Περίληψη
ΕΙΣΑΓΩΓΉ Η προεγχειρητική χαρτογράφηση του κινητικού φλοιού είναι σημαντική σε ασθενείς με εγκεφαλικούς όγκους, καθώς συμβάλλει στον προεγχειρητικό σχεδιασμό και στη διατήρηση της κινητικής λειτουργίας. Ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός με νευροπλοήγηση (nTMS) αποτελεί μη επεμβατική μέθοδο χαρτογράφησης του κινητικού φλοιού, ωστόσο δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία ως προς την επιλογή της βέλτιστης έντασης διέγερσης και την αξιολόγηση των κινητικών χαρτών. Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η βελτιστοποίηση των μεθόδων χαρτογράφησης του κινητικού φλοιού με nTMS σε ασθενείς με πρωτοπαθείς εγκεφαλικούς όγκους.ΜΕΘΟΔΟΣ Η διατριβή περιλάμβανε τρεις ερευνητικές υποθέσεις. Αρχικά, συγκρίθηκαν δύο μέθοδοι προσδιορισμού της έντασης ερεθισμού, η εξατομικευμένη ένταση ανώτερου ουδού (UT), σύμφωνα με τη μέθοδο Mills–Nithi, και η ένταση 110% του κινητικού ουδού ηρεμίας (rMT), σε 11 υγιείς εθελοντές και 14 ασθενείς με όγκους εγκεφάλου. Αξιολογήθηκαν τα χαρακτηριστικά των κινητικών χαρτών, ο ...
ΕΙΣΑΓΩΓΉ Η προεγχειρητική χαρτογράφηση του κινητικού φλοιού είναι σημαντική σε ασθενείς με εγκεφαλικούς όγκους, καθώς συμβάλλει στον προεγχειρητικό σχεδιασμό και στη διατήρηση της κινητικής λειτουργίας. Ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός με νευροπλοήγηση (nTMS) αποτελεί μη επεμβατική μέθοδο χαρτογράφησης του κινητικού φλοιού, ωστόσο δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία ως προς την επιλογή της βέλτιστης έντασης διέγερσης και την αξιολόγηση των κινητικών χαρτών. Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η βελτιστοποίηση των μεθόδων χαρτογράφησης του κινητικού φλοιού με nTMS σε ασθενείς με πρωτοπαθείς εγκεφαλικούς όγκους.ΜΕΘΟΔΟΣ Η διατριβή περιλάμβανε τρεις ερευνητικές υποθέσεις. Αρχικά, συγκρίθηκαν δύο μέθοδοι προσδιορισμού της έντασης ερεθισμού, η εξατομικευμένη ένταση ανώτερου ουδού (UT), σύμφωνα με τη μέθοδο Mills–Nithi, και η ένταση 110% του κινητικού ουδού ηρεμίας (rMT), σε 11 υγιείς εθελοντές και 14 ασθενείς με όγκους εγκεφάλου. Αξιολογήθηκαν τα χαρακτηριστικά των κινητικών χαρτών, οι κινητικές αποκρίσεις και η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας χαρτογράφησης.Στη δεύτερη υπόθεση, συγκρίθηκαν 20 υγιείς εθελοντές με 18 ασθενείς με πρωτοπαθείς εγκεφαλικούς όγκους, με χαρτογράφηση σε ένταση 110% rMT. Εξετάστηκαν ποσοτικές παράμετροι των κινητικών χαρτών, η κινητική λειτουργία και χαρακτηριστικά της φλοιονωτιαίας οδού. Στους ασθενείς πραγματοποιήθηκε επίσης σύγκριση μεταξύ του ημισφαιρίου που έφερε τον όγκο και του αντίπλευρου ημισφαιρίου.Η τρίτη υπόθεση αφορούσε τη διερεύνηση της επίδρασης των μεταβολών της ανατομίας στην κατανομή του ηλεκτρικού πεδίου κατά τη διέγερση, με τη χρήση διαφορετικών εντάσεων διέγερσης σε δύο ασθενείς με ανατομικές κοιλότητες του εγκεφάλου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Κατά την πρώτη υπόθεση, οι δύο μέθοδοι παρήγαγαν συγκρίσιμους κινητικούς χάρτες. Στους υγιείς εθελοντές, η μέθοδος UT συνδέθηκε με μεγαλύτερη πιθανότητα πρόκλησης κινητικής απόκρισης, μικρότερη μεταβλητότητα και αποδοτικότερη διαδικασία χαρτογράφησης. Στη δεύτερη υπόθεση, οι ασθενείς εμφάνισαν μειωμένη κινητική απόδοση, μικρότερο όγκο κινητικού χάρτη, μεγαλύτερη χωρική διασπορά του κέντρου βάρους των κινητικών χαρτών και μεταβολές σε παραμέτρους της φλοιονωτιαίας οδού του αντίπλευρου προς τον όγκο ημισφαιρίου.Στην τρίτη υπόθεση, καταγράφηκαν κινητικά προκλητά δυναμικά (MEPs) παρά την απουσία υποκείμενου φλοιϊκού ιστού, ενώ η αύξηση της απόστασης από το όριο του φλοιού συσχετίστηκε με υψηλότερο rMT και χαμηλότερο ύψος MEP. Η αύξηση της έντασης διέγερσης οδήγησε σε επέκταση των κινητικών χαρτών τόσο προς την κοιλότητα όσο και προς τον ακέραιο εγκεφαλικό ιστό. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η παρούσα διατριβή αναδεικνύει τη σημασία της επιλογής της έντασης διέγερσης και της εξατομίκευσης της κινητικής χαρτογράφησης με nTMS. Η μέθοδος UT αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική της συμβατικής έντασης 110% rMT, ενώ οι διαφορές μεταξύ ασθενών με εγκεφαλικούς όγκους και υγιών εθελοντών υποδηλώνουν μεταβολές στην κινητική λειτουργία και στην οργάνωση του κινητικού συστήματος. Επιπλέον, τα ευρήματα από τις ανατομικές κοιλότητες καταδεικνύουν ότι η πρόκληση MEPs δεν προϋποθέτει την παρουσία υποκείμενου φλοιϊκού ιστού ακριβώς κάτω από το σημείο διέγερσης, υπογραμμίζοντας την πολυπλοκότητα της ερμηνείας των κινητικών χαρτών. Η συνεκτίμηση των παραμέτρων ερεθισμού, των λειτουργικών μεταβολών και της εξατομικευμένης ανατομίας μπορεί να συμβάλει στη βελτιστοποίηση της χαρτογράφησης και τον ασφαλέστερο προεγχειρητικό σχεδιασμό.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
INTRODUCTION Preoperative motor cortex mapping is important for patients with brain tumors because it supports surgical planning and helps preserve motor function. Navigated transcranial magnetic stimulation (nTMS) is a noninvasive method for mapping the motor cortex; however, optimal stimulation intensity and methods for evaluating motor maps remain unclear. This doctoral thesis aimed to optimize nTMS-based motor cortex mapping for patients with primary brain tumors. METHODS The thesis investigated three research hypotheses. First, two methods for determining stimulation intensity were compared: the individualized Upper Threshold (UT) determined by the Mills–Nithi method and stimulation at 110% of the resting motor threshold (rMT) in 11 healthy volunteers and 14 patients with brain tumors. Motor map characteristics, motor responses, and mapping efficiency were evaluated.The second hypothesis included 20 healthy volunteers and 18 patients with primary brain tumors, with motor mapping p ...
INTRODUCTION Preoperative motor cortex mapping is important for patients with brain tumors because it supports surgical planning and helps preserve motor function. Navigated transcranial magnetic stimulation (nTMS) is a noninvasive method for mapping the motor cortex; however, optimal stimulation intensity and methods for evaluating motor maps remain unclear. This doctoral thesis aimed to optimize nTMS-based motor cortex mapping for patients with primary brain tumors. METHODS The thesis investigated three research hypotheses. First, two methods for determining stimulation intensity were compared: the individualized Upper Threshold (UT) determined by the Mills–Nithi method and stimulation at 110% of the resting motor threshold (rMT) in 11 healthy volunteers and 14 patients with brain tumors. Motor map characteristics, motor responses, and mapping efficiency were evaluated.The second hypothesis included 20 healthy volunteers and 18 patients with primary brain tumors, with motor mapping performed at 110% rMT. Quantitative motor map parameters, motor function, and corticospinal tract characteristics were assessed. In patients, the tumor-bearing hemisphere was also compared with the contralateral hemisphere.Third, the effects of anatomical alterations on electric field distribution during stimulation were investigated at different stimulation intensities in two patients with postoperative brain cavities. RESULTS In the first hypothesis, the two methods produced comparable motor maps. In healthy volunteers, the UT method was associated with a higher likelihood of eliciting motor responses, lower variability, and greater mapping efficiency.In the second hypothesis, patients showed reduced motor performance, smaller motor map volumes, greater spatial dispersion of motor map centers of gravity, and altered corticospinal tract parameters in the hemisphere contralateral to the tumor.In the third hypothesis, motor-evoked potentials (MEPs) were elicited even in the absence of underlying cortical tissue. Increasing the distance from the cortical margin was associated with higher rMT and lower MEP amplitude. Increasing stimulation intensity resulted in motor map expansion toward both the cavity and the intact brain tissue. CONCLUSIONS The thesis underscores the importance of selecting stimulation intensity and adopting individualized approaches to nTMS-based motor mapping. The UT method offers a promising alternative to conventional stimulation at 110% rMT, while differences between patients with brain tumors and healthy volunteers suggest altered motor function and motor system organization. Furthermore, findings from postoperative brain cavities show that MEPs can be elicited even in the absence of underlying cortical tissue directly beneath the stimulation site, highlighting the complexity of interpreting motor maps. Considering stimulation parameters, functional alterations, and individual anatomy may improve motor mapping and support safer preoperative planning.
περισσότερα