Mortality revisited: orphic eschatology and the orphic gold tablets

Abstract

This research project seeks to reinterpret Orphic/Bacchic mortuary evidence using new advances in mortuary archaeology and Lived Religion. This framework introduces a new hybrid method for studying grave assemblages that included an Orphic gold tablet, expanding upon the literary evidence associated with the Orphic tradition. The research methodology I employ for analyzing the tablets, in conjunction with other artefacts discovered in the grave, integrates the Lived Religion approach with a branch of Archaeothanatology referred to as Death as a Continuum. Ultimately, I posit that the followers of the Orphic Dionysos redefine mortality. According to them, death was a precarious stage in the journey to (re)claim divine status in the universe and be free of the cycle of reincarnation on earth. Mortals are gods because they have physical bodies originating from the incinerated Titans, and they also have a piece of Dionysos inside of them. Mortals must make sure to remember where humanity comes from when they die so that they may divest themselves of their false (Titanic) bodies. The Orphic tradition which created the Orphic tablets dictates that only through death and the divestment of human accoutrements (the Titanic stain), mortals can finally realise their true identity and return to godhood.

Η παρούσα διατριβή αποσκοπεί στην επανερμηνεία των ταφικών τεκμηρίων που συνδέονται με την ορφική-βακχική παράδοση, αξιοποιώντας τις πρόσφατες εξελίξεις στην ταφική αρχαιολογία και την προσέγγιση της Βιωμένης Θρησκείας (Lived Religion). Το θεωρητικό αυτό πλαίσιο εισάγει μια νέα, υβριδική μέθοδο μελέτης των ταφικών συνόλων που περιλαμβάνουν ορφικά χρυσά ελάσματα, διευρύνοντας την έρευνα πέρα από τις γραμματειακές μαρτυρίες που σχετίζονται με την ορφική παράδοση. Η ερευνητική μεθοδολογία που εφαρμόζω για την ανάλυση των ελασμάτων, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα κτερίσματα που έχουν ανακαλυφθεί στους τάφους, συνδυάζει την προσέγγιση της Βιωμένης Θρησκείας με έναν κλάδο της Αρχαιοθανατολογίας (Archaeothanatology), τον οποίο ονομάζω «Ο Θάνατος ως Συνεχές» (Death as a Continuum). Υποστηρίζω, εν τέλει, ότι οι ακόλουθοι του ορφικού Διονύσου επαναπροσδιορίζουν τη θνητότητα. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, ο θάνατος αποτελούσε ένα επισφαλές στάδιο στην πορεία προς την (επ)ανάκτηση της θεϊκής υπόστασης μέσα στο σύμπαν και την απελευθέρωση από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων επί της γης. Οι θνητοί είναι θεοί, καθώς διαθέτουν υλικά σώματα που προέρχονται από τις στάχτες των Τιτάνων, ενώ ταυτόχρονα φέρουν μέσα τους ένα μέρος του Διονύσου. Κατά τη στιγμή του θανάτου τους, οι θνητοί οφείλουν να θυμηθούν την καταγωγή της ανθρωπότητας, ώστε να μπορέσουν να αποβάλουν τα επίπλαστα, τιτανικά τους σώματα. Η ορφική παράδοση, στο πλαίσιο της οποίας δημιουργήθηκαν τα ορφικά ελάσματα, υπαγορεύει ότι μόνο μέσω του θανάτου και της αποβολής των στοιχείων της ανθρώπινης υπόστασης (του τιτανικού άγους) μπορούν οι θνητοί να συνειδητοποιήσουν επιτέλους την αληθινή τους ταυτότητα και να επιστρέψουν στη θεϊκή τους κατάσταση.