Περίληψη
Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση της ανίχνευσης ελαττωματικού συστήματος επιδιόρθωσης πρωτεϊνών MMRd με ανοσοϊστοχημεία σε ασθενείς με καρκίνο ενδομητρίου και η συσχέτιση αυτού με ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και παραμέτρους επιβίωσης. Για το λόγο αυτό, διεξήχθη προοπτική μελέτη κοόρτης κατά το διάστημα 12/2022-12/2025 στη Β΄ Μαιευτική-Γυναικολογική Κλινική του Α.Π.Θ. Την ομάδα ασθενών αποτελούσαν γυναίκες με διεγνωσμένο καρκίνο του ενδομητρίου που αντιμετωπίστηκαν στην κλινική μας και αξιολογήθηκαν παράμετροι που αφορούσαν τον ιστολογικό τύπο και βαθμό διαφοροποίησης του όγκου, τη μυομητρική διήθηση, την παρουσία λεμφαγγειακής διήθησης, τη λαμφαδενική διήθηση, το τελικό στάδιο της νόσου και την τελική κατηγορία κινδύνου. Η έκφραση των πρωτεϊνών επιδιόρθωσης του DNA (MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6) προσδιορίστηκε με ανοσοϊστοχημεία στο χειρουργικό παρασκεύασμα της μήτρας για τον προσδιορισμό της παρουσίας ή απουσίας dMMR. 93 γυναίκες ικανοποιούσαν τα κριτήρια εισόδου της μελέτης. Η δι ...
Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση της ανίχνευσης ελαττωματικού συστήματος επιδιόρθωσης πρωτεϊνών MMRd με ανοσοϊστοχημεία σε ασθενείς με καρκίνο ενδομητρίου και η συσχέτιση αυτού με ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά και παραμέτρους επιβίωσης. Για το λόγο αυτό, διεξήχθη προοπτική μελέτη κοόρτης κατά το διάστημα 12/2022-12/2025 στη Β΄ Μαιευτική-Γυναικολογική Κλινική του Α.Π.Θ. Την ομάδα ασθενών αποτελούσαν γυναίκες με διεγνωσμένο καρκίνο του ενδομητρίου που αντιμετωπίστηκαν στην κλινική μας και αξιολογήθηκαν παράμετροι που αφορούσαν τον ιστολογικό τύπο και βαθμό διαφοροποίησης του όγκου, τη μυομητρική διήθηση, την παρουσία λεμφαγγειακής διήθησης, τη λαμφαδενική διήθηση, το τελικό στάδιο της νόσου και την τελική κατηγορία κινδύνου. Η έκφραση των πρωτεϊνών επιδιόρθωσης του DNA (MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6) προσδιορίστηκε με ανοσοϊστοχημεία στο χειρουργικό παρασκεύασμα της μήτρας για τον προσδιορισμό της παρουσίας ή απουσίας dMMR. 93 γυναίκες ικανοποιούσαν τα κριτήρια εισόδου της μελέτης. Η διάμεση ηλικία των ασθενών ήταν 66 έτη (εύρος: 35–86 έτη). Το συχνότερο στάδιο ήταν το FIGO IA2 (29/93, 31,1%), ακολουθούμενο από τα στάδια IB (15/93, 16,1%) και IIC (14/93, 15,05%). Ο ενδομητριοειδής ιστολογικός τύπος υπερίσχυσε (80/93, 86,0%), ενώ υψηλός βαθμός κακοήθειας (grade 3) παρατηρήθηκε σε 27/93 (29,0%) περιπτώσεων. Βαθιά μυομητρική διήθηση (≥50% του βάθους μυομητρίου) εντοπίστηκε σε 42/93 (45,2%) ασθενείς, και λεμφαγγειακή διήθηση (LVSI) σε 22/93 (23,7%). Η κατάσταση MMRd συσχετίστηκε σημαντικά με τον ιστολογικό τύπο (p = 0,027). Οι περισσότεροι μη ενδομητριοειδείς όγκοι διατηρούσαν ακέραιο το σύστημα επιδιόρθωσης (proficient, MMRp) (11/13, 84,6%), ενώ η dMMR ήταν συχνότερη μεταξύ των ενδομητριοειδών όγκων (37/80, 46,2%). Αντιθέτως, δεν παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ dMMR και βαθμού διαφοροποίησης (p = 0,939). Επίσης διαπιστώθηκε στατιστικώς σημαντική συσχέτιση μεταξύ dMMR και βαθιάς μυομητρικής διήθησης (p = 0,011), με τη βαθιά διήθηση να είναι συχνότερη στους dMMR όγκους (26/39, 66,6%) σε σύγκριση με τους MMRp όγκους (16/54, 29,6%). Αντιθέτως, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ dMMR και LVSI (p = 0,453), σταδίου της νόσου (p = 0,987), λεμφαδενικής διήθησης (p = 1,000). Στην πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση (multivariate logistic regression), που πραγματοποιήθηκε συμπεριλαμβάνοντας όλες τις ιστοπαθολογικές μεταβλητές και το στάδιο κατά FIGO ως ψευδομεταβλητές με το στάδιο Ι ως σημείο αναφοράς, δύο μεταβλητές παρέμειναν ανεξάρτητα συσχετισμένες με την κατάσταση MMRd, συγκεκριμένα η βαθιά διήθηση του μυομητρίου (OR = 4,30, 95% CI 1,63–11,37, p = 0,003) και ο ιστολογικός τύπος (OR = 0,04, 95% CI 0,002–0,97, p = 0,048), υποδεικνύοντας ότι η βαθύτερη διήθηση του μυομητρίου αύξανε τις πιθανότητες MMRd, ενώ η μη ενδομητριοειδής ιστολογία μείωνε σημαντικά την πιθανότητα MMRd. Η διάμεση διάρκεια παρακολούθησης ήταν 30 μήνες (εύρος: 3–36 μήνες), κατά τη διάρκεια της οποίας 6/93 ασθενείς (6,4%) απεβίωσαν (τέσσερις στην ομάδα MMRd και δύο στην ομάδα MMRp) και 2/93 ασθενείς (2,2%) εμφάνισαν υποτροπή της νόσου (μία σε κάθε ομάδα). Η ανάλυση επιβίωσης κατά Kaplan–Meier δεν έδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) μεταξύ ασθενών με MMRd και MMRp (δοκιμασία log-rank, p = 0,262). Ομοίως, οι καμπύλες για την επιβίωση χωρίς νόσο (Disease-Free Survival, DFS) δεν διέφεραν σημαντικά ανάλογα με την κατάσταση MMR (δοκιμασία log-rank, p = 0,837). Επίσης, η μονοπαραγοντική ανάλυση παλινδρόμησης Cox (univariable Cox regression), η οποία περιελάμβανε τους λόγους κινδύνου (Hazard Ratios, HRs), δεν κατέδειξε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της κατάστασης MMRd και της OS (HR = 2,57, 95% CI 0,47–14,06, p = 0,275, έξι θάνατοι μεταξύ 93 ασθενών) ή της DFS (HR = 1,33, 95% CI 0,08–21,34, p = 0,838, δύο υποτροπές μεταξύ 93 ασθενών), αν και παρατηρήθηκε μια μη στατιστικά σημαντική τάση προς αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας στους ασθενείς με MMRd. Tα ανωτέρω αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η παρουσία MMRd σχετίζεται ανεξάρτητα με τη βαθιά μυομητρική διήθηση και τον ενδομητριοειδή ιστολογικό τύπο. Παρά την ενδεικτική τάση προς αυξημένη θνησιμότητα στους MMRd ασθενείς, δεν επιτευχθει στατιστική σημαντικότητα που αποδίδεται στο σχετικά μικρό αριθμό των κλινικών συμβάντων. Αν και τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η συστηματική αξιολόγηση του συστήματος MMR ενδέχεται να βελτιώσει την κατηγοριοποίηση του κινδύνου και να καθοδηγήσει μία πιο εξατομικευμένη εντούτις περαιτέρω μελέτες με μεγαλύτερο αριτμό δείγματος και μεγαλύτερη διάρκεια παρακολούθησης για να διευκρινιστεί περαιτέρω η προγνωστική της σημασία.
περισσότερα
Περίληψη σε άλλη γλώσσα
The aim of this study was to investigate the detection of mismatch repair system deficiency (dMMR) using immunohistochemistry in patients with endometrial cancer and its correlation with histopathological characteristics and survival parameters. For this purpose, a prospective cohort study was conducted during the period 12/2022–12/2025 at the Second Department of Obstetrics and Gynecology, Aristotle University of Thessaloniki. The patient cohort consisted of women with diagnosed endometrial cancer who were treated at our clinic, and parameters were evaluated regarding tumor histological type and grade, myometrial invasion, presence of lymphovascular invasion, lymph node infiltration, final disease stage, and final risk group. The expression of DNA mismatch repair proteins (MLH1, PMS2, MSH2, and MSH6) was determined by immunohistochemistry on the surgical specimen of the uterus to assess the presence or absence of dMMR. Ninety-three women met the study inclusion criteria. The median ag ...
The aim of this study was to investigate the detection of mismatch repair system deficiency (dMMR) using immunohistochemistry in patients with endometrial cancer and its correlation with histopathological characteristics and survival parameters. For this purpose, a prospective cohort study was conducted during the period 12/2022–12/2025 at the Second Department of Obstetrics and Gynecology, Aristotle University of Thessaloniki. The patient cohort consisted of women with diagnosed endometrial cancer who were treated at our clinic, and parameters were evaluated regarding tumor histological type and grade, myometrial invasion, presence of lymphovascular invasion, lymph node infiltration, final disease stage, and final risk group. The expression of DNA mismatch repair proteins (MLH1, PMS2, MSH2, and MSH6) was determined by immunohistochemistry on the surgical specimen of the uterus to assess the presence or absence of dMMR. Ninety-three women met the study inclusion criteria. The median age of patients was 66 years (range: 35–86 years). The most frequent stage was FIGO IA2 (29/93, 31.1%), followed by stages IB (15/93, 16.1%) and IIC (14/93, 15.05%). The endometrioid histological type predominated (80/93, 86.0%), while high-grade malignancy (grade 3) was observed in 27/93 (29.0%) cases. Deep myometrial invasion was identified in 42/93 (45.2%) patients, and lymphovascular invasion (LVSI) in 22/93 (23.7%). The dMMR status was significantly correlated with histological type (p = 0.027). Most non-endometrioid tumors retained an intact mismatch repair system (MMRp) (11/13, 84.6%), whereas dMMR was more frequent among endometrioid tumors (37/80, 46.2%). In contrast, no significant correlation was observed between dMMR and grade (p = 0.939). Furthermore, a statistically significant correlation was found between dMMR and deep myometrial invasion (p = 0.011), with deep invasion being more frequent in dMMR tumors (26/39, 66.6%) compared to MMRp tumors (16/54, 29.6%). Conversely, no significant associations were observed between dMMR and LVSI (p = 0.453), stage (p = 0.987), or lymph node infiltration (p = 1.000). In the multivariate logistic regression analysis, which included all histopathological variables and FIGO stage, with stage I as the reference category, two variables remained independently associated with dMMR status, namely deep myometrial invasion (OR = 4.30, 95% CI 1.63–11.37, p = 0.003) and histological type (OR = 0.04, 95% CI 0.002–0.97, p = 0.048), indicating that deeper myometrial invasion increased the odds of dMMR, while non-endometrioid histology significantly decreased the likelihood of dMMR. The median follow-up duration was 30 months (range: 3–36 months), during which 6/93 patients (6.4%) died (four in the dMMR group and two in the MMRp group) and 2/93 patients (2.2%) experienced disease recurrence (one in each group). Kaplan–Meier survival analysis did not demonstrate a statistically significant difference in Overall Survival (OS) between patients with dMMR and MMRp (log-rank test, p = 0.262). Similarly, the curves for Disease-Free Survival (DFS) did not differ significantly according to MMR status (log-rank test, p = 0.837). Furthermore, univariable Cox regression analysis did not demonstrate a significant association between dMMR status and OS (HR = 2.57, 95% CI 0.47–14.06, p = 0.275, six deaths among 93 patients) or DFS (HR = 1.33, 95% CI 0.08–21.34, p = 0.838, two recurrences among 93 patients), although a non-statistically significant trend toward increased mortality risk was observed in patients with dMMR. These findings demonstrate that the presence of dMMR is independently associated with deep myometrial invasion and endometrioid histological type. Despite the indicative trend toward increased mortality in dMMR patients, statistical significance was not achieved, attributable to the relatively small number of clinical events. Although the results suggest that systematic evaluation of the MMR system may improve risk stratification and guide a more personalized treatment approach, further studies with larger sample size and longer follow-up duration are needed to further clarify its prognostic significance.
περισσότερα