Θεατρική γραφή και δημιουργική διαδικασία: μια βιωματική προσέγγιση στη δραματουργία και τις πολυμεσικές μορφές αφήγησης

Abstract

This dissertation investigates playwriting and the creative process through the study of an extensive body of the author’s works and creative practices from the period 2000–2025. The aim of the research is to examine the ways in which the dramaturgical practice functions as a form of artistic research and knowledge production, as well as to highlight the relationship between writing practice, theoretical reflection, and contemporary multimedia forms of storytelling. The dissertation focuses on theatrical works as well as on texts created for radio, film, and digital media, exploring the ways in which social, political, and cultural changes influence the themes and forms of contemporary dramaturgy. Methodologically, the research is situated within the field of artistic research and combines reflective practice, autoethnography, and theoretical analysis of the creative process. Through the study of eighteen theatrical works and other related forms of writing, the dissertation examines the stages of the writing process, aesthetic choices, thematic motifs, as well as the theoretical and theatrical material that shaped the intertextual framework of the original creative output. The conclusions of the dissertation demonstrate that playwriting can function as a dynamic field of research, where artistic practice, reflection, and social experience coexist and interact, contributing to contemporary theoretical discussions on playwriting and to the exploration of new hybrid forms of storytelling.

Η παρούσα διατριβή διερευνά τη θεατρική γραφή και τη δημιουργική διαδικασία μέσα από τη μελέτη ενός εκτενούς σώματος έργων και δημιουργικών πρακτικών του γράφοντος κατά την περίοδο 2000–2025. Στόχος της έρευνας είναι να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο η δραματουργική πράξη λειτουργεί ως μορφή καλλιτεχνικής έρευνας και παραγωγής γνώσης, καθώς και να αναδείξει τη σχέση ανάμεσα στη συγγραφική πρακτική, τον θεωρητικό στοχασμό και τις σύγχρονες πολυμεσικές μορφές αφήγησης. Η διατριβή εστιάζει σε θεατρικά έργα, αλλά και σε κείμενα που δημιουργήθηκαν για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και τα ψηφιακά μέσα, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές μεταβολές επηρεάζουν τη θεματολογία και τις μορφές της σύγχρονης δραματουργίας. Μεθοδολογικά, η έρευνα εντάσσεται στο πεδίο της καλλιτεχνικής έρευνας (artistic research) και συνδυάζει την αναστοχαστική πρακτική, την αυτοεθνογραφία και την θεωρητική ανάλυση της δημιουργικής διαδικασίας. Μέσα από τη μελέτη δεκαοκτώ θεατρικών έργων και άλλων συγγενικών μορφών γραφής εξετάζονται τα στάδια της συγγραφικής διαδικασίας, οι αισθητικές επιλογές, τα θεματικά μοτίβα, καθώς και το θεωρητικό και θεατρικό υλικό που συγκρότησε το διακειμενικό πλαίσιο της πρωτότυπης δημιουργικής παραγωγής. Τα συμπεράσματα της διατριβής αναδεικνύουν ότι η θεατρική γραφή μπορεί να λειτουργήσει ως δυναμικό πεδίο έρευνας, όπου η καλλιτεχνική πράξη, ο αναστοχασμός και η κοινωνική εμπειρία συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν, συμβάλλοντας στη σύγχρονη θεωρητική συζήτηση για τη θεατρική γραφή και στη διερεύνηση νέων υβριδικών μορφών αφήγησης.

La présente thèse explore l’écriture théâtrale et le processus créatif à travers l’étude d’un vaste corpus d’œuvres et de pratiques de création de l’auteur au cours de la période 2000–2025. L’objectif de cette recherche est d’examiner la manière dont la pratique dramaturgique peut fonctionner comme une forme de recherche artistique et de production de connaissances, tout en mettant en lumière les relations entre la pratique d’écriture, la réflexion théorique et les formes contemporaines de narration multimédia. La thèse porte à la fois sur des œuvres théâtrales et sur des textes conçus pour la radio, le cinéma et les médias numériques, en étudiant la manière dont les transformations sociales, politiques et culturelles influencent les thématiques et les formes de la dramaturgie contemporaine. Sur le plan méthodologique, cette recherche s’inscrit dans le champ de la recherche artistique (artistic research) et associe pratique réflexive, autoethnographie et analyse théorique du processus créatif. À travers l’étude de dix-huit œuvres théâtrales ainsi que d’autres formes d’écriture apparentées, elle examine les différentes étapes du processus d’écriture, les choix esthétiques, les motifs thématiques, ainsi que les matériaux théoriques et théâtraux qui ont constitué le cadre intertextuel de la production originale. Les conclusions de la thèse montrent que l’écriture théâtrale peut constituer un champ de recherche dynamique, au sein duquel la pratique artistique, la réflexion critique et l’expérience sociale coexistent et interagissent, contribuant ainsi au débat théorique contemporain sur l’écriture théâtrale et à l’exploration de nouvelles formes hybrides de narration.