενεργοποίησης των σχετικών εγκεφαλικών περιοχών σε αυτά τα ζώα (επίπεδα mRNA του cFos). Τα ευρήματα αυτής της μελέτης έδειξαν ότι τα ζώα τα οποία δέχθηκαν ασυνεπή μητρική φροντίδα κατά τη νεογνική ηλικία, εμφάνισαν διαταραχές σε συμπεριφορές που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση και την κοινωνική συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή, καθώς επέδειξαν ελλείματα τόσο στην ικανότητα διάκρισης μεταξύ δύο συναισθηματικών καταστάσεων, άγνωστων σε αυτά αρουραίων, όσο και στην στοχευμένη βοήθεια προς ένα οικείο προς αυτά ζώο. Επιπλέον βρέθηκε ότι τα DER ζώα είχαν υποέκφραση του mRNA του γονιδίου του υποδοχέα της ωκυτοκίνης συγκριτικά με τα control ζώα, στον προμετωπιαίο φλοιό, την αμυγδαλή και τον υποθάλαμο. Τα μειωμένα επίπεδα mRNA του γονιδίου του υποδοχέα της ωκυτοκίνης στον PFC, βρέθηκε ότι σχετίζονται με μειωμένο αριθμό κυττάρων που εκφράζουν τον υποδοχέα ωκυτοκίνης στο πρόσθιο προσαγώγιο φλοιό (ACC). Βρέθηκε επίσης ότι τα DER ζώα είχαν υποέκφραση του γονιδίου cFos στην αμυγδαλή, ενώ είχαν υπερέκφραση αυτού στον προμετωπιαίο φλοιό και στον επικλινή πυρήνα. Επιπλέον πειράματα έδειξαν ότι μετά από χορήγηση εισπνεόμενης ωκυτοκίνης σε ενήλικα DER ζώα, τα συμπεριφορικά ελλείματα εξαλείφθηκαν στην περίπτωση της διάκρισης μεταξύ δύο συναισθηματικών καταστάσεων και μειώθηκαν στην περίπτωση της στοχευμένης βοήθειας. Η χορήγηση ωκυτοκίνης συσχετίστηκε επίσης με μείωση των επιπέδων έκφρασης mRNA του γονιδίου cFos στον προμετωπιαίο φλοιό και τον επικλινή πυρήνα σε σχέση με τα ζώα τα οποία έλαβαν έκδοχο (saline). Μια διαφορετική κοόρτη DER ζώων, εξετάστηκε στην ενήλικη ζωή σε ένα πείραμα κοινωνικής συναναστροφής, στο οποίο έχει δειχθεί έλλειμα, έπειτα από χορήγηση εισπνεόμενης ωκυτοκίνης. Η χορήγηση ωκυτοκίνης πριν το συμπεριφορικό πείραμα, μείωσε το έλλειμα κοινωνικοποίησης των DER ζώων συγκριτικά με τα ζώα που τους χορηγήθηκε φυσιολογικός ορός, βελτιώνοντας την προτίμηση των DER ζώων για κοινωνική επαφή. Συγκεντρωτικά, τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι το στρες κατά την νεογνική ηλικία, είναι παράγοντας που συνεισφέρει στην εμφάνιση ελλειμάτων σε συμπεριφορές που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση και κοινωνικής συμπεριφοράς κατά την ενηλικίωση καθώς και ότι αυτά τα ελλείματα πιθανά εμφανίζονται λόγω διαταραχής του συστήματος της ωκυτοκίνης και μη τυπικής ενεργοποίησης εγκεφαλικών περιοχών που εμπλέκονται στη ρύθμιση αυτών των συμπεριφορών. Οι διαταραχές στη συμπεριφορά εξαλείφονται ή βελτιώνονται έπειτα από χορήγηση εισπνεόμενης ωκυτοκίνης, καθιστώντας το σύστημα αυτό υποσχόμενο στόχο για θεραπευτικές παρεμβάσεις.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
Brain development starts in uterus but extends well in postnatal life and continues conditionally until adulthood. Stressors during early postnatal life are known to interfere with typical brain development and to affect neurotransmitter maturation, brain connectivity and eventually behavior in adulthood. As the caregiver- infant bond serves as the first social interaction in social species, interruption above a certain level of this bond can have profound effects on adult social behavior. While social behaviors require an orchestration of different brain areas and various neurotransmitters, the oxytocinergic system has been highlighted as a major modulator for social responses. Early postnatal life is considered a critical time window for the development of the oxytocinergic system and thus early life stress can interrupt this typical maturation. Accumulating evidence indicate that early life stress contributes significantly to social and empathic deficits in adulthood in humans, whil ...
Brain development starts in uterus but extends well in postnatal life and continues conditionally until adulthood. Stressors during early postnatal life are known to interfere with typical brain development and to affect neurotransmitter maturation, brain connectivity and eventually behavior in adulthood. As the caregiver- infant bond serves as the first social interaction in social species, interruption above a certain level of this bond can have profound effects on adult social behavior. While social behaviors require an orchestration of different brain areas and various neurotransmitters, the oxytocinergic system has been highlighted as a major modulator for social responses. Early postnatal life is considered a critical time window for the development of the oxytocinergic system and thus early life stress can interrupt this typical maturation. Accumulating evidence indicate that early life stress contributes significantly to social and empathic deficits in adulthood in humans, while affected individuals have been found to have alterations in the oxytocinergic system in the brain. Nevertheless, the direct association between early life stress, the oxytocinergic system and social and empathic behaviors is not well studied. In previous studies in our lab we have found in drug naïve rats exposed to neonatal maternal neglect (Denial of Expected Reward through contact with the mother, DER model) a social deficit that was accompanied by reduced oxytocin receptor expression in the medial amygdala. In this study, we examined in rats the effects of the DER experience on adult empathic behavior. We further addressed the effects of early life stress on the oxytocinergic system by investigating the oxytocin receptor mRNA levels in selected brain areas that are involved in social and empathic behaviors and finally, we examined brain activation levels by quantification of the mRNA levels of the immediate early gene cFos by rt-qPCR. We then proceeded to unravel any potential therapeutic effects of oxytocin in adulthood. We employed the DER experience in rat pups and in adulthood we administered OT intranasally and tested these animals in behavioral tasks for empathy- related behavior and social interaction; we also determined any effects on the activity of relevant brain areas (cFos mRNA levels). Our findings revealed that animals subjected to mild early life stress (DER) had deficits in empathic and social behavior in adulthood, as they demonstrated impaired discrimination of emotions demonstrated by unfamiliar conspecifics and showed decreased levels of helping behavior towards familiar conspecifics. Additionally, DER animals had reduced levels of oxytocin receptor mRNA expression levels compared to controls in the prefrontal cortex, amygdala and hypothalamus, with the decreased levels in the prefrontal cortex being correlated with lower numbers of oxytocin receptor immunopositive cells in the anterior cingulate cortex. Moreover, these behavioral deficits were accompanied by a downregulation of cFos mRNA expression in the amygdala and an upregulation in the prefrontal cortex and nucleus accumbens in DER compared to control animals. Furthermore, when DER rats that experienced early life stress were administered oxytocin intranasally in adulthood, the empathy-related deficits were ameliorated, as the rats demonstrated increased emotion discrimination and helping behavior towards a conspecific. Moreover, the cFos mRNA expression levels in the prefrontal cortex and nucleus accumbens in oxytocin treated DER animals appeared downregulated compared to animals that were treated with saline. In a different cohort of DER animals, we found that oxytocin administration in adulthood ameliorated the social deficits in DER rats that had previously exhibited impaired social interaction in the 2-choice social interaction test. Collectively, our study revealed that early life stress is implicated as a risk factor for deficient empathic and social behavior in adulthood which is mediated by a dysregulation of the oxytocin receptors and abnormal brain activation. These behavioral impairments and atypical brain activation can be ameliorated by oxytocin administration in adulthood, suggesting a potential therapeutic target for empathy- related and social deficits.
περισσότερα