Επίδραση της μεθόδου Schroth στον αισθητικοκινητικό έλεγχο σε ασθενείς με ιδιοπαθή σκολίωση

Abstract

Adolescent Idiopathic Scoliosis (AIS) is a complex three-dimensional deformity. Traditionally, clinical management has focused exclusively on biomechanical characteristics. However, this thesis approaches AIS through a modern neurophysiological lens, highlighting the critical role of sensorimotor deficits and proprioception. As it appears that the Central Nervous System (CNS) adopts the scoliotic posture as a normal reference, sensorimotor recalibration becomes essential. To investigate this hypothesis, four consecutive studies were conducted. Initially, a literature review (Study A) demonstrated the superiority of the Schroth method over non-specific interventions in improving postural control and balance. Subsequently, Study B focused on the cross-cultural adaptation of the GR-BSSQ Brace and Deformity questionnaires. The findings revealed that the brace causes more intense stress in adolescents compared to the aesthetic deformity itself, a determining factor for treatment compliance. Following this, Study C established the reliability of specific clinical tests, providing valid measurement tools for sensorimotor control exclusively for the scoliotic population. The research was completed with a controlled clinical trial (Study D) involving 60 adolescent girls. The findings indicate that a 10-week Schroth program, combined with brace treatment, significantly improves static and dynamic stability, reduces proprioceptive errors, and enhances the psychosocial profile by decreasing brace-related stress, compared to brace-only treatment. In conclusion, the thesis establishes that the Schroth method is not limited to biomechanical changes but recalibrates sensorimotor control. By providing new, valid metric tools (GR-BSSQ and clinical tests), the research proposes sensorimotor control as a fundamental monitoring indicator. In doing so, it lays the groundwork for a personalized, patient-centered approach to AIS that extends beyond purely radiological markers.

Η Εφηβική Ιδιοπαθής Σκολίωση (ΕΙΣ) αποτελεί μια σύνθετη τρισδιάστατη παραμόρφωση. Παραδοσιακά, η κλινική της διαχείριση εστίαζε αποκλειστικά σε εμβιομηχανικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, η παρούσα διατριβή προσεγγίζει την ΕΙΣ υπό ένα σύγχρονο νευροφυσιολογικό πρίσμα, αναδεικνύοντας τον ρόλο των αισθητικοκινητικών ελλειμμάτων και της ιδιοδεκτικότητας. Καθώς φαίνεται ότι το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) υιοθετεί τη σκολιωτική στάση ως φυσιολογικό πρότυπο, καθιστώντας αναγκαία την αισθητικοκινητική επαναβαθμονόμηση.Για τη διερεύνηση της υπόθεσης, υλοποιήθηκαν τέσσερις διαδοχικές μελέτες. Αρχικά, η βιβλιογραφική ανασκόπηση (Μελέτη Α) κατέδειξε την υπεροχή της μεθόδου Schroth έναντι μη εξειδικευμένων παρεμβάσεων στη βελτίωση του στασικού ελέγχου και της ισορροπίας. Ακολούθως, η Μελέτη Β εστίασε στη διαπολιτισμική προσαρμογή των ερωτηματολογίων GR-BSSQ Brace και Deformity. Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι ο κηδεμόνας προκαλεί εντονότερο στρες στους εφήβους συγκριτικά με την ίδια την αισθητική παραμόρφωση, παράγοντας καθοριστικός για τη θεραπευτική συμμόρφωση. Στη συνέχεια, η Μελέτη Γ τεκμηρίωσε την αξιοπιστία συγκεκριμένων κλινικών δοκιμασιών, προσφέροντας έγκυρα εργαλεία μέτρησης του αισθητικοκινητικού ελέγχου αποκλειστικά για τον σκολιωτικό πληθυσμό. Η ερευνητική πορεία ολοκληρώθηκε με μια ελεγχόμενη κλινική δοκιμή (Μελέτη Δ) σε 60 έφηβα κορίτσια. Από τα ευρήμματα φαίνεται πως ένα πρόγραμμα Schroth 10 εβδομάδων, συνδυαστικά με θεραπεία κηδεμόνα, βελτιώνει σημαντικά τη στατική και δυναμική σταθερότητα, μειώνει τα ιδιοδεκτικά σφάλματα και αναβαθμίζει το ψυχοκοινωνικό προφίλ, ελαττώνοντας το στρες του κηδεμόνα σε σχέση με τη θεραπεία αποκλειστικά με κηδεμόνα. Συμπερασματικά, η διατριβή τεκμηριώνει ότι η μέθοδος Schroth δεν περιορίζεται σε εμβιομηχανικές αλλαγές, αλλά επαναρυθμίζει τον αισθητικοκινητικό έλεγχο. Παρέχοντας νέα, έγκυρα μετρικά εργαλεία (GR-BSSQ και κλινικές δοκιμασίες), η έρευνα προτείνει τον αισθητικοκινητικό έλεγχο ως βασικό δείκτη παρακολούθησης. Με αυτόν τον τρόπο, θέτει τα θεμέλια για μια εξατομικευμένη, ασθενοκεντρική προσέγγιση της ΕΙΣ, η οποία ξεπερνά τους αμιγώς ακτινολογικούς δείκτες.